'Koningdag'

Nog een nachtje slapen en dan is het 'koningdag' (volgens Lysanne) Ze heeft het er al dagen over, want op Rollebol had ze een kroon gemaakt. Alleen was de kroon vanmiddag nergens te vinden. "Oh, je was bij de 3+ groep toen we gingen knutselen". Dus Lysanne had pech. Ik troostte haar met: Weet je wat? We gaan thuis ook nog wel een kroon knutselen. (er was nog een kroon over en die mochten we mee naar huis, we hoeven alleen nog maar te versieren) En nu zit ze samen met papa te knutselen. Het ziet er prachtig uit, en ze heeft er zo'n zin in. Grappig hoe zo'n klein meisje er naar uit kan kijken.
En het wordt ook heel gezellig. We gaan 's morgens brunchen daarna naar de vrijmarkt in Sint Pancras en daarna bbq-en. Een en al feest.

Het is eigenlijk al de hele week feest. De zon schijnt volop in ons huis. Het gaat dus heel goed. Dinsdag onze trouwdag. ik ben uit mijn werk snel naar huis gegaan. Om half 4 hadden we een afspraak met Karin. Het was fijn om even weer met haar te praten. Zij liet me inzien dat het nu tijd is om bij te komen en uit te rusten en niet om de lat nu een haakje hoger te hangen, omdat er thuis nu meer rust is. Ik merk eigenlijk ook wel dat de lat niet hoger kan want ik ben momenteel erg moe. Het lijkt wel of alle vermoeidheid er nu uit komt. De middagen op mijn werk gaan ook niet zo als ik dat zelf graag zou willen. 's Middags ben ik gewoon erg moe. Dus de vakantie van komende week is meer dan welkom. 's Avonds hebben we een klein feestje gevierd. Met vrienden (Maarten, Berthe, Rinke, Renske, Henk Jan en Caroline) hebben we geproost op onze trouwdag en op het feit dat het nu zo goed gaat.

Woensdag waren de kinderen een dagje extra op Rollebol (omdat ze vorige week vrijdag niet zijn geweest mocht het een ruildag worden, en zo heb ik een dagje extra voor mezelf) en toen zijn Frank en ik even naar de stad geweest. Niet heel uitgebreid hoor. We hebben geluncht samen in de stad en even bij de h&m gekeken (vooral voor de kinderen) Frank heeft toen zijn sonde afgekoppeld. Hij wilde graag even zonder rugzak lopen. En het eten gaat ook steeds beter, dus de sonde is ook steeds minder nodig. Eigenlijk is vanaf toen de sonde niet meer aangeweest. Frank eet helemaal mee met het normale patroon. En hij vind alles lekker. Wat een verandering. We zitten weer 'gewoon' met z'n allen aan tafel te eten.

Donderdag zijn we ook nog even op Rollebol geweest. We hadden een gesprek over Lysanne omdat ze binnenkort doorstroomt naar de volgende groep. Ze is aan het wennen op de 3+ groep. Dinsdag 3 mei gaat ze over. Wat wordt ze groot en gelukkig gaat het ook heel goed. Ik vind het vooral heel spannend omdat ik zie hoe veilig ze zich bij de leidsters van de peutergroep voelt. En dat is op de nieuwe groep maar weer afwachten. Maar het ziet er allemaal goed uit. Lysanne heeft vooral veel plezier en dat is het belangrijkste. Gelukkig is het momenteel thuis rustig, dan kan Lysanne goed wennen aan de nieuwe situatie op Rollebol. En als ze daar goed aan gewent is dan staat de operatie van Frank bijna voor de deur, dus dan hoop ik dat ze nog steeds met zoveel plezier als nu naar Rollebol gaat.
's Middags kwam Jolanda nog langs om de neuspleister te vervangen. Lysanne heeft weer meegeholpen met de pleister op de wang. Het is denk ik de laatste keer. We hebben zelf het vermoeden dat dinsdag de sonde eruit mag. Dinsdag hebben we een (telefonisch) gesprek met dokter Verheul.
Ik heb het idee dat de nachten ook beter gaan zonder sonde pomp. Het was geen hard geluid van de pomp maar toch hoorde je het. Ook als Frank naar de w.c. moest dan hoor je altijd de stekker die uit of in het stopcontact moest omdat 's nachts de pomp aan de stroom zat om op te laden.

Nu het zo goed gaat krijgt Frank de kriebels om weer van alles te ondernemen. Dat vind ik lastig, ik snap dat hij dat graag wil omdat we natuurlijk al zo lang thuis zitten. Maar ik wil eerst nog even rust. Gewoon lekker thuis zijn. Even niks 'moeten'. Gewoon even genieten van de trein waarin we zitten, die momenteel stil staat. We kunnen zelfs even uit de trein stappen en genieten. Ons opladen om straks weer in te stappen om dan weer te vertrekken naar het volgende station: de operatie.
We danken God voor deze mooie dagen, maar ook voor alle lieve mensen om ons heen. Alle hulp die we krijgen en alle kaarten die we elke dag nog krijgen. En het feit dat Frank kan eten zonder pijn is een heel goed teken. De kuur slaat aan. Ook al hebben we veel bijwerkingen moeten doorstaan. Voor nu is het even klaar.

