Nog 1 dag en dat is 2012 voorbij. Een jaar doorleeft zonder Frank in ons midden. En sjonge wat een jaar, echt met vallen en opstaan. Maar toch... als ik mezelf nu vergelijk met een jaar terug dan zijn we wel heel wat stappen vooruit.
De laatste keer dat er een update was was een bericht over Vaderdag. Kheb vaak gedacht aan het schrijven van een blog maar tegelijk wist ik ook niet goed wat ik moest schrijven. En had ik eigenlijk ook de energie er niet voor. En voor mijn gevoel bleef het gewoon hetzelfde gaan. Op en neer met betere en slechte dagen.
Ik zal een poging doen om vanaf juni 'bij te praten'.
Ik was steeds heel erg moe en dacht dat dat kwam door alles, de situatie, dat je alles alleen moet doen, door je emoties, slecht slapen etc. Genoeg dingen waar je ook echt heel moe van kunt voelen. Tot ik op een gegeven moment ook heel erg duizelig werd als ik ging staan, en mezelf echt moest vasthouden. Dit voelde toch niet goed en heb een afspraak bij de huisarts gemaakt. Eerst bloeddruk gemeten, te laag! Doorverwijzing om mijn bloed te laten prikken met als uitslag, ernstige bloedarmoede. Dat is voor mij niet heel erg vreemd want ik heb het vaker gehad maar nu waren mijn waardes wel heel erg laag, 4.5
Ben begonnen met ijzertabletten en momenteel slik ik die nog steeds. De huisarts laat het niet zo maar meer los. De afgelopen periode ben ik er vaak geweest om gewoon te praten en te vertellen hoe het is. Nu slik ik nog 1 pil per dag (ben begonnen met 3) En tussentijds is mijn bloed ook weer geprikt en was de waarde weer 7.1 wat voor mijn doen best aan de hoge kant is maar ik mocht nog niet stoppen met de pillen.
Voor de zomervakantie heb ik mijn werk uitgebreid naar 2x een hele morgen werken. Ook de hele morgen voor de klas gestaan. Na de zomervakantie ben ik gestart met 2 hele werkdagen en na de herfstvakantie zou de derde dag erbij komen. En met 3 dagen zit ik weer op mijn eigen werkdagen.
Het kostte me ontzettend veel energie om het werk weer op te pakken. En het was moeilijk om een balans te vinden tussen thuis en op school. Na een aantal weken merkte ik dat ik het nog niet zag zitten om na de herfstvakantie te starten met de 3e dag. Ik merkte dat ik totaal niet lekker in mijn vel zat en dat ik die dagen thuis echt hard nodig had om bij te komen van die 2 dagen en me weer op te laden voor een nieuwe week. Maar doordat ik niet lekker in mijn vel zat en erg vermoeid was van het werk, was ik thuis ook niet echt 'gezellig', en kostte het me ook de grootste moeite om thuis alles voor elkaar te krijgen. Na de herfstvakantie is ook precies de periode dat het een jaar geleden is dat Frank is overleden. Het ging gewoon niet. Uiteindelijk is die 3e dag uitgesteld. En inmiddels is er zo'n knoop doorgehakt dat ik dit hele jaar 2 dagen blijf werken en pas voor volgend schooljaar ga bekijken wanneer die 3e dag erbij komt. Ook merkte ik heel erg aan Daan dat 3 dagen naar Rollebol hem veel energie kost. Er was altijd wel een dag dat hij niet heen wilde en ik hem in tranen achter moest laten, terwijl dat voorheen helemaal nooit een probleem was. Ik zag aan hem dat hij niet lekker in zijn vel zat, en het voelde niet goed om hem 3 dagen weg te brengen. Frank en ik hebben ook altijd gezegd dat 2 dagen opvang het maximale is. Nou weet ik dat deze situatie een uitzondering maakt. En in eerste instantie leek dit de beste oplossing. Maar alles bij elkaar opgeteld heb ik een knoop doorgehakt voor 2 dagen werken en 2 dagen opvang voor Daan.
Het lijkt allemaal heel makkelijk en ik beschrijf het in een paar regels. Maar het was een lastige periode en die beslissing komt niet zomaar uit de lucht vallen. Veel praten en veel denkwerk, heel veel denkwerk. Wat is goed, wat is juist, wat kan ik wel, wat kan ik niet. Als ik me goed voel dat heb ik het gevoel dat ik bijna heel de wereld aan kan. Maar als ik me niet goed voel dan is alles als een hele grote berg. En er zijn weken overeen gegaan voor dat uiteindelijk de beslissing is gemaakt. Ik vond het heel moeilijk omdat ik ook mijn werk opzadelt met een 'probleem'. En het is gewoon niet makkelijk om te zeggen dat iets niet lukt. Maar gesteund in mijn keus door mijn huisarts en psycholoog heb ik voor mij en mijn gezin gekozen. En het voelt goed. Het brengt heel veel rust want ik hoef er nu niet meer over na te denken en er valt een last van mijn schouders af.
En dan ga je voorzichtig aan elke maand verder. Elke maand heeft zo zijn bijzondere herinneringen van vorig jaar. Dat begint met de vakanties maar het duurt niet lang en dan komen die laatste, zware en moeilijk weken van vorig jaar als herinnering voorbij. De opname in het hospice en het overlijden. Pittige dagen en periodes.
Ik merk momenteel ook dat ik helemaal op ben van alles wat er is gebeurd. Vanaf november staat het niet stil. Sterfdag met kort erop gevolgd Sint Maarten. Wat eigenlijk ook nooit meer het zelfde zal zijn. Er hangt een extra herinnering aan want vorig jaar heb ik met de kinderen ook gelopen en toen was Frank net 2 dagen overleden. Dan Daan zijn verjaardag (daarover heb ik geschreven in de vorige blog). Sinterklaas, ook heel zwaar. Voor het eerst met je gezin sinterklaas vieren omdat de kinderen nu zo oud zijn dat ze het ook snappen en leuk vinden. En dan kun je het gelijk al niet 'als gezin' vieren. Ook Lysanne had er erg last van en miste papa heel erg. Kerstviering op school voor álle ouders, kerstnachtviering (toen heb ik zelf weer gezongen met de band), kerst, Frank zijn 'verjaardag' en dan nu nog 1 hobbel te gaan: oud en nieuw.
Pittige tijden met veel emoties, gemis, moeiten en verdriet.
Tis moeilijk en zwaar om je weg te vinden. Het gaat de ene keer makkelijk dan de andere keer. Soms ben ik ook zo zat van deze hele situatie. Elke keer is het ook weer anders. Soms is het fijn om mensen om je heen te hebben terwijl je op een ander moment heel graag alleen wil zijn. Dingen ondernemen voelt voornamelijk als afleiding zo ook mijn werk, als het voorbij is ga je naar huis en ben je weer alleen en zit je er weer middenin! En het alleen voelen is zo verschrikkelijk. Soms voel je je zelfs alleen als je allemaal mensen om je heen hebt, echt niet leuk.
Ik heb veel fijne mensen om me heen maar het blijft moeilijk om te 'vragen'. Tis echt zo'n ander leven. Ik vind veel herkenning in boeken die gaan over rouw. Kort geleden gelezen het boek: Je mag mij altijd bellen (karin kuiper) 1001 dagen van rouw. Gewoon hoe het wordt beschreven is zo herkenbaar. Het is ook gewoon zo moeilijk om uit te leggen hoe het is, hoe het gaat, wat je moeite zijn, hoe je dingen ervaart en hoe je je voelt. En dan gaat het alleen nog maar over mij, we hebben ook twee kinderen die ook zo hun eigen proces hebben met verdriet en gemis.
Er bestaat zelfs een boekje die speciaal geschreven is voor mensen die willen steunen bij rouw: Wat kan ik voor je doen, van Karin Kuiper.
