Het is vandaag vaderdag! Raar hoor, ik weet nog zo goed dat
ik vorig jaar het ‘bed ritueel’ heb opgenomen. De cadeau’s hangen nog steeds op
onze slaapkamer. Ze hangen er gewoon al een jaar. Vorig jaar gingen we een dag later met vakantie naar Zuid Frankrijk. Allemaal
herinneringen en heimwee.
Ik heb een paar lastige weken achter de rug, met afgelopen
week wel als diepte punt. Ik voelde me vorige weekend al niet echt lekker in
mijn vel zitten. Steeds een sterk overheersend ‘nee-gevoel’. Ik geloof dat ik
het daarmee wel kan samenvatten. Niks voelt leuk, positief en ik voelde me
vooral boos. Dit werkt natuurlijk door naar de kids. Vermoeiend was het, alles.
De blog ligt al een tijdje stil, ik weet niet zo goed wat
ik moet schrijven. Zoals het gaat heb ik
al eens beschreven. Het blijft gaan zoals het ging, op en neer. 3 stappen
vooruit, 2 stappen terug. Ik begin dingen wel te herkennen, maar ook komen er
nieuwe gevoelens en emoties tevoorschijn. Het is telkens zoeken naar wat er
nodig is en soms word ik zo moe van het steeds maar aangeven aan anderen. Maar
als ik terugkijk dan zie ik ook vooruitgang. De kinderen zitten beter in hun
vel, nou ja afgelopen week dan niet echt want zij voelen ook wel dat het anders
is dan anders. Ze hebben voor vandaag allebei iets gemaakt wat ze bij Frank
neer kunnen leggen. Zo super hoe de juffen van hun (in overleg met mij) daar
rekening mee hebben gehouden. Ze hebben immers ook een vader? Lysanne heeft een
certificaat gemaakt voor de allerliefste vader van de hele wereld. Met daarbij
een eigen briefje. Heel gaaf! Daan heeft een kei geverfd en op die kei staat
een heel mooi gedichtje. Met een laag lak erover. Ze staan nu bij het graf van
Frank te pronken.
Ik ben vanmorgen niet naar de kerk geweest. Ik heb rustig
aangedaan en ben in de loop van de morgen met de kinderen bij Frank geweest. De
tekeningen die de kinderen hadden gemaakt voor zijn verjaardag hebben we
vandaag ingewisseld voor deze prachtige kunstwerken.
Daan doet het heel anders dan Lysanne, Daan was al snel
andere mensen aan het helpen met bloemen water geven. Maar Lysanne neemt echt
even de tijd om haar cadeau netjes neer te leggen en legt heel zorgvuldig de
stenen neer (zodat het niet wegwaait). En Daan heeft niks met zijn cadeau
gedaan, die heb ik er bij gezet. Lysanne neemt wel even de tijd om er bij stil
te staan op haar manier. Daan geeft Frank een kus op de foto en zegt ‘doei papa’.
Toen we in de auto wegreden nog een keer. En toen we thuiskwamen vroeg hij of
we papa gingen ophalen….
Lysanne wou geen kus geven, maar zei wel dat ze heel
zachtjes papa hoorde praten. Ik vroeg wat papa dan zei en toen zei ze: Dat ik
papa lief vind en dat ik papa mis. Het zijn zulke toppers. Ze doen het zo goed,
ben echt trots op ze. Maar ik merk ook heel goed dat dit soort ‘dingen’ hun ook
energie kosten. Ze zijn moe en snel geirriteerd, en als je dan ook nog een
moeder hebt die niet lekker in hun vel zit?
Gelukkig mogen we vertrouwen op een hemelse Vader, die
altijd bij ons is.
