Naar school!

Oei, de dag begon al verdrietig. In alle vroegte uit bed, aankleden en ontbijten. Tas klaarmaken en onszelf klaarmaken voor de kou. Als we buiten staan wil ik nog een foto maken van Lysanne. Ze kijkt een beetje sip. Ik zeg: "Kun je een beetje lachen? Je gaat naar school!!" "Nee" zegt ze, "Ik wil niet lachen, ik mis papa! De lieve schat, ze heeft ook alle reden om niet te lachen.

Maar achterop de fiets had ze toch behoorlijk wat praatjes. Zo kwam ze er achter dat ze heel goed op zij kon kijken en naar achteren. Niet naar voren omdat ik voor op de fiets zit. Grappig dat ze dat ineens ontdekt. Ze heeft toch wel heel erg zin in school.

Toch was het wel spannender dan vorige week donderdag. Ik merkte het aan Lysanne maar ook aan mij zelf. Ik vond het een stuk zwaarder. De tranen zaten erg hoog. Ik probeerde telkens niet al te veel te reageren op de mensen om me heen (op school).
We gingen samen de klas in en Lysanne wilde niet op haar stoel. Ik moest haar optillen. Al snel kwam de juf en die ging uitleggen wat ze straks gingen doen. Naar de weekopening. "Kom je nog even bij mij zitten?" Het ging niet van harte, maar ze ging toch mee en ik liep zonder om te kijken de klas uit. Ze heeft niet gehuild hoor. En ik ging alvast in het speellokaal zitten voor de weekopening. Raar ook om als moeder nu achterin te zitten. Vaak genoeg heb ik daar als juf gestaan. Nog raarder is het om de naam van je kind te horen. En dan Frank heel erg te missen. De maandag was papa dag. Hij hoort achterin te zitten!!
Na de weekopening ben ik naar huis gegaan en vlak voordat ik wegging keek ik nog even in de klas. Ik zag Lysanne met een lach op haar gezicht en met knuf in haar hand.

Eenmaal op de fiets weer naar huis, kwamen wel de tranen hoor. Het was prachtig weer en ik keek naar boven en zei: "Ik heb net onze dochter naar school gebracht Frank!" Pff...
Heel erg lief om sms'jes en mailtje te lezen. Het meeleven is hartverwarmend. Al snel had ik een mailtje van de juf, dat het heel erg goed ging en dat het leek alsof ze al heel lang op school zit. Fijn!! Het was moeilijk vanmorgen en eigenlijk de rest van de dag ben ik toch wat 'van slag'.
Daan moest ook even zijn draai vinden. Heel erg boevig was hij vanmorgen. Samen met opa maar even op stap. Gelukkig zijn mijn ouders er. Dit geeft fijne afleiding en kan ik er volledig voor Lysanne zijn. Dan hoef ik 's morgens niet met 2 kids richting school. Toen Daan 's middags wakker werd zijn we met z'n allen naar school gegaan om Lysanne weer op te halen. Ze zag er erg moe uit, maar heeft een enorm leuke dag gehad. Het ging heel erg goed, zei de juf. En later op de dag kreeg ik nog een mailtje over Lysanne dat ze zelfs over papa heeft gepraat, in een onderonsje met de juf. Ze ging bij het raam naar papa zwaaien zodat papa haar kon zien. De lieverd, ik ben zo trots op haar!!

En ik? Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ze naar buiten kwam. Maar de kop is er af en nu toch ook wel aan het genieten van onze kleine grote meid die naar school gaat. Tegelijk ben ik ook heel erg blij dat de school niet 'vreemd' voor me is. Ik ben met zoveel bekend. Het enige wat nieuw is is dat ik daar nu als moeder sta. Ik merk dat dat wel heel veel nieuwigheid wegneemt. Want als ik mij indenk dat alles nieuw zou zijn....
Toch moet ik wel enorm wennen aan dit 'nieuwe'. En het kost me veel energie. Vanavond maar vroeg naar bed.

'wennen'

Grappig. Al een paar dagen loop ik te na te denken over het schrijven van een nieuwe blog. Soms ontstaat er al een heel verhaal in mijn hoofd. Vanavond er toch maar eens voor gaan zitten. Open ik mijn blogsite, zie ik dat we precies een maand verder zijn. Dit is voor mij een teken dat ik vanavond het gewoon moet gaan proberen.