Sinds kort heb ik iemand ontmoet die ook haar man is verloren. Zelfde leeftijd met ook 2 kinderen. Er zijn veel overeenkomsten en het mooiste is dat we van elkaar aanvoelen hoe we ons voelen. Heel fijn dat ik haar heb ontmoet.
Vanaf deze plek wil ik iedereen Gods zegen toewensen voor het nieuwe jaar. Dank jullie wel voor al het meeleven en hulp in welke vorm dan ook.
Wat er in 2013 gaat gebeuren weet ik niet... Ik probeer mijn leven in zijn handen te leggen en te vragen:
Heer, wijs mij Uw weg
en leid mij als een kind
dat heel de levensweg
slechts in U richting vindt.
Als mij de moed ontbreekt
om door te gaan
troost mij dan liefdevol
en moedig mij weer aan.
zondag 30 december 2012
zaterdag 1 december 2012
Verjaardag Daan
Nog 1 nachtje slapen en dan is onze kleine, grote, stoere, lieve Daan jarig. 3 jaar geleden werd hij geboren en wat is er al veel gebeurd in zijn jonge leventje. Het is gewoon al zijn 2e verjaardag zonder zijn vader en hij wordt pas 3. Niet te bevatten en het worden er alleen maar meer...
Vandaag hebben we zijn verjaardag al gevierd voor zijn 'kleine' vrienden. Het is wel heel leuk om te zien dat ze het op deze leeftijd ook echt beginnen te snappen.
Vanmorgen kreeg ik eerst een cadeautje omdat de kinderen pas tegen negen uur wakker werden. Kort erna lagen ze allebei bij mij in bed en toen hebben we toch maar gelijk zijn 'feestje gevierd'. Hij vond het geweldig, 3 cadeautjes! Daarna heerlijk rustig aan gedaan. Toen mijn ouders kwamen kreeg hij nog een cadeau. Kort daarvoor zegt hij tegen mij: 'ik heb toch al een cadeautje gehad?' Ik heb toen nog maar es uitgelegd dat als je jarig bent dat alle visite een cadeautje voor je mee neemt.
Hij was echt blij met alles en zei telkens netjes dank je wel. Als er weer iemand voor de deur stond wilde hij zelf de deur open doen. Dat was soms best lastig want het liefst wilde hij ook alle cadeaus zelf steeds vasthouden.. Dikke schat is het. Hij heeft echt genoten van zijn feestje!
Ik heb hem vaak gevraagd of hij het leuk vond en hij knikte heftig. Hij was zelfs een beetje verontwaardigd dat er op een gegeven moment weer iemand naar huis ging.
Een aantal weken geleden was Daan met mijn vader in het winkelcentrum. Af en toe loopt daar een fotograaf (van een krant) en die zet kinderen op de foto. Zo ook op die dag. Daan werd gefotografeerd. En juist in de krant van dit weekend zie ik Daan zijn foto staan. We waren net 5 minuutjes beneden toen de krant op de deurmat viel. Hoe bijzonder. De krant 'Alkmaar op zondag', 2 december. Op zijn eigen verjaardag staat Daan met een foto in de krant. Een knipoogje van boven.
Ik kreeg vanmiddag een smsje: Veel plezier, ik hoop dat je kan genieten van je lieve zoon! Hij lacht en straalt zoals Frank dat zou doen. Hij geniet met je mee..
En zo is het echt. Daan geniet zoals Frank dat zou doen. Daan lijkt ook zo ontzettend op Frank.
Khad het gisteravond even heel erg moeilijk. Het is ook gewoon zoveel wat je allemaal alleen moet doen. Om kwart over 5 begon ik met koken. Daarna tafel dekken, met de kids eten, afruimen, even samen het sinterklaasjournaal zien, kids naar bed brengen, afwasmachine inruimen en aanzetten, stofzuigen, nog even een was opvouwen en toen... moest ik eigenlijk nog versieren. Maar ik kon het niet.
Ik merk dat ik zo mijn best aan het doen ben om alle ballen in de lucht te houden en dan ineens komt de klap. Dan wil ik niet de slingers ophangen en wil ik eigenlijk ook helemaal niet Daan zijn verjaardag vieren want er mist een heel belangrijk persoon. Dan zit je daar alleen op de bank moet van alles en dan moet je eigenlijk nog meer.. De tranen biggelden over mijn wangen en toen ging de telefoon. Of ik alleen was want anders wilde ze wel helpen de slingers op te hangen. Heel erg fijn was dat. Fijn om even van je af te praten en het klusje slingers ophangen even samen te doen (want ja dat zou je anders ook even samen doen)
En nu liggen er twee kinderen heerlijk te slapen. Zij hebben een mooie dag gehad en ik ben moe. Ook al was het feestje maar 2 uurtjes, het kost me heel veel energie. En dan ben ik blij met m'n ouders en alle lieve vrienden om me heen. Door alle reacties, smsjes etc voel ik dat ik niet alleen ben. Maar het blijft wel moeilijk.
Het is heel lang geleden dat ik wat geschreven heb en er is heel veel gebeurd. Ik wil jullie graag 'bijpraten' over alles. Maar het schrijven van een blog gaat veel tijd in zitten en alles kost me gewoon nog heel veel energie. Het komt vanzelf en misschien is vandaag de eerste stap weer gezet.
Vandaag hebben we zijn verjaardag al gevierd voor zijn 'kleine' vrienden. Het is wel heel leuk om te zien dat ze het op deze leeftijd ook echt beginnen te snappen.
Vanmorgen kreeg ik eerst een cadeautje omdat de kinderen pas tegen negen uur wakker werden. Kort erna lagen ze allebei bij mij in bed en toen hebben we toch maar gelijk zijn 'feestje gevierd'. Hij vond het geweldig, 3 cadeautjes! Daarna heerlijk rustig aan gedaan. Toen mijn ouders kwamen kreeg hij nog een cadeau. Kort daarvoor zegt hij tegen mij: 'ik heb toch al een cadeautje gehad?' Ik heb toen nog maar es uitgelegd dat als je jarig bent dat alle visite een cadeautje voor je mee neemt.
Hij was echt blij met alles en zei telkens netjes dank je wel. Als er weer iemand voor de deur stond wilde hij zelf de deur open doen. Dat was soms best lastig want het liefst wilde hij ook alle cadeaus zelf steeds vasthouden.. Dikke schat is het. Hij heeft echt genoten van zijn feestje!
Ik heb hem vaak gevraagd of hij het leuk vond en hij knikte heftig. Hij was zelfs een beetje verontwaardigd dat er op een gegeven moment weer iemand naar huis ging.
Een aantal weken geleden was Daan met mijn vader in het winkelcentrum. Af en toe loopt daar een fotograaf (van een krant) en die zet kinderen op de foto. Zo ook op die dag. Daan werd gefotografeerd. En juist in de krant van dit weekend zie ik Daan zijn foto staan. We waren net 5 minuutjes beneden toen de krant op de deurmat viel. Hoe bijzonder. De krant 'Alkmaar op zondag', 2 december. Op zijn eigen verjaardag staat Daan met een foto in de krant. Een knipoogje van boven.
Ik kreeg vanmiddag een smsje: Veel plezier, ik hoop dat je kan genieten van je lieve zoon! Hij lacht en straalt zoals Frank dat zou doen. Hij geniet met je mee..
En zo is het echt. Daan geniet zoals Frank dat zou doen. Daan lijkt ook zo ontzettend op Frank.
Khad het gisteravond even heel erg moeilijk. Het is ook gewoon zoveel wat je allemaal alleen moet doen. Om kwart over 5 begon ik met koken. Daarna tafel dekken, met de kids eten, afruimen, even samen het sinterklaasjournaal zien, kids naar bed brengen, afwasmachine inruimen en aanzetten, stofzuigen, nog even een was opvouwen en toen... moest ik eigenlijk nog versieren. Maar ik kon het niet.