Camping

We zijn weer thuis. De kinderen liggen in bed. Toen ze in bad zaten heb ik hun tassen weer leeg gepakt. Ik denk dat ze 90% niet aan hebben gehad. Wat was het prachtig weer! Wat hebben wij genoten en de kinderen ook (en ook opa en oma, wat was het gezellig).

Vrijdag zaten we om 11.00 uur in een volgepakte auto. Frank merkte al direct dat hij teveel achter elkaar deed (douchen en toen meehelpen de auto inpakken) en moest eerst even bijkomen. Lysanne mocht daarom voorin zitten en Frank ging achterin. Zo kon Frank beter 'hangen'. En na drie warme uren in de auto stond opa bij de poort en konden we de camping op rijden. Het was heerlijk om daar te zijn. Het ging ook heel goed met Frank. Frank heeft donderdagavond weer een beetje met ons meegegeten. We aten spagetti en ik dacht dat ie qua smaak ook wel goed voor Frank zou zijn. En het ging heel goed. Dus op de camping heeft Frank ook steeds meer gegeten. Daaraan kun je dus ook zien dat de chemokuur zijn werk doet. Want voordat alles begon had Frank pijn bij het eten en nu gaat het goed, zonder pijn. De diarree is zo goed als verdwenen. Heel af en toe nog eens en extra naar de w.c. maar daar blijft het bij. Ook gebruikt Frank geen zalf en babydoekjes meer. Het begint weer een beetje gewoon voor Frank te worden. Ook heeft hij geen buikkrampen meer. Alleen de antibiotica voor de bacterie nog afmaken. Gelukkig gaat deze kuur goed. We merken nog geen bijwerking, dus die zal ook wel zijn werk doen.

Lysanne heeft de tijd van haar leven gehad. Op de spingkussen, in het zwembad, patatjes eten, bij opa en oma slapen, slaapmutsje (speciaal kwartiertje voor de kleintjes) vanmorgen vertelde ze dat ze niet naar huis wilde. Ze wil graag op de camping blijven. Zo leuk vindt ze het daar.
Daan deed het ook heel goed. We hadden een extra campingbedje als box mee. Nou dit is wel nodig want je kan geen moment rustig zitten. Hij klimt overal op en het lopen gaat ook steeds beter, dus hij is er zo vandoor. In het campingbedje ging prima. De hele dag schreeuwt hij 'opa' over de camping. Opa is zijn vriend. Het was ook heel fijn dat opa en oma er waren. Zo hadden wij nog meer rust. Doordat Lysanne bij mijn ouders mocht slapen, konden wij 's morgens lekker rustig aan doen. Want wij sliepen in een andere chalet. Daan sliep bij ons maar die is eigenlijk nooit vroeg wakker.
Zaterdag had Frank een hele goed dag. Het leek echt alsof die ziekte er niet was. Al waren en natuurlijk wel veel mensen die je raar nakijken, of meer bekenden die vragen wat er aan de hand is. Dus helemaal zonder is niet mogelijk. Maar het stond zeker niet meer op nummer 1. Heerlijk. Als dit de start is van de 6 weken rust tot de operatie dan ben ik (zijn wij) heel blij. Zondag ging het iets minder met Frank. Hij voelde zich wat minder goed dan zaterdag. Hij moest ook braken en zat gewoon niet lekker in zijn vel. Hij merkte het al toen hij 's morgens op stond. Het is heel vervelend maar het kan natuurlijk ook niet alleen maar goed gaan. 's Avonds begon hij ineens te huilen. Zomaar uit het niets. Gewoon maar even huilen. Dat lucht altijd op. En dat was ook zo. Gelukkig ging het vandaag wel weer heel goed. Om 15.00 uur kwamen we thuis. Gelukkig ging deze (terug) reis beter dan de heenreis. Helemaal geen file. Alleen 1x een brug op de afsluitdijk. Het was wel heel erg warm in de auto. Lysanne dacht dat ze in haar broek had geplast toen ze uit de auto kwam. Maar dat voelde zo omdat ze zolang in een warme auto heeft gezeten. Toen we thuis kwamen hebben we nog het zwem-badje gevuld voor de kinderen. Even afkoelen. Daan is daarna nog even naar bed geweest. Hij heeft in de auto niet geslapen. Alleen maar grote praatjes. Lysanne heeft wel geslapen. Voor het eten Daan weer uit bed gehaald en voor 19.00 uur liggen ze er allebei alweer in. De kinderen zijn ook moe van alle indrukken.
Frank ging nog helpen met de tassen naar boven brengen. Maar naar 2x de trap op en neer was Frank helemaal op. Conditioneel is het nog niks. Maar dat hebben ze vertelt dus daar kijken we niet van op.

En nu wij nog even op de bank en vanavond vroeg naar bed. We zijn ook moe. Moe van de hele dag (eigenlijk het hele weekend) buiten zijn en de terugreis. Het weekend was heerlijk, het heeft ons allemaal goed gedaan. En zeker voor herhaling vatbaar. Morgen nog een klein feestje, dan zijn we 9 jr. getrouwd!!