We zijn weer een paar weken verder en ook een paar hobbels verder. Het blijft maar op en neer gaan en telkens wens je dat je je anders voelt. Voel je je goed? Dan voelt het niet lekker omdat je je toch eigenlijk verdrietig moet voelen? Voel je je slecht? Dan zou je niets liever willen dan je lekker voelen of dat we minstens al een jaar verder zouden zijn. Want dan zou het leven toch wel weer wat 'normaler' gaan?
Dingen komen soms zo raar op me af. En dan mis je gewoon iemand in huis waarmee je het even kan delen en die even een spiegel voor kan houden. Als zo iemand niet je gedachten remt krijg je rare gedachten. Tis maar lastig en ingewikkeld hoor.

Gelukkig voel ik me momenteel goed. Kheb een enorm zware week achter de rug. Heel veel huilen, en verdriet wat echt pijn doet. Het gevoel hebben dat niemand je begrijpt. En je heel erg eenzaam voelen. Frank ontzettend missen. En overal dingen zien die te maken hebben met Frank. Moe worden van telkens je verhaal vertellen of uit te leggen hoe dingen op me af komen. Ik had eigenlijk een continu gevoel van heimwee naar alles wat er geweest was (zelfs het afgelopen jaar, ik zou het zo weer over doen) maar ook heimwee naar iets wat niet meer terug komt.
Ik vroeg me zelf af of ik depressief aan het worden was. Ik werd wakker en ik baalde dat ik wakker werd en had helemaal geen zin in weer een nieuwe dag. Op een gegeven moment vroeg ik me af waarom ik niet dood was. Dan zat Frank mooi in deze ellende. Ik schrok daar enorm van. Nog nooit heb ik zulke gedachten gehad. En natuurlijk wens ik niemand deze situatie toe, ook Frank niet. Maar de diepste wens die hieronder ligt is natuurlijk dat je helemaal niet in deze situatie wil zitten. Was alles maar gewoon zoals het was. En daar tussendoor probeer je er het beste van te maken en dat gaat echt met vallen en opstaan.

Vandaag stond ik voor het eerst als 'ouder' op het schoolplein. Lysanne mocht een ochtend 'wennen'. Ontzettend veel zin had ze erin. Spannend ook een beetje, maar dat er allemaal mensen komen op haar feestje vindt ze toch spannender. Dat vertelde ze me toen ik maar eens ging vissen waar het rare gedrag van haar vandaan kwam. Mensen, voel ik mij weer een beetje oke, begint Lysanne. Ze had een heel kort lontje, huilen om bijna alles, grote mond, snel boos, schreeuwen etc. Heel erg vermoeiend, gelukkig alleen overdag en bleef het slapen wel goed gaan. Maar na ons 'gesprek' werd het wel wat rustiger bij haar. Ik beloofde haar (op advies van de psycholoog) dat als ze een paar dagen naar school ging dat we dan naar papa's graf gingen en dat ze dan mocht vertellen hoe het is op school. Sinds ik dat heb gezegd lijkt het wel of papa in dit geheel een plekje heeft gekregen. Want zij kwam zondag tot de ontdekking dat papa niet bij haar feestje is. Ik merkte aan Lysanne dat haar iets grootst stond te gebeuren. En de kop is er af met het 'wennen'. Morgen afscheid op Rollebol en 't weekend feest. Voor haar maken we er een feest van. Als hangt er wel een grote lading aan. Lysanne heeft ons papa en mama gemaakt. En dan wordt ze 4 en gaat ze naar school. Een grote stap in haar jonge leventje. Maar wel zonder papa.
Ik denk dat dit ook als een grote wolk boven mij heeft gehangen vorige week. En ik denk dat ik toen al erg door de emoties van deze situatie ben gegaan, door er veel over na te denken, te huilen en het gemis te voelen. Want nu heel voorzichtig begin ik er ook van te genieten dat ze naar school gaat, en wil ik er voor haar zijn. Misschien als we een tijdje verder zijn dat dan het verdriet en het gemis weer boven komen. Maar vandaag ging het bij Lysanne en mama goed.

Ik heb vandaag samen met margriet alle post van het afgelopen jaar gesorteerd. Pff, wat een klus. Het is klaar! Maar dan voel ik wel dat het allemaal nog niet 'normaal' is in mijn hoofd. Ik ben helemaal gesloopt en de rek is er helemaal uit. Kids vroeg naar bed want daar kan je dan ook erg weinig van hebben. Ik duik zo mijn bed in, misschien dat het vannacht beter gaat dan gister.