Ik merk dat ik zo mijn best aan het doen ben om alle ballen in de lucht te houden en dan ineens komt de klap. Dan wil ik niet de slingers ophangen en wil ik eigenlijk ook helemaal niet Daan zijn verjaardag vieren want er mist een heel belangrijk persoon. Dan zit je daar alleen op de bank moet van alles en dan moet je eigenlijk nog meer.. De tranen biggelden over mijn wangen en toen ging de telefoon. Of ik alleen was want anders wilde ze wel helpen de slingers op te hangen. Heel erg fijn was dat. Fijn om even van je af te praten en het klusje slingers ophangen even samen te doen (want ja dat zou je anders ook even samen doen)
En nu liggen er twee kinderen heerlijk te slapen. Zij hebben een mooie dag gehad en ik ben moe. Ook al was het feestje maar 2 uurtjes, het kost me heel veel energie. En dan ben ik blij met m'n ouders en alle lieve vrienden om me heen. Door alle reacties, smsjes etc voel ik dat ik niet alleen ben. Maar het blijft wel moeilijk.
Het is heel lang geleden dat ik wat geschreven heb en er is heel veel gebeurd. Ik wil jullie graag 'bijpraten' over alles. Maar het schrijven van een blog gaat veel tijd in zitten en alles kost me gewoon nog heel veel energie. Het komt vanzelf en misschien is vandaag de eerste stap weer gezet.
zondag 17 juni 2012
Vaderdag
Het is vandaag vaderdag! Raar hoor, ik weet nog zo goed dat
ik vorig jaar het ‘bed ritueel’ heb opgenomen. De cadeau’s hangen nog steeds op
onze slaapkamer. Ze hangen er gewoon al een jaar. Vorig jaar gingen we een dag later met vakantie naar Zuid Frankrijk. Allemaal
herinneringen en heimwee.
Ik heb een paar lastige weken achter de rug, met afgelopen
week wel als diepte punt. Ik voelde me vorige weekend al niet echt lekker in
mijn vel zitten. Steeds een sterk overheersend ‘nee-gevoel’. Ik geloof dat ik
het daarmee wel kan samenvatten. Niks voelt leuk, positief en ik voelde me
vooral boos. Dit werkt natuurlijk door naar de kids. Vermoeiend was het, alles.
De blog ligt al een tijdje stil, ik weet niet zo goed wat
ik moet schrijven. Zoals het gaat heb ik
al eens beschreven. Het blijft gaan zoals het ging, op en neer. 3 stappen
vooruit, 2 stappen terug. Ik begin dingen wel te herkennen, maar ook komen er
nieuwe gevoelens en emoties tevoorschijn. Het is telkens zoeken naar wat er
nodig is en soms word ik zo moe van het steeds maar aangeven aan anderen. Maar
als ik terugkijk dan zie ik ook vooruitgang. De kinderen zitten beter in hun
vel, nou ja afgelopen week dan niet echt want zij voelen ook wel dat het anders
is dan anders. Ze hebben voor vandaag allebei iets gemaakt wat ze bij Frank
neer kunnen leggen. Zo super hoe de juffen van hun (in overleg met mij) daar
rekening mee hebben gehouden. Ze hebben immers ook een vader? Lysanne heeft een
certificaat gemaakt voor de allerliefste vader van de hele wereld. Met daarbij
een eigen briefje. Heel gaaf! Daan heeft een kei geverfd en op die kei staat
een heel mooi gedichtje. Met een laag lak erover. Ze staan nu bij het graf van
Frank te pronken.
Ik ben vanmorgen niet naar de kerk geweest. Ik heb rustig
aangedaan en ben in de loop van de morgen met de kinderen bij Frank geweest. De
tekeningen die de kinderen hadden gemaakt voor zijn verjaardag hebben we
vandaag ingewisseld voor deze prachtige kunstwerken.
Daan doet het heel anders dan Lysanne, Daan was al snel
andere mensen aan het helpen met bloemen water geven. Maar Lysanne neemt echt
even de tijd om haar cadeau netjes neer te leggen en legt heel zorgvuldig de
stenen neer (zodat het niet wegwaait). En Daan heeft niks met zijn cadeau
gedaan, die heb ik er bij gezet. Lysanne neemt wel even de tijd om er bij stil
te staan op haar manier. Daan geeft Frank een kus op de foto en zegt ‘doei papa’.
Toen we in de auto wegreden nog een keer. En toen we thuiskwamen vroeg hij of
we papa gingen ophalen….
Lysanne wou geen kus geven, maar zei wel dat ze heel
zachtjes papa hoorde praten. Ik vroeg wat papa dan zei en toen zei ze: Dat ik
papa lief vind en dat ik papa mis. Het zijn zulke toppers. Ze doen het zo goed,
ben echt trots op ze. Maar ik merk ook heel goed dat dit soort ‘dingen’ hun ook
energie kosten. Ze zijn moe en snel geirriteerd, en als je dan ook nog een
moeder hebt die niet lekker in hun vel zit?
Gelukkig mogen we vertrouwen op een hemelse Vader, die
altijd bij ons is.
donderdag 26 april 2012
10 jaar
Vandaag is het de dag, om nooit meer te vergeten. Onze trouwdag. En zo noemt Lysanne het ook. Het is niet alleen de dag van papa en mama maar van ons allemaal.
Ik merk dat de emotionele lading van deze dag al weggehuild is. Het staat meer in het teken van hoe de dag was, 10 jaar geleden.
Ik ben vanmorgen bij Frank geweest met 10 rozen. 9 rode rozen en 1 witte. Die witte is voor het laatste jaar. Het was een enorme bos. En het was fijn om bij Frank te zijn. Kheb gehuild, gepraat, herinneringen opgehaald en de rozen een mooie plek gegeven. Dit was mijn moment van deze dag samen met Frank.
Ik heb later mijn schoonmoeder van de trein gehaald. We hebben onze trouwalbum bekeken, en bij elke foto kwam er een herinnering boven. Voor bij de koffie heb ik taart gehaald. Het is tenslotte ook feest, omdat papa en mama op deze dag gingen trouwen. En deze dag gaan we dus nooit meer vergeten, het is 'onze' dag.
Voor Lysanne is het een extra 'feest'dag want ze was ook nog hulpje vandaag en momenteel is ze ook op school voor de inloopavond. Het project wordt vanavond afgesloten. Ze geniet er enorm van.
Kheb prachtige bloemen gekregen, kaartjes en smsjes. Heel erg fijn om te merken dat er zoveel mensen met ons meeleven.
Ik merk dat de emotionele lading van deze dag al weggehuild is. Het staat meer in het teken van hoe de dag was, 10 jaar geleden.
Ik ben vanmorgen bij Frank geweest met 10 rozen. 9 rode rozen en 1 witte. Die witte is voor het laatste jaar. Het was een enorme bos. En het was fijn om bij Frank te zijn. Kheb gehuild, gepraat, herinneringen opgehaald en de rozen een mooie plek gegeven. Dit was mijn moment van deze dag samen met Frank.
Ik heb later mijn schoonmoeder van de trein gehaald. We hebben onze trouwalbum bekeken, en bij elke foto kwam er een herinnering boven. Voor bij de koffie heb ik taart gehaald. Het is tenslotte ook feest, omdat papa en mama op deze dag gingen trouwen. En deze dag gaan we dus nooit meer vergeten, het is 'onze' dag.
Voor Lysanne is het een extra 'feest'dag want ze was ook nog hulpje vandaag en momenteel is ze ook op school voor de inloopavond. Het project wordt vanavond afgesloten. Ze geniet er enorm van.
Kheb prachtige bloemen gekregen, kaartjes en smsjes. Heel erg fijn om te merken dat er zoveel mensen met ons meeleven.
dinsdag 24 april 2012
Moeilijk
30 maart was er een herdenkingsbijeenkomst in het Hospice. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik er van moest verwachten en ik stapte, samen met ouders en vrienden, er maar gewoon op af.