Thuis

Ja Frank is thuis!! Ik zag er de hele dag naar uit. We zijn de hele dag buiten geweest. Mensen wat een lekker weertje. Lysanne had er meteen zin in om een 'korte shirt' en een korte broek aan te doen. Verder vandaag gewoon thuis geweest. Boodschapjes gedaan, zomer kleren gekocht voor de kinderen, wasje gedraaid etc. En om half 6 stond Frank voor de deur. Ik moest de deur alvast open doen want hij moest naar de w.c.
Ik ben daarna met Daan voor Frank naar de apotheek geweest. Ik had er al eerder gestaan maar toen was er nog geen fax vanuit ziekenhuis. En aangezien er toch een bacterie is gevonden (blijkt uit het onderzoek van gisteren) is het handig dat ik toch de medicijnen vandaag ophaal. Daarna gauw gegeten, de kinderen in bad en daarna naar bed. De boel opgeruimd en nu even zitten.

Frank is gelijk op bed gaan liggen. Zo'n reis (inclusief file want er was een ongeluk gebeurd) hakt er behoorlijk in en brengt ook wat spanning met zich mee. Hoe gaat de reis, hoe is het om thuis te zijn. Frank voelt zich moe en dat zal de komende tijd nog wel blijven. Dat hij van iets heel simpels doodop is.
En nu overvalt hem weer die onzekerheid. Alleen thuis zijn, want gaat de antibiotica doen. Omdat hij een bacterie bij zich draagt is het verstandig om niemand aan te raken. En dat is natuurlijk helemaal niet leuk als je je kinderen een week niet hebt gezien.

Gewoon maar weer afwachten.
Morgen maar eens beginnen met spullen pakken. We gaan ervoor om vrijdag naar de camping te gaan. Lekker om naar uit te kijken. Even er tussen uit dat zal ons allemaal goed doen denk ik. De reis zal het spannends zijn. We doen gewoon rustig aan. We hebben al tijd. Voor de rest is alles geregeld om het voor Frank zo comfortabel mogelijk te maken.
We gaan ervoor!!

Rust 3 di

Wat een heerlijk weertje vandaag. Ik ben veel buiten geweest met de kinderen. De schoolfotograaf was vandaag op school en dan wordt het een rommelige dag. Gelukkig was het wel en gezellige dag met de kinderen.
Lysanne en Daan zijn vanmorgen door opa en oma naar Rollebol gebracht. En na schooltijd heb ik ze opgehaald. Mijn moeder had het eten klaar. Dus we zaten lekker op tijd aan tafel. Na het eten snel de kids even in bad, want na een dagje Rollebol (met mooi weer) zitten ze onder het zand en de zonnebrandcréme. En daar kan een washandje niet tegenop. Dus om 18.30 uur lag Daan al heerlijk schoon in bed en Lysanne in de pyjama beneden bij opa. Want oma is vanavond mee naar het ziekenhuis.

En nu zijn we bij Frank. Frank heeft vandaag het onderzoek gehad. Zonder roesje (wat een kanjer hè?) omdat Frank geen infuus had. Eerst om 13.00 een klysma. Frank vond het spannend en was er ook gespannen onder. Maar achteraf is het allemaal meegevallen. Omdat hij geen roesje heeft gehad voelt hij zich ook snel weer goed. Er zijn gelukkig geen bijzonder dingen ontdekt. Alleen scheurtjes, blaasjes en ontsteking-tjes. Ze hebben ook hapjes genomen en daar krijgen we volgende week de uitslag van. De uitslag van zijn ontlasting was ook goed. Er is geen infectie gevonden. Gister is zijn bloed afgenomen en dat was ook nog steeds in orde, geen sporen van uitdroging.
En... morgen mag Frank aan het einde van de middag naar huis. Heerlijk.

En als het goed is gaan wij met Lysanne mee naar de camping. Het belooft mooi weer te worden. En ik denk dat het voor ons allemaal wel even goed is. Even eruit. Maar het is gewoon afhankelijk van hoe Frank zich voelt. We wachten maar af. Het is alleen al heerlijk om er naar uit te zien.

Rust 3 ma

Vandaag nog geen onderzoek gehad. Omdat er geen medische nood is, zit er geen haast bij. Morgen om 14.30 uur gaat het onderzoek plaatsvinden. Het is een onderzoek van het laatste gedeelte van de dikke darm. Ik merk dat ik het wel spannend vind dit onderzoek. Je weet maar nooit wat ze tegenkomen. Frank vind het vooral spannend om hij weet dat het zeer gaat doen. Hij krijgt wel een roesje maar hij verwacht dat de pijn daar wel door heen komt.
Verder voelt Frank zich prima. Alleen het naar de w.c. gaan doet zeer. Maar gelukkig blijven er lange pauzes tussen zitten. Hij heeft ook een goede nacht gehad.

Ik heb vandaag gewerkt en dat ging ook weer prima. En het was heerlijk om naar huis te gaan. Want thuis zijn mijn schatjes met opa en oma. Heerlijk om ze weer te zien. Ze hebben zoveel plezier gehad. En dan hun enthousiasme als ze 'mama' weer zien. Geweldig.
Mijn ouders blijven vannacht bij me slapen en ik zit nu met mijn vader in het ziekenhuis. Straks gaan we weer naar huis en dan wachten we maar weer af wat er morgen gaat gebeuren

Rust 3 zo

Helaas, toch nog niet naar huis vandaag. Omdat Frank steeds pijn blijft houden gaan ze morgen een onderzoek doen waar die pijn vandaan komt. (o.a. erge buikkrampen)
Ik zag het eigenlijk al helemaal voor me. Uit kerktijd even naar huis, broodje eten. Daarna naar het ziekenhuis en dan samen met Frank lekker naar huis. En dan nog even van het zonnetje genieten.
Maar ik moet mijn beeld bijstellen. Jammer natuurlijk maar dat er morgen nog een onderzoek komt is ook wel goed. Weten we in elk geval waar de pijn vandaan komt en wat we er aan kunnen doen. Nog even wachten dus.