Toen we bij de rotonde naar rechts gingen kwam er al een ander gevoel in mijn buik. Het komt ineens weer heel dichtbij als je over deze weg rijd. En nog dichterbij als je de parkeerplaats van het hospice oprijd. Ergens was het ook totaal anders omdat het nu heel erg druk was. Veel auto's en veel mensen in de ontvangsthal, dit zorgde ervoor dat het 'plaatje' niet klopte. Toen ik het hospice instapte stond ik gelijk oog in oog met de verpleegster die naast me zat toen Frank overleed. Dat vond ik erg bijzonder. Ik herkende haar niet direct omdat ze 'gewone' kleren aan had, maar het was wel fijn om haar te zien. Later heb ik ook nog even met haar gesproken.
Even voor acht werden we gevraagd naar de kerk te gaan (het hospice in Alkmaar was vroeger een kerk, deze is helemaal verbouwd maar er is aan de zijkant nog een klein stukje apart gehouden en ingericht als kerk) Het was druk en toen ik nog buiten was, liep ik al te huilen. De plek, de sfeer, de muziek gewoon alles maakte me erg emotioneel. Bij binnenkomst kon je een kaarsje aansteken voor Frank. Verder werd de bijeenkomst gevuld met koor muziek, gedichten, en alle namen van de overleden mensen in het hospice van juli t/m dec 2011 werden voorgelezen. Het voelde alsof ik heel dicht bij Frank was. En het was een zeer emotionele avond. Het was fijn om lieve mensen om me heen te hebben en het met hun te kunnen delen. Ook heb ik deze avond de brief van Frank terug gekregen. Ik vond het een mooie plek om de brief die Frank voor me heeft geschreven weer terug te krijgen. Kheb hem nog steeds niet gelezen. Het voelt als iets wat ik nog te goed heb.... en dat moet eerst maar zo blijven.
Rond het paasweekend zijn we een weekje met vakantie geweest. Het was fijn om even weg te zijn. Een week ook weer vol met allemaal eerste dingen en herinneringen. Voor het eerst bij mijn ouders. Voor het eerst weer op de camping waar ook zoveel herinneringen liggen. Mijn ouders, broer en zus met hun gezinnen waren er ook en het was heel fijn om bij elkaar te zijn. Ik had een foto van Frank meegenomen en Lysanne nam deze elke avond mee naar bed. Ik merk dat zij ook zoekt naar hoe Frank een plekje krijgt op de camping. Toen ik terug was viel ik wel in een gat. Zoveel dagen lieve mensen om je heen, en dan zit je weer alleen op de bank. Het voelde gek. Ik wilde wel iemand bellen maar had tegelijk ook helemaal geen zin om te praten. Alsof ik even uit deze wereld (in Alkmaar) ben geweest en nu even weer moet zoeken naar: Hoe zat het ook al weer....? Ik heb de volgende dag een uurtje gewerkt en ben daarna even bij Frank geweest. Alsof ik het met mijn eigen ogen even weer moest zien. Aan de andere kant merkte ik ook dat het weekje weg me ook wel energie had opgeleverd. De eerste nacht weer thuis heb ik slecht geslapen maar ik kon het 'handelen'. Maar na een paar slechte en vermoeiende nachten ( ik droom veel om alles te verwerken en wordt 's morgens heel moe wakker) is dat beetje energie ook snel weer verdwenen.
Vorige week maandag merkte ik dat ik weer een beetje begon terug te zakken (we waren toen bijna een week terug van de vakantie) Op zich had ik een goed weekend gehad en ik wilde met mijn werk een extra uurtje maken. Maar na dik een uur, was ik compleet mijn concentratie kwijt. Ik heb uiteindelijk de map maar dichtgedaan en ben er maar mee gestopt. De volgende keer verder. Toen ik 's avonds de kinderen op bed had en ik beneden kwam zag ik de tafel nog vol staan en de afwasmachine moest ook nog leeggehaald worden. Mijn energie was ver te zoeken en met flinke tegenzin heb ik toch maar alles opgeruimd maar dacht wel: Pfff tis toch wel veel hoor wat je allemaal alleen moet doen. Het was een moeizame week. Een echt flinke terugval. Waarschijnlijk ben ik een paar stappen aan het verwerken. Een weekje met vakantie geweest, wat ook als een hele grote onderneming voelt. Ik ben natuurlijk gestart met werken en ik ben begonnen met sporten. Allemaal nieuwe dingen dus dat heeft tijd nodig om te verwerken. Dit is dan vast de bekende 3 stappen vooruit, 2 terug. Dus ik liet het maar over me heen komen en probeerde zoveel mogelijk hulp in te schakelen waar nodig. Dinsdag nog bij de psycholoog geweest. En woensdag was ook echt weer zo'n dag als een paar maanden geleden. Je zit niet lekker in je vel, kan erg weinig hebben. De kinderen voelen dat en gaan uitproberen. En alles is zo vermoeiend dat je gewoon geen puf hebt om daadkrachtig in te grijpen, dus de kinderen voelen weer wat vrijheid...
Donderdagavond dacht ik dat we er weer een beetje doorheen waren. Het zal nu wel weer de goede kant op gaan. Maar het tegendeel was waar. Vrijdag zakten we nog verder. De dag begon al met een kapotte ketel. Aaargh, letterlijk een koude douche. En nu? Frank regelende altijd dat soort dingen. Tis uiteindelijk allemaal goed gekomen maar tis wel weer een confrontatie. Misschien dat die ervoor zorgde dat het nog verder zakte. En het weekend was toch wel echt een dieptepunt.
Het hele weekend voelde ik me verdrietig. Kliep alleen maar te huilen en ik mis Frank ontzettend. Alles stond in een negatief daglicht en niks kon me helpen. Ach en wat helpt het? Je kan wel afleiding zoeken maar daarna kom je weer thuis en zit je er weer in. Er is maar 1 oplossing en dat is dat Frank terug moet komen. Gelukkig voel ik wel dat ik weer aan het klimmen ben. Het voelt allemaal wat minder zwaar.
Wat me ook verdrietig maakt is donderdag 26 april. De dag dat we 10 jaar geleden een mooie trouwdag hebben beleefd. En telkens als ik ergens 26 april zie, dan raakt me dat. Het doet me zeer. 26 april is 'onze' dag, en dat is het nog steeds maar het krijgt een hele andere kleur.
Toen we bij de rotonde naar rechts gingen kwam er al een ander gevoel in mijn buik. Het komt ineens weer heel dichtbij als je over deze weg rijd. En nog dichterbij als je de parkeerplaats van het hospice oprijd. Ergens was het ook totaal anders omdat het nu heel erg druk was. Veel auto's en veel mensen in de ontvangsthal, dit zorgde ervoor dat het 'plaatje' niet klopte. Toen ik het hospice instapte stond ik gelijk oog in oog met de verpleegster die naast me zat toen Frank overleed. Dat vond ik erg bijzonder. Ik herkende haar niet direct omdat ze 'gewone' kleren aan had, maar het was wel fijn om haar te zien. Later heb ik ook nog even met haar gesproken.
Even voor acht werden we gevraagd naar de kerk te gaan (het hospice in Alkmaar was vroeger een kerk, deze is helemaal verbouwd maar er is aan de zijkant nog een klein stukje apart gehouden en ingericht als kerk) Het was druk en toen ik nog buiten was, liep ik al te huilen. De plek, de sfeer, de muziek gewoon alles maakte me erg emotioneel. Bij binnenkomst kon je een kaarsje aansteken voor Frank. Verder werd de bijeenkomst gevuld met koor muziek, gedichten, en alle namen van de overleden mensen in het hospice van juli t/m dec 2011 werden voorgelezen. Het voelde alsof ik heel dicht bij Frank was. En het was een zeer emotionele avond. Het was fijn om lieve mensen om me heen te hebben en het met hun te kunnen delen. Ook heb ik deze avond de brief van Frank terug gekregen. Ik vond het een mooie plek om de brief die Frank voor me heeft geschreven weer terug te krijgen. Kheb hem nog steeds niet gelezen. Het voelt als iets wat ik nog te goed heb.... en dat moet eerst maar zo blijven.
Rond het paasweekend zijn we een weekje met vakantie geweest. Het was fijn om even weg te zijn. Een week ook weer vol met allemaal eerste dingen en herinneringen. Voor het eerst bij mijn ouders. Voor het eerst weer op de camping waar ook zoveel herinneringen liggen. Mijn ouders, broer en zus met hun gezinnen waren er ook en het was heel fijn om bij elkaar te zijn. Ik had een foto van Frank meegenomen en Lysanne nam deze elke avond mee naar bed. Ik merk dat zij ook zoekt naar hoe Frank een plekje krijgt op de camping. Toen ik terug was viel ik wel in een gat. Zoveel dagen lieve mensen om je heen, en dan zit je weer alleen op de bank. Het voelde gek. Ik wilde wel iemand bellen maar had tegelijk ook helemaal geen zin om te praten. Alsof ik even uit deze wereld (in Alkmaar) ben geweest en nu even weer moet zoeken naar: Hoe zat het ook al weer....? Ik heb de volgende dag een uurtje gewerkt en ben daarna even bij Frank geweest. Alsof ik het met mijn eigen ogen even weer moest zien. Aan de andere kant merkte ik ook dat het weekje weg me ook wel energie had opgeleverd. De eerste nacht weer thuis heb ik slecht geslapen maar ik kon het 'handelen'. Maar na een paar slechte en vermoeiende nachten ( ik droom veel om alles te verwerken en wordt 's morgens heel moe wakker) is dat beetje energie ook snel weer verdwenen.
Vorige week maandag merkte ik dat ik weer een beetje begon terug te zakken (we waren toen bijna een week terug van de vakantie) Op zich had ik een goed weekend gehad en ik wilde met mijn werk een extra uurtje maken. Maar na dik een uur, was ik compleet mijn concentratie kwijt. Ik heb uiteindelijk de map maar dichtgedaan en ben er maar mee gestopt. De volgende keer verder. Toen ik 's avonds de kinderen op bed had en ik beneden kwam zag ik de tafel nog vol staan en de afwasmachine moest ook nog leeggehaald worden. Mijn energie was ver te zoeken en met flinke tegenzin heb ik toch maar alles opgeruimd maar dacht wel: Pfff tis toch wel veel hoor wat je allemaal alleen moet doen. Het was een moeizame week. Een echt flinke terugval. Waarschijnlijk ben ik een paar stappen aan het verwerken. Een weekje met vakantie geweest, wat ook als een hele grote onderneming voelt. Ik ben natuurlijk gestart met werken en ik ben begonnen met sporten. Allemaal nieuwe dingen dus dat heeft tijd nodig om te verwerken. Dit is dan vast de bekende 3 stappen vooruit, 2 terug. Dus ik liet het maar over me heen komen en probeerde zoveel mogelijk hulp in te schakelen waar nodig. Dinsdag nog bij de psycholoog geweest. En woensdag was ook echt weer zo'n dag als een paar maanden geleden. Je zit niet lekker in je vel, kan erg weinig hebben. De kinderen voelen dat en gaan uitproberen. En alles is zo vermoeiend dat je gewoon geen puf hebt om daadkrachtig in te grijpen, dus de kinderen voelen weer wat vrijheid...
Donderdagavond dacht ik dat we er weer een beetje doorheen waren. Het zal nu wel weer de goede kant op gaan. Maar het tegendeel was waar. Vrijdag zakten we nog verder. De dag begon al met een kapotte ketel. Aaargh, letterlijk een koude douche. En nu? Frank regelende altijd dat soort dingen. Tis uiteindelijk allemaal goed gekomen maar tis wel weer een confrontatie. Misschien dat die ervoor zorgde dat het nog verder zakte. En het weekend was toch wel echt een dieptepunt.
Het hele weekend voelde ik me verdrietig. Kliep alleen maar te huilen en ik mis Frank ontzettend. Alles stond in een negatief daglicht en niks kon me helpen. Ach en wat helpt het? Je kan wel afleiding zoeken maar daarna kom je weer thuis en zit je er weer in. Er is maar 1 oplossing en dat is dat Frank terug moet komen. Gelukkig voel ik wel dat ik weer aan het klimmen ben. Het voelt allemaal wat minder zwaar.
Wat me ook verdrietig maakt is donderdag 26 april. De dag dat we 10 jaar geleden een mooie trouwdag hebben beleefd. En telkens als ik ergens 26 april zie, dan raakt me dat. Het doet me zeer. 26 april is 'onze' dag, en dat is het nog steeds maar het krijgt een hele andere kleur.
vrijdag 30 maart 2012
Update
Eindelijk heb ik dan de tijd om weer es wat te schrijven. Daan is op Rollebol en Lysanne is ook lekker ergens aan het spelen. Even tijd voor mezelf! Dan kan ik natuurlijk op de bank of in m'n bed gaan liggen (wat ook heel erg welkom zou zijn) maar er zitten verhalen in mijn hoofd en die moeten er ook uit. Dat geeft ook rust. Dus eerst maar es even een update van huize Timmerman.
Eigenlijk weet ik niet eens waar ik moet beginnen. Er is zoveel te vertellen. Ik begin maar achterstevoren denk ik met de afgelopen week en vandaar uit verder terug. Twas een emotionele en zware week. Kheb maandag voor het eerst gewerkt. 1 uur een beetje administratief werk. Zonder druk, zonder verplichtingen gewoon om te kijken hoe het gaat en hoe het voelt. Een paar weken geleden heb ik een gesprek gehad met de Arbo-arts, dit was geen fijn gesprek en ik zal je de details besparen. Ik voelde me in elk geval erg alleen in mijn verdriet en situatie. Gelukkig krijg ik van mijn werk heel wat meer begrip en ruimte. Aan de hand van die afspraak heeft er wel een gesprek plaats gevonden op school, hoe we een stap kunnen zetten richting het re-integreren. Omdat het zo ontzettend laagdrempeling is voelde ik ook totaal geen druk en was ik vooral afwachtend en benieuwd wat het met me zou doen. Het 'op school zijn' voelt in elk geval al niet meer vreemd door het brengen van Lysanne. Zij vindt het trouwens prachtig dat mama op school blijft om te 'werken'.
Na een uur ging ik naar huis met een ontzettend vol hoofd. En bij het middageten kakte ik helemaal in. Zo bijzonder om te ervaren dat je er zo moe van wordt. Ik ben gewoon 3 dagen 's middags naar bed geweest. Volgens de psycholoog is dit normaal omdat je het allemaal een plekje moet geven in je hoofd. Het is een nieuwe stap en alle dingen kosten mij veel energie, helemaal nieuwe dingen.
We zijn woensdag met z'n drieën bij frank geweest. De kinderen mochten allebei een bloem uitkiezen en die hebben we daarna bij Frank neergelegd. Lysanne was maandag verdrietig en ze wilde heel graag naar papa toe. Toen Daan dit hoorde was zijn reactie: Ik ook mee! Tuurlijk moet hij ook mee. Ik merk dat ik veel energie stop in Lysanne maar ik moet Daan natuurlijk niet vergeten. Hij is klein maar wordt ook steeds groter. En ik moet hem helpen om dit allemaal te gaan begrijpen. We hebben er iets 'speciaals' van gemaakt. Bloemen gekocht, pakjes drinken mee, koekjes mee, fototoestel mee en het zonnetje scheen heerlijk.