Vanmorgen ben ik naar de kerk geweest, ik heb alle bakjes, schalen en handdoeken weer terug gegeven aan iedereen die voor ons heeft gekookt. Ruimt lekker op thuis. Daarna ben ik snel naar huis gegaan en heb ik wat broodjes gesmeerd. Frank gebeld of hij al iets wist, maar de arts was nog niet langs geweest. Niet snel daarna belde Frank om te zeggen van het onderzoek morgen.
Ik heb snel mijn broodje opgegeten en ben daarna naar Frank gegaan. Tis mooi weer en lekker rustig op de weg. Het weer is eigenlijk veel te mooi om de hele dag in het ziekenhuis te zitten, maar ik wil gewoon bij Frank zijn.

Straks weer naar huis. Ik mag eten bij Maarten en Berthe. En vanavond nog even naar het strand. Misschien kan ik nog een mooie foto scoren met ondergaande zon. Dat zou wel heel leuk zijn. Ik wil graag een (grote) foto van de zee in de kamer. Maar als ik nog een mooie kan maken mèt zon, zou dat helemaal geweldig zijn.

Gisteravond bij Sela was echt heel erg mooi. Het is super gaaf om die muziek live te horen. Het lied Heer wijs mij uw weg, blijft een bijzonder mooi lied. Ik vond het al een mooi lied maar nu in deze situatie wordt ie nog bijzonder-der. Het komt zo dichtbij, helemaal als je dat met elkaar zingt en dan met die muziek. Erg emotioneel.

Rust 3 za

Het is stil in huis. Vanmorgen wakker geworden zonder wekker of een kinderstemmetje. 9.00 uur was het, best lekker. Vooral omdat je dan nog even lekker kan blijven liggen. Er is niemand die op je wacht, of waar je iets voor moet doen.
Eerst maar eens proberen of Frank zijn telefoon aan heeft. En al snel hoor ik dat hij een goede nacht heeft gehad. Voor zijn gevoel is hij minder vaak naar de w.c. geweest. Ook zit er meer tijd tussen. Er zit dus een lichte verbetering in. Dat is voor Frank natuurlijk erg fijn.
Nadat ik me heb gedoucht ben ik even naar het winkelcentrum geweest. Even een paar boodschapjes halen en misschien kan ik nog iets leuks vinden voor mezelf. En dat is gelukt!! Ik neem het mee naar het ziekenhuis zodat ik het aan Frank kan laten zien.

Nu ben ik weer bij Frank (14.00 uur) en nadat we hebben gebeld is hij nog niet weer naar de w.c. geweest. Wat een vooruitgang. Nu kunnen zijn darmen (en achterste) eindelijk gaan beginnen met herstellen. En waarschijnlijk mag Frank morgen naar huis. De dienstdoende oncoloog gaat dat morgen bepalen. Er is nog geen uitslag van zijn ontlasting dus dat zal dit weekend dan ook wel niet meer komen.
Frank ziet er goed uit. Hij heeft zich al gedoucht en ruikt weer lekker fris (dit was gister ook al gelukt). We lopen even samen een rondje over de afdeling en dan wordt Frank ineens weer heel erg misselijk. Dit blijft af en toe terug komen. Heel moeizaam kan hij dan wat uitspugen en daarna is het weer over. Hij moet altijd erg van bijkomen.

Straks ga ik naar huis. Berthe komt bij me eten en dan gaan we vanavond naar een concert van Sela. Misschien dat er nog iemand bij Frank in het ziekenhuis komt. Het maakt Frank niet zoveel uit. Nu hij zich beter voelt heeft hij ook weer de t.v. aangevraagd. Dus hij vermaakt zich wel. En ik ga dus een avondje weg. Ik heb er zin in.

Morgenvroeg ga ik naar de kerk en daarna weer naar Frank, en dan zie ik wel of ik daar de hele dag zit of dat hij gezellig met me mee gaat naar huis. Dat zou toch wel fijn zijn, kunnen we toch nog een klein beetje genieten van een weekend zonder kinderen. Het gaat trouwens super goed met de kids. Dat is erg fijn om steeds te horen. Zo kunnen we extra genieten van even geen kinderen.

Rust 3 vr

Dit is toch wel heel gek hoor. Ik hoef de kinderen niet op te halen, maar heb eigenlijk ook nog geen zin om thuis te zitten. Dus loop ik op mijn werk te zoeken naar werk omdat ik tijd over heb. Ook wel weer eens lekker om wat werk af te maken en dingen uitgebreid voor te bereiden voor maandag.
Toch is het wel stil hoor om zo thuis te komen. Het uitrusten kan in elk geval beginnen. Want nog een half uurtje en dan wordt er eten gebracht. Zelfs daar hoef ik me vandaag niet druk om te maken.

Met Frank zelf gaat het beter met zijn diarree nog niet. Hij klinkt ook een stuk opgewekter voor de telefoon. Straks na het eten ga ik weer naar hem toe. Ik ben benieuwd hoe ik hem aantref.