Het was moeilijk om daar samen met de kinderen te zijn. Toen we naar Frank toeliepen biggelden er al tranen over mijn wangen. Het klopt niet dat deze kinderen hier lopen! En toen we bij Frank zaten bedacht ik me dat we nu als gezin bij elkaar zijn. Oh en dat doet zo zeer.... Frank zou genoten hebben van z'n kids op dat moment. Ik heb foto's gemaakt en later op de dag hebben we er nog over gesproken. Ik merk aan Daan dat hij het nog niet helemaal kan plaatsen. Ik vroeg: Waar zijn we geweest? Wat hebben gekocht? Voor wie was dat? En je ziet hem dan denken... Mama zegt wel steeds papa maar ik heb hem niet gezien. Het is voor de kinderen wel heel mooi dat er een foto van Frank is te zien op zijn plekje. Hierdoor herkennen ze hem wel. Het zegt natuurlijk ook meer dan alleen een steen.
En gister kwam er een druppel die de emmer deed overlopen. Ik zat al niet echt heel erg lekker in mijn vel. Toen kreeg ik een mail waardoor ik eerst even wat moest uitzoeken (voor de belasting). Ik denk dat dat de druppel was want daarna bleef ik alleen maar verdrietig. Ik heb daar ook al helemaal geen verstand van en dan komt alles boven.. Waarom moet ik dit regelen, waarom moet dit allemaal, waarom zit ik deze situatie, waarom.....? Toen kwam er post met een brief van de gemeente dat ik voor Lysanne een ID op paspoort moet aanvragen. Ze staat bijgeschreven op Frank zijn paspoort. Kheb gelijk maar een afspraak gemaakt maar dan kom je wel Frank zijn paspoort weer tegen, en dan kijkt ie je aan door de foto. Ik was blij dat de dag voorbij was en de kinderen op bed lagen, gelukkig zonder al te veel gedoe. Dat wil nog wel eens anders gaan. Het kost Lysanne vreselijk veel energie dat ze naar school gaat en dat is vooral thuis goed te merken. Lastig en kost mij bergen energie. Ook daarin moeten we dus een nieuwe balans en weg vinden. Vorige week is er iemand van het consultatiebureau bij mij thuis geweest. Ze helpt en denkt met me mee over dingen waar ik tegen aan loop met de kinderen. Zo geeft ze me tips en handvaten hoe ik dingen zou kunnen aanpakken. We hebben samen een heel stappenplan gemaakt voor de ochtend. Met dit stappenplan lukt het dat we om 8 uur start klaar zijn om naar school te gaan. Aangekleed en gegeten, allemaal!
Met de kids gaat het eigenlijk best prima. Lysanne geniet enorm van school. Ze straalt gewoon als je haar ziet zitten. Ook van de juffen hoor ik hele positieve verhalen. En voor mij begint het ook steeds meer te wennen en 'normaal' te worden. Daan wordt een boefje en moet een beetje wennen dat zijn zus naar school is. Hij begint onwijs veel te praten en grapjes te maken en hij lijkt toch zo ontzettend op Frank. Zo mooi om te zien, ook hoe ze allebei op hun eigen manier met papa bezig zijn. Lysanne praat er meer over en is er soms ook verdrietig van. Daan laat me heel vaak verbazen over wat hij zegt over papa. Ik had vorige week een stoelkussen voor in de tuinstoel en Daan relateerde dat aan papa. Het klopt ook nog want vorig jaar na de operatie had Frank zo'n stoel en kussen mee naar de kerk want daar kon hij beter op zitten. Ook als hij bij mij in bed ligt dan zegt hij altijd iets over 'papa's plek'. Tegelijk is het ook heel verdrietig om al deze ontwikkelingen te zien en dat Frank ze moet missen. Dat er alweer zoveel dingen gebeuren waar Frank niets van af weet.
Vanmorgen zag ik Lysanne op haar fietsje en eigenlijk is ze toen aan een maatje groter. Maar tegelijk vind ik dat moeilijk. Die fiets hebben Frank en ik samen voor haar verjaardag gekocht. Als die fiets weggaat, gaan daarmee ook weer wat herinneringen weg.
En ik... Ik merk dat ik vooruit ga. Het gaat nog steeds op en neer, en tis niet altijd makkelijk. Maar de lijn gaat wel voorzichtig aan naar boven. Heel veel dingen kosten me nog veel energie. En de energie die ik heb stop ik het liefst in mijn kinderen. Ik ben dan ook elke dag God ontzettend dankbaar voor alle hulp. Het is zo fijn om extra handen aan tafel te hebben, dat er nog steeds wordt gekookt en wordt schoongemaakt. Via deze weg wil ik iedereen die zich daarvoor inzet ook enorm bedanken.
Eigenlijk weet ik niet eens waar ik moet beginnen. Er is zoveel te vertellen. Ik begin maar achterstevoren denk ik met de afgelopen week en vandaar uit verder terug. Twas een emotionele en zware week. Kheb maandag voor het eerst gewerkt. 1 uur een beetje administratief werk. Zonder druk, zonder verplichtingen gewoon om te kijken hoe het gaat en hoe het voelt. Een paar weken geleden heb ik een gesprek gehad met de Arbo-arts, dit was geen fijn gesprek en ik zal je de details besparen. Ik voelde me in elk geval erg alleen in mijn verdriet en situatie. Gelukkig krijg ik van mijn werk heel wat meer begrip en ruimte. Aan de hand van die afspraak heeft er wel een gesprek plaats gevonden op school, hoe we een stap kunnen zetten richting het re-integreren. Omdat het zo ontzettend laagdrempeling is voelde ik ook totaal geen druk en was ik vooral afwachtend en benieuwd wat het met me zou doen. Het 'op school zijn' voelt in elk geval al niet meer vreemd door het brengen van Lysanne. Zij vindt het trouwens prachtig dat mama op school blijft om te 'werken'.
Na een uur ging ik naar huis met een ontzettend vol hoofd. En bij het middageten kakte ik helemaal in. Zo bijzonder om te ervaren dat je er zo moe van wordt. Ik ben gewoon 3 dagen 's middags naar bed geweest. Volgens de psycholoog is dit normaal omdat je het allemaal een plekje moet geven in je hoofd. Het is een nieuwe stap en alle dingen kosten mij veel energie, helemaal nieuwe dingen.
We zijn woensdag met z'n drieën bij frank geweest. De kinderen mochten allebei een bloem uitkiezen en die hebben we daarna bij Frank neergelegd. Lysanne was maandag verdrietig en ze wilde heel graag naar papa toe. Toen Daan dit hoorde was zijn reactie: Ik ook mee! Tuurlijk moet hij ook mee. Ik merk dat ik veel energie stop in Lysanne maar ik moet Daan natuurlijk niet vergeten. Hij is klein maar wordt ook steeds groter. En ik moet hem helpen om dit allemaal te gaan begrijpen. We hebben er iets 'speciaals' van gemaakt. Bloemen gekocht, pakjes drinken mee, koekjes mee, fototoestel mee en het zonnetje scheen heerlijk.
Het was moeilijk om daar samen met de kinderen te zijn. Toen we naar Frank toeliepen biggelden er al tranen over mijn wangen. Het klopt niet dat deze kinderen hier lopen! En toen we bij Frank zaten bedacht ik me dat we nu als gezin bij elkaar zijn. Oh en dat doet zo zeer.... Frank zou genoten hebben van z'n kids op dat moment. Ik heb foto's gemaakt en later op de dag hebben we er nog over gesproken. Ik merk aan Daan dat hij het nog niet helemaal kan plaatsen. Ik vroeg: Waar zijn we geweest? Wat hebben gekocht? Voor wie was dat? En je ziet hem dan denken... Mama zegt wel steeds papa maar ik heb hem niet gezien. Het is voor de kinderen wel heel mooi dat er een foto van Frank is te zien op zijn plekje. Hierdoor herkennen ze hem wel. Het zegt natuurlijk ook meer dan alleen een steen.
En gister kwam er een druppel die de emmer deed overlopen. Ik zat al niet echt heel erg lekker in mijn vel. Toen kreeg ik een mail waardoor ik eerst even wat moest uitzoeken (voor de belasting). Ik denk dat dat de druppel was want daarna bleef ik alleen maar verdrietig. Ik heb daar ook al helemaal geen verstand van en dan komt alles boven.. Waarom moet ik dit regelen, waarom moet dit allemaal, waarom zit ik deze situatie, waarom.....? Toen kwam er post met een brief van de gemeente dat ik voor Lysanne een ID op paspoort moet aanvragen. Ze staat bijgeschreven op Frank zijn paspoort. Kheb gelijk maar een afspraak gemaakt maar dan kom je wel Frank zijn paspoort weer tegen, en dan kijkt ie je aan door de foto. Ik was blij dat de dag voorbij was en de kinderen op bed lagen, gelukkig zonder al te veel gedoe. Dat wil nog wel eens anders gaan. Het kost Lysanne vreselijk veel energie dat ze naar school gaat en dat is vooral thuis goed te merken. Lastig en kost mij bergen energie. Ook daarin moeten we dus een nieuwe balans en weg vinden. Vorige week is er iemand van het consultatiebureau bij mij thuis geweest. Ze helpt en denkt met me mee over dingen waar ik tegen aan loop met de kinderen. Zo geeft ze me tips en handvaten hoe ik dingen zou kunnen aanpakken. We hebben samen een heel stappenplan gemaakt voor de ochtend. Met dit stappenplan lukt het dat we om 8 uur start klaar zijn om naar school te gaan. Aangekleed en gegeten, allemaal!
Met de kids gaat het eigenlijk best prima. Lysanne geniet enorm van school. Ze straalt gewoon als je haar ziet zitten. Ook van de juffen hoor ik hele positieve verhalen. En voor mij begint het ook steeds meer te wennen en 'normaal' te worden. Daan wordt een boefje en moet een beetje wennen dat zijn zus naar school is. Hij begint onwijs veel te praten en grapjes te maken en hij lijkt toch zo ontzettend op Frank. Zo mooi om te zien, ook hoe ze allebei op hun eigen manier met papa bezig zijn. Lysanne praat er meer over en is er soms ook verdrietig van. Daan laat me heel vaak verbazen over wat hij zegt over papa. Ik had vorige week een stoelkussen voor in de tuinstoel en Daan relateerde dat aan papa. Het klopt ook nog want vorig jaar na de operatie had Frank zo'n stoel en kussen mee naar de kerk want daar kon hij beter op zitten. Ook als hij bij mij in bed ligt dan zegt hij altijd iets over 'papa's plek'. Tegelijk is het ook heel verdrietig om al deze ontwikkelingen te zien en dat Frank ze moet missen. Dat er alweer zoveel dingen gebeuren waar Frank niets van af weet.
Vanmorgen zag ik Lysanne op haar fietsje en eigenlijk is ze toen aan een maatje groter. Maar tegelijk vind ik dat moeilijk. Die fiets hebben Frank en ik samen voor haar verjaardag gekocht. Als die fiets weggaat, gaan daarmee ook weer wat herinneringen weg.
En ik... Ik merk dat ik vooruit ga. Het gaat nog steeds op en neer, en tis niet altijd makkelijk. Maar de lijn gaat wel voorzichtig aan naar boven. Heel veel dingen kosten me nog veel energie. En de energie die ik heb stop ik het liefst in mijn kinderen. Ik ben dan ook elke dag God ontzettend dankbaar voor alle hulp. Het is zo fijn om extra handen aan tafel te hebben, dat er nog steeds wordt gekookt en wordt schoongemaakt. Via deze weg wil ik iedereen die zich daarvoor inzet ook enorm bedanken.
dinsdag 6 maart 2012
Schat
De vakantie is weer voorbij. Het was heerlijk, heerlijk om even weer terug te gaan naar het ritme van daarvoor. Even bijkomen van alle drukte en van het nieuwe ritme. Ook Lysanne hoorde ik niet over school, pas zaterdag vroeg ze zich af wanneer ze weer naar school mocht. En toen duurde het nog maar 2 nachtjes. En het voelde ook alsof we weer opnieuw de stap naar school konden zetten met nieuwe energie.
Lysanne geniet enorm van het naar school gaan. Ze huppelt, springt en straalt helemaal. En gymmen op maandag vindt ze helemaal geweldig!
Vandaag zijn we met z'n tweeën naar papa geweest. Heel bijzonder om je kind huppelend naast je te zien op een begraafplaats. We gingen samen aan papa vertellen dat Lysanne naar school gaat. We hebben de broodtrommel laten zien want ze had nog wel zin in haar broodje die ze nog overhad van het brood-eten. Ze ging naast het bord staan aan de kant van Frank zijn foto en ze zwaaide naar zijn gezicht. Ik vroeg haar wat ze wilde vertellen over school. Daar begon ze: We hebben morgen (ze bedoelde gister) gegymd en maandag gaan we weer gymmen. "Wanneer is het weer maandag mam?" Als het zondag is geweest, zeg ik. Dan vertelt ze aan papa dat ze nog een woordenschatkistje heeft gemaakt. (Dat is een schatkist met bijzondere woordkaartjes, woorden die zij belangrijk vindt en de woorden kiest ze zelf). Daarna komt ze weer bij mij staan en ze vraagt: "wat zeggen we altijd als we weggaan?" Nog voor ik ook maar een antwoord kan bedenken zegt ze: "Ik vind je lief pap!" En ik sta er bij te huilen.
Dit is toch niet zoals het hoort te zijn? Dat ik uit schooltijd met een kleuter aan een graf sta om samen te vertellen wat er allemaal gebeurd. Frank moet er gewoon bij zijn!!
Als we naar huis gaan krijgt Frank een kus (op de foto) een knuffel (in de lucht) ze zwaait en zegt: "Doei papa!" Ik geloof dat het haar goed heeft gedaan. Voor mij was het zwaarder merk ik nu. Toen we de begraafplaats afgingen werd achter ons het hek dichtgedaan. Net op tijd dus want om 16.00 uur gaat het dicht.
's Avonds aan tafel kijkt ze naar de foto van Frank, ze zet haar arm onder haar kin en zucht. "Ik mis papa" en ik kan alleen maar mee zuchten en vertellen dat ik dat ook doe.
En Daan, de schat, heeft ook iets van papa ontdekt. Afgelopen weekend vond hij tussen het speelgoed een donkerblauw adidas balletje met de Eiffeltoren erop die wij in Parijs hebben gekocht. "Van papa" roept hij steeds. En hij 'bewaakt' hem. Bijna de hele dag loopt hij met die bal onder zijn arm en als hij even op de stoel zit dan ligt de bal op de leuning naast hem, met zijn arm er bovenop. Niemand mag zomaar aan die bal komen want anders krijg je een schreeuw: MIJ!!
Ik merk dat dit alles veel met me doet. Het kost veel energie en ik ben bekaf na vandaag. Het bijzondere van vandaag was, toen ik met Lysanne naar Frank liep kwam de zon achter de wolken vandaag. Het was heerlijk om de zon te voelen. Alsof we een bevestiging kregen dat Frank ons ziet en naar ons kijkt. We missen je ontzettend lieverd!
Lysanne geniet enorm van het naar school gaan. Ze huppelt, springt en straalt helemaal. En gymmen op maandag vindt ze helemaal geweldig!
Vandaag zijn we met z'n tweeën naar papa geweest. Heel bijzonder om je kind huppelend naast je te zien op een begraafplaats. We gingen samen aan papa vertellen dat Lysanne naar school gaat. We hebben de broodtrommel laten zien want ze had nog wel zin in haar broodje die ze nog overhad van het brood-eten. Ze ging naast het bord staan aan de kant van Frank zijn foto en ze zwaaide naar zijn gezicht. Ik vroeg haar wat ze wilde vertellen over school. Daar begon ze: We hebben morgen (ze bedoelde gister) gegymd en maandag gaan we weer gymmen. "Wanneer is het weer maandag mam?" Als het zondag is geweest, zeg ik. Dan vertelt ze aan papa dat ze nog een woordenschatkistje heeft gemaakt. (Dat is een schatkist met bijzondere woordkaartjes, woorden die zij belangrijk vindt en de woorden kiest ze zelf). Daarna komt ze weer bij mij staan en ze vraagt: "wat zeggen we altijd als we weggaan?" Nog voor ik ook maar een antwoord kan bedenken zegt ze: "Ik vind je lief pap!" En ik sta er bij te huilen.