Lysanne kon niet wachten om weg te gaan vanmorgen. Ik heb voordat ik naar mijn werk ging nog even heerlijk geknuffeld. Zelfs Daan deed zijn armpjes om me heen. Heel erg lief. Allebei zwaaien voor het raam. Schatten zijn het. Ik probeerde net al even te bellen, maar ze hebben het veel te druk.
--
Net weer terug uit het ziekenhuis. Frank ziet er echt beter uit gisteren. Hij maakt af en toe weer een grapje en dat is een positief teken. Alleen naar het w.c. gaan is nog een drama. In die korte tijd dat ik bij hem was moest hij 2 keer naar de w.c.
Er is nog geen uitslag van zijn ontlasting. En de chirurg (vd Peet) had ook nog niet veel bijzonders te vertellen. Over twee weken wil hij Frank weer zien. Frank moet eerst aansterken. Dus de operatie is over minimaal 6 weken, misschien wel 7 of 8. Nou ik vind het wel prima. Het zou fijn zijn om straks even van de gewone dingen te kunnen genieten en deze rotziekte even op de 2e plek te kunnen zetten. Gewoon even boodschappen doen misschien weer een beetje werken. Dat zou fijn zijn.
Toen ik vanavond bij Frank kwam kreeg hij een voetmassage. Ik ben met Diane maar even op de gang gaan zitten. Dan kan Frank zit goed concentreren op zijn ontspanning. Daarna rook de hele kamer heerlijk naar lavendel. Echt fijn dat ze dit soort dingen ook voor patiënten doen. Het was dezelfde vrouw die mij destijds ook gemasseerd heeft. Een hele lieve vrouw.

Net nog even met Alinda gebeld en de kinderen liggen heerlijk te slapen. Alles is goed gegaan vandaag en de kids hebben zich prima vermaakt vandaag. Dus nu ga ik ook maar naar bed. Helemaal alleen in dit grote huis. En geen wekker zetten. Morgen wakker worden wanneer ik wakker wordt, heerlijk. Dat is wel heel lang geleden.

Rust 3

Officieel begint vandaag de rustweek van de 3e chemokuur. Nou echt van rust kan ik niet spreken. Frank heeft sinds zaterdag op zondagnacht last van diarree. We zijn dinsdag in het ziekenhuis geweest gewoon voor standaard controle maar de arts wil het nog even aanzien. Zijn lichaam moet het zelf oplossen.
Maar tot hoever moet je gaan?? Vanaf zondag zit Frank om de 2 uur op de w.c. ontzettend vermoeiend. Het sloopt hem letterlijk en figuurlijk. Vannacht hebben we het ziekenhuis gebeld. Het stelt je wel een beetje gerust als de verpleegkundige verteld dat het heel normaal is en dat er mensen zijn die wel 2 weken diarree hebben. Maar ja, om nu nog anderhalf week zo door te gaan. Pffff

Ik ben vanmorgen vroeg mijn bed uitgegaan. Ik heb mijn bloed laten prikken. Er ligt al heel lang een briefje op het aanrecht maar het lukt steeds niet om mijn bloed te laten prikken. Nu is mijn zus er, dus nu kon ik makkelijk zonder kinderen even heen. Ik heb last van mijn voet (al heel lang) en de dokter wil jicht uitsluiten. Eigenlijk voelt het helemaal niet belangrijk maar ik heb er nog wel vaak last van. Dus nu moest het maar een keer.
Frank heeft nog weer contact met het ziekenhuis gehad vanmorgen. Vannacht heeft hij ook weer moeten braken. En waarschijnlijk willen ze Frank weer in het ziekenhuis hebben. We horen nog of er plek is en hoe laat we kunnen komen.

Inmiddels zitten we in het ziekenhuis. Dokter Verheul leek het verstandiger dat Frank wordt opgenomen. We hebben een afspraak staan met de chirurg voor de operatie. Dus naar Amsterdam moesten we toch. Maar of die afspraak ook doorgaat is nog even afwachten. Misschien dat de chirurg nog even bij ons langs loopt. En anders misschien morgen.
Er zijn weer allerlei onderzoeken geweest. Bloed afgenomen, buik gevoelt, temperaturen, bloeddruk en gewogen. Ook heeft Frank zijn ontlasting opgevangen. Dit wordt onderzocht. Als er geen infectie is dan krijgt Frank een diarree remmer. Dit zorgt ervoor dat de darmen minder actief zijn waardoor de ontlasting dikker wordt. Dit is nog even afwachten dus. Dat zou voor Frank erg lekker zijn want hij heeft nu heel veel pijn. Soms komt hij huilend van de w.c.

Gelukkig is mijn zus bij ons. Zo konden we makkelijk het huis uitstappen en gaat het thuis gewoon door. We hadden zo'n heerlijk vooruitzicht. Morgen gaan de kinderen met mijn zus mee naar huis. We zouden een rustig weekend met z'n tweeën hebben om een beetje bij te komen en lekker samen te zijn. Maandag komen ze pas weer terug. Waarschijnlijk ben ik nu helemaal alleen dit weekend. Hopen maar dat we wel een beetje tot rust kunnen komen. Ik kan in elk geval wel vannacht 'ongestoord' slapen.

Ik ga straks naar huis. Ik wacht even tot de dikste files voorbij zijn. Ik voel me rustig. Vaak wordt er gevraagd: hoe gaat het met jou? Maar ik voel me goed en sterk. Misschien komt de klap volgende week? Vorige week was een dip en daar ben ik sterk uit gekomen voel ik.
Straks thuis nog even met Lysanne en Daan knuffelen en hun spullen klaarmaken. Morgen gaan ze logeren. Ik ga werken. Het heeft niet zoveel zin om de hele dag naast Frank zijn bed te zitten. Thuis zou hij ook heel de dag boven liggen. Morgen na het eten ga ik weer naar het ziekenhuis. En tussendoor sms-en of bellen natuurlijk. Ik mis dan waarschijnlijk wel het gesprek met de chirurg want die komt morgen langs. Ze kunnen niet aangeven wanneer dat gaat gebeuren. Waarschijnlijk ergens tussendoor.

Chemo 3.2 di

Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor controle. Het was druk op de weg en we waren te laat. Gelukkig maakt dat voor deze afspraak niet zo veel uit. En wij maken ons er ook niet meer zo druk om.  Margriet (die gister ook al bij ons was) heeft de kinderen naar Rollebol gebracht zo konden wij op tijd vertrekken en hadden we geen drukte met het wegbrengen. Daarna is ze met de trein weer naar huis gegaan.

Bij het ziekenhuis heb ik Frank afgezet en daarna de auto geparkeerd. Zo hoeft Frank niet dat hele eind terug naar het ziekenhuis te lopen. Bloed weer geprikt (in 2 pogingen) en alles was in orde. Frank heeft nog steeds wel last van diarree. Dit is voor Frank erg vervelend want hij moet echt om de 2 uur naar de w.c.
De chemokuur tast alle slijmvliezen aan, zo ook die in zijn darmen. Daardoor liggen zijn darmen helemaal plat. Dit is een bijwerking van de chemo. Zijn lichaam moet dit zelf herstellen.
Vanaf zondag is hij gestopt met de chemopillen. Dit moest van de arts. Vandaag hebben we gehoord dat Frank die 4 dagen niet hoeft af te maken. Hij heeft 10 dagen die pillen gehad en dat is goed. Dus Frank is nu officieel klaar met de 1e fase!!

Omdat Frank vanaf zondag ook geen sonde heeft gehad, voelt hij zich erg slap en duizelig. De arts vertelde vandaag dat hij de sonde weer moet aansluiten en moet proberen weer wat te gaan eten. Volgende week hebben we een telefonische afspraak. Daarna hebben we wat gedronken in het restaurant. Even bijkomen. Toen heb ik de auto opgehaald en Frank weer opgepikt. Toen we thuis kwamen waren we allebei erg moe en zijn we vrijwel direct in bed gedoken. De kinderen zijn er niet, dus kunnen we even slapen.

Om 14.30 kwam Karin. Dit was een fijn gesprek. Het is toch fijn hoor zo'n wijkverpleegkundige oncologie. Ze weet er zoveel van. Erg fijn om met haar te praten.

Daarna heb ik de kinderen weer opgehaald van Rollebol. Daan was moe en Lysanne had vanmiddag geslapen dus die had nog wel wat energie over. Na het eten nog even met elkaar gedanst. Daan loopt sinds gister helemaal los. Zomaar midden in de kamer gaat hij staan en gaat hij lopend verder. Heel erg stoer om te zien. Hij kijkt dan ook super trots. Toen Daan maar gauw naar bed gebracht. Hij is helemaal op. Lysanne mag nog even sesamstraat kijken en daarna ook maar naar bed. Misschien moet dat middagslaapje er toch maar af. Toen ik om 21.00 uur naar sporten ging sliep ze nog steeds niet.

Chemo 3.2 zo

Frank ligt al een uur op bed. Na twee hele goeie dagen. Is het vandaag weer helemaal mis. Hij heeft sinds vanmorgen diarree. Verliest hierdoor vocht en natuurlijk ook gewicht. We hebben vandaag veel contact gehad met het ziekenhuis, maar zolang Frank geen koorts heeft hoeft hij niet naar het ziekenhuis te komen. Gelukkig natuurlijk maar wel weer vervelend dat dit er nog bij komt. Het is natuurlijk iets wat we ook nog niet eerder hebben gehad dus dit kunnen we nu ook weer afstrepen. Frank voelt zich moe en vutloos. Hoe verder we op de dag kwamen hoe meer Frank zich zieker begon te voelen. Daarom ligt hij nu ook al op bed. Vannacht ook niet veel geslapen doordat hij vaak naar de w.c. moest. Hopen maar dat deze nacht heb weer wat doet opknappen.

Verder heb ik met de kinderen wel een mooie dag gehad. Vanmorgen met ze naar de kerk geweest op de fiets. Het is ook echt zo lekker weer. Toen we thuis kwamen wilde Lysanne direct in de zandbak en vanaf toen zijn we eigenlijk de hele dag buiten geweest. Daan een broodje en naar bed. Hij is toch altijd wel moe van een ochtendje spelen. Frank lag te wachten op een telefoontje van het ziekenhuis. We gingen er eigenlijk van uit dat we naar het ziekenhuis toe moesten. Maar toen ik terug kwam van de kerk hadden ze nog niet terug gebeld. (dus was ik blij dat ik toch weg ben gegaan met de kinderen) Uiteindelijk hoorden we dat Frank gewoon thuis kan blijven. Dus hoefden we ook niks te regelen voor de kinderen.

Vanmiddag na het slaapje van Daan nog met de kinderen naar het Geestmerambacht geweest. Rinke mee gevraagd, want Lysanne wilde wel graag met Maud spelen. (dit was misschien nodig als we naar het ziekenhuis moesten) Het was heel gezellig. lekker spelen met zand en water. Ook Daan was niet bij het water weg te slaan. Daarna nog even lekker een eindje gewandeld. Ik had Lysanne haar fiets meegenomen en de buggy voor Daan.
Het was Frank gelukt om het eten klaar te maken. Dus toen we thuis kwamen konden we gelijk eten. Daarna lekker in bad. En nu slapen ze allebei als roosjes. Het is fijn om te zien dat je kinderen genieten. Dat gaan we zeker vaker doen.

Vrijdag en zaterdag ging het dus goed met Frank. Donderdag was een behoorlijk dip-dag voor ons allebei. Ook de kinderen waren niet gezellig. Frank bleef maar in zijn negativiteit en ik kon het niet ombuigen. Ik snapte vooral niet waarom hij niks wilde. (want uiteindelijk is hij niet mee geweest die schoenen van Lysanne op te halen) En als hij 'last' van de kinderen had, dan ging hij naar boven. Maar ik kan dat natuurlijk niet. Het was zwaar om deze week de boel te draaien hier. Maar na donderdagavond kwam er een keerpunt. Henk is bij ons geweest en we hebben goed met elkaar gepraat. Gelijk mijn ouders gevraagd voor zaterdag of ze konden komen. Dan krijg ik een beetje rust en hebben we even tijd voor elkaar. Daarna ging het stukken beter. Frank is vrijdag naar de fysio geweest. Ik heb gewerkt. Want voor het eerst zag ik er heel erg naar uit om naar school toe te gaan. Even weg van thuis. Even zonder (mijn eigen) kinderen. En gelukkig was het ook fijn om daar te zijn.

Het is ongelooflijk wat er allemaal bij zo'n ziekte komt kijken. Het is niet alleen de behandeling, de bijwerking maar ook psychisch krijg je af en toe een klap. Maar goed, dit hebben we ook weer overleeft. We wachten nu maar weer af wat de komende dagen gaat brengen voor Frank. Het zou fijn zijn als het snel opknapt. Dan kunnen we langzaam aan een beetje gaan starten met aansterken, en genieten van de rust voor de operatie.

Chemo 3.2 woe

En langzamerhand gaat het zonnetje weer een beetje schijnen hier in huize Timmerman. Ik hoorde Frank vanmiddag zelf aan de telefoon zeggen: Ja het gaat nu wel weer wat beter.
De afgelopen dagen waren erg donker. Vooral Frank zat ik een behoorlijke dip. Zondag begon het met die pijn die er extra bij kwam. Op zich is deze ronde de misselijkheid 'wel te doen', met pillen is dit aardig onder controle te houden. Maar Frank blijft zich moe en lusteloos voelen. Geen zin in visite en vooral veel op bed. En ja dan heb je natuurlijk ook alle tijd om na te denken. En in je eentje ga je niet ineens positief denken. Ik vind het lastig om dat om te buigen. Frank heeft de afgelopen dagen vaak gezegd dat hij zich niet zo wil voelen. En als ik dan zeg dat hij hier doorheen moet en eigenlijk geen keus heeft, dan heeft hij daar natuurlijk niet zo heel veel aan. Het veranderd zijn gevoel niet echt.
Ik heb gister gewerkt en het was ook een behoorlijk lange dag. Ik had nog een vergadering na schooltijd, daarna direct weggegaan om de kinderen op te halen en daarna snel naar huis. Kijk, dan is Frank wel een hele lange dag alleen geweest. Hij had ook niet echt behoefte aan mensen om hem heen. Maar zo was er ook geen afleiding. Vanmorgen probeerde ik voorzichtig om maar eens samen naar buiten te gaan. Maar hij vond het te koud en te nat en hij wilde vooral niet nog meer verkouden worden. Snap ik natuurlijk ook heel goed.

Vanmiddag is hij even met de buurman mee geweest iets op halen. Alleen maar in de auto zitten. En hij gaf zelf toe dat het hem goed gedaan heeft. Het zonnetje begon halverwege de middag ook te schijnen en daardoor werd alles weer een beetje vrolijker. Toen hij vanavond de telefoon opnam met een grap wist ik het zeker: Het gaat nu echt de goede kant weer op.

Vanmorgen kon ik een beetje uitslapen, Lysanne ging naar beneden rond 8.00 uur en Frank ook voor zijn pillen. Daan blijft vaak nog lekker liggen in zijn bed en op een gegeven moment werd het weer stil. Om 9.00 uur was ik wakker en ben ik maar eens naar beneden gegaan. Broodjes gesmeerd en maar eens bij Daan kijken. Hij lag nog heerlijk te slapen en werd niet eens wakker van de deur. Na een half uur maar weer eens gekeken. Nog steeds in dromenland. Om 10.00 uur heb ik hem maar eens wakker gemaakt. Nu wordt het toch wel eens tijd om wakker te worden.

Frank had het koud en die wilde graag in bad. Prima natuurlijk maar daardoor kon ik mij niet douchen. Dus we hebben de hele morgen in onze pyjama's gelopen. De kinderen zijn moe en rond 11.30 uur zaten we alweer achter een broodje. En om 12.00 uur lagen ze al weer in bed. Ook Daan. En omdat Lysanne ook vroeg of ze naar bed mocht, ben ik ook mijn bed weer in gedoken. Ik had toch mijn pyjama nog aan.

Zo was het dus best een rare dag. Om 15.00 uur heb ik me gedoucht en ik heb Daan om 16.00 uur weer wakker moeten maken. Hij heeft vandaag dus meer geslapen dan dat ie wakker is geweest. Na het fruit eten zijn we even naar buiten gegaan. Zonder Frank want die was met de buurman mee. Ik ben samen met de kinderen naar een schoenenwinkel gegaan. Om te kijken naar zomerschoenen voor Lysanne. En gevonden! Ik heb ze achteruit laten zetten, misschien dat we ze morgen even kunnen halen samen met Frank.

Vanavond nog bij de Ikea geweest. Ik werd gek van al het speelgoed wat Daan omver trekt. Samen met de buurman een kast opgehaald. Ik wist al precies wat ik wilde, dus ik hoefde niet te zoeken. Toen we thuis kwamen gelijk in elkaar gezet (of eigenlijk hebben we dat laten doen, heerlijk) En morgen maar het speelgoed uitzoeken en de kast inpakken. 

Chemo 3.1 zo

Toch niet helemaal een rustig verloop. Frank heeft af en toe pijn in zijn borst. Voor de eerste keer gebeurde dit in het ziekenhuis. Toen volgden er gelijk allerlei controles, en die waren goed. Vannacht gebeurde het weer. Schrikken! Want de pijn zit in zijn linkerborst en daar zit ook je hart. Frank maakte mij wakker omdat het zo zeer deed, en kort daarna belde hij het ziekenhuis. Want het is donker en het is iets nieuws en je weet niet wat je moet doen, dus je maakt je gelijk weer zorgen. Het maakt Frank ook erg onzeker. We vielen allebei alweer een beetje in slaap toen de telefoon ging (het ziekenhuis zou terugbellen). De arts verzekerd ons dat het niet Frank zijn hart is. De nieuwe chemo is aan het werk, de tumor slinkt waardoor er meer ruimte komt in de opening van de slokdarm. Zijn maagklep krijgt meer ruimte, waardoor het zuur omhoog komt. En dat veroorzaakt de pijn. Later in de nacht kreeg Frank nog zo'n aanval maar daar heb ik niks van gemerkt want hij heeft mij niet wakker gemaakt.

Dus een beetje een onrustige nacht gehad. Ik had ook niet zo heel veel zin om op te staan toen de wekker ging. Uiteindelijk toch maar onder de douche gegaan. Mijn ouders kwamen vandaag met onze auto. Inmiddels is deze weer goedgekeurd. En om 8.45 riep Lysanne: "opa en oma zijn er". Ik zei doe de deur maar open want ik was net Daan aan het aankleden.
We zijn met elkaar naar de kerk geweest (zonder Frank hoor) Lysanne weer mee in de kerk en Daan naar de creche. Ik vind het toch pittig van haar hoor, zolang stil zitten en het ook nog volhouden.
Verder wel een rustig dagje gehad. In de loop van de dag kwam Frank beneden, hij had nog een keer met de arts gesproken en daar werd hij wel wat rustiger van. Het zal er deze keer wel bij horen. Elke kuur heeft weer zijn eigen dingen. Denk je dat je een beetje weet wat je te wachten staat, gebeurt er weer iets nieuws. Het 'misselijk zijn' is deze keer niet zo heel erg gelukkig. Dus dat is wel erg fijn. Het is natuurlijk ook nog maar pas geleden dat de chemokuur is geweest. Het zal wel elke dag weer beter gaan. We bekijken het maar per dag.

Frank heeft verder de dag geen pijn meer gehad, alleen toen hij op bed ging liggen. Dus het verhaal over die zuren kan wel eens kloppen. Vanavond zijn bed maar meer omhoog, misschien helpt het.

Chemo 3.1 vr

Frank is thuis!

Eigenlijk hebben we allemaal een goeie dag gehad. De kinderen hebben lekker gespeeld bij Rollebol. Ik ben vandaag naar mijn werk geweest en dat ging ook allemaal goed. Het was heerlijk om weer bij ze te zijn. En met Frank gaat het ook heel erg goed. Eigenlijk heel erg tegen mijn verwachting in. Hij was vorige week zo ziek, en alles wat hij afgelopen week extra in zijn sonde naar binnen bracht, kwam er met net zo'n vaart weer uit. Dus ik hield mijn hart vast voor de chemopillen, maar die blijven 'gewoon' binnen. Het is ongelooflijk. Het gaat dus echt heel erg goed. Dus deze keer geen rare, extra bijwerkingen en daardoor mocht Frank vandaag weer naar huis.

Heerlijk om weer met z'n allen thuis te zijn. Frank is nu wel heel erg moe. Hij heeft heel de dag rustig aan gedaan in het ziekenhuis en vanmiddag stapte hij rond 16.00 uur in de auto. En vanaf toen heeft hij veel gedaan. spullen pakken, in de auto, naar huis, pillen halen bij de apotheek, de kinderen komen weer thuis, bellen. Hij moet gewoon lekker naar (zijn eigen) bed gaan.

En dan gaan we weer voor een rustig verloop van de 3e chemokuur.