Dit is toch niet zoals het hoort te zijn? Dat ik uit schooltijd met een kleuter aan een graf sta om samen te vertellen wat er allemaal gebeurd. Frank moet er gewoon bij zijn!!
Als we naar huis gaan krijgt Frank een kus (op de foto) een knuffel (in de lucht) ze zwaait en zegt: "Doei papa!" Ik geloof dat het haar goed heeft gedaan. Voor mij was het zwaarder merk ik nu. Toen we de begraafplaats afgingen werd achter ons het hek dichtgedaan. Net op tijd dus want om 16.00 uur gaat het dicht.
's Avonds aan tafel kijkt ze naar de foto van Frank, ze zet haar arm onder haar kin en zucht. "Ik mis papa" en ik kan alleen maar mee zuchten en vertellen dat ik dat ook doe.
En Daan, de schat, heeft ook iets van papa ontdekt. Afgelopen weekend vond hij tussen het speelgoed een donkerblauw adidas balletje met de Eiffeltoren erop die wij in Parijs hebben gekocht. "Van papa" roept hij steeds. En hij 'bewaakt' hem. Bijna de hele dag loopt hij met die bal onder zijn arm en als hij even op de stoel zit dan ligt de bal op de leuning naast hem, met zijn arm er bovenop. Niemand mag zomaar aan die bal komen want anders krijg je een schreeuw: MIJ!!
Ik merk dat dit alles veel met me doet. Het kost veel energie en ik ben bekaf na vandaag. Het bijzondere van vandaag was, toen ik met Lysanne naar Frank liep kwam de zon achter de wolken vandaag. Het was heerlijk om de zon te voelen. Alsof we een bevestiging kregen dat Frank ons ziet en naar ons kijkt. We missen je ontzettend lieverd!
maandag 20 februari 2012
Naar school!
Oei, de dag begon al verdrietig. In alle vroegte uit bed, aankleden en ontbijten. Tas klaarmaken en onszelf klaarmaken voor de kou. Als we buiten staan wil ik nog een foto maken van Lysanne. Ze kijkt een beetje sip. Ik zeg: "Kun je een beetje lachen? Je gaat naar school!!" "Nee" zegt ze, "Ik wil niet lachen, ik mis papa! De lieve schat, ze heeft ook alle reden om niet te lachen.
Maar achterop de fiets had ze toch behoorlijk wat praatjes. Zo kwam ze er achter dat ze heel goed op zij kon kijken en naar achteren. Niet naar voren omdat ik voor op de fiets zit. Grappig dat ze dat ineens ontdekt. Ze heeft toch wel heel erg zin in school.
Toch was het wel spannender dan vorige week donderdag. Ik merkte het aan Lysanne maar ook aan mij zelf. Ik vond het een stuk zwaarder. De tranen zaten erg hoog. Ik probeerde telkens niet al te veel te reageren op de mensen om me heen (op school).
We gingen samen de klas in en Lysanne wilde niet op haar stoel. Ik moest haar optillen. Al snel kwam de juf en die ging uitleggen wat ze straks gingen doen. Naar de weekopening. "Kom je nog even bij mij zitten?" Het ging niet van harte, maar ze ging toch mee en ik liep zonder om te kijken de klas uit. Ze heeft niet gehuild hoor. En ik ging alvast in het speellokaal zitten voor de weekopening. Raar ook om als moeder nu achterin te zitten. Vaak genoeg heb ik daar als juf gestaan. Nog raarder is het om de naam van je kind te horen. En dan Frank heel erg te missen. De maandag was papa dag. Hij hoort achterin te zitten!!
Na de weekopening ben ik naar huis gegaan en vlak voordat ik wegging keek ik nog even in de klas. Ik zag Lysanne met een lach op haar gezicht en met knuf in haar hand.
Eenmaal op de fiets weer naar huis, kwamen wel de tranen hoor. Het was prachtig weer en ik keek naar boven en zei: "Ik heb net onze dochter naar school gebracht Frank!" Pff...
Heel erg lief om sms'jes en mailtje te lezen. Het meeleven is hartverwarmend. Al snel had ik een mailtje van de juf, dat het heel erg goed ging en dat het leek alsof ze al heel lang op school zit. Fijn!! Het was moeilijk vanmorgen en eigenlijk de rest van de dag ben ik toch wat 'van slag'.
Daan moest ook even zijn draai vinden. Heel erg boevig was hij vanmorgen. Samen met opa maar even op stap. Gelukkig zijn mijn ouders er. Dit geeft fijne afleiding en kan ik er volledig voor Lysanne zijn. Dan hoef ik 's morgens niet met 2 kids richting school. Toen Daan 's middags wakker werd zijn we met z'n allen naar school gegaan om Lysanne weer op te halen. Ze zag er erg moe uit, maar heeft een enorm leuke dag gehad. Het ging heel erg goed, zei de juf. En later op de dag kreeg ik nog een mailtje over Lysanne dat ze zelfs over papa heeft gepraat, in een onderonsje met de juf. Ze ging bij het raam naar papa zwaaien zodat papa haar kon zien. De lieverd, ik ben zo trots op haar!!
En ik? Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ze naar buiten kwam. Maar de kop is er af en nu toch ook wel aan het genieten van onze kleine grote meid die naar school gaat. Tegelijk ben ik ook heel erg blij dat de school niet 'vreemd' voor me is. Ik ben met zoveel bekend. Het enige wat nieuw is is dat ik daar nu als moeder sta. Ik merk dat dat wel heel veel nieuwigheid wegneemt. Want als ik mij indenk dat alles nieuw zou zijn....
Toch moet ik wel enorm wennen aan dit 'nieuwe'. En het kost me veel energie. Vanavond maar vroeg naar bed.
Maar achterop de fiets had ze toch behoorlijk wat praatjes. Zo kwam ze er achter dat ze heel goed op zij kon kijken en naar achteren. Niet naar voren omdat ik voor op de fiets zit. Grappig dat ze dat ineens ontdekt. Ze heeft toch wel heel erg zin in school.
Toch was het wel spannender dan vorige week donderdag. Ik merkte het aan Lysanne maar ook aan mij zelf. Ik vond het een stuk zwaarder. De tranen zaten erg hoog. Ik probeerde telkens niet al te veel te reageren op de mensen om me heen (op school).
We gingen samen de klas in en Lysanne wilde niet op haar stoel. Ik moest haar optillen. Al snel kwam de juf en die ging uitleggen wat ze straks gingen doen. Naar de weekopening. "Kom je nog even bij mij zitten?" Het ging niet van harte, maar ze ging toch mee en ik liep zonder om te kijken de klas uit. Ze heeft niet gehuild hoor. En ik ging alvast in het speellokaal zitten voor de weekopening. Raar ook om als moeder nu achterin te zitten. Vaak genoeg heb ik daar als juf gestaan. Nog raarder is het om de naam van je kind te horen. En dan Frank heel erg te missen. De maandag was papa dag. Hij hoort achterin te zitten!!
Na de weekopening ben ik naar huis gegaan en vlak voordat ik wegging keek ik nog even in de klas. Ik zag Lysanne met een lach op haar gezicht en met knuf in haar hand.
Eenmaal op de fiets weer naar huis, kwamen wel de tranen hoor. Het was prachtig weer en ik keek naar boven en zei: "Ik heb net onze dochter naar school gebracht Frank!" Pff...
Heel erg lief om sms'jes en mailtje te lezen. Het meeleven is hartverwarmend. Al snel had ik een mailtje van de juf, dat het heel erg goed ging en dat het leek alsof ze al heel lang op school zit. Fijn!! Het was moeilijk vanmorgen en eigenlijk de rest van de dag ben ik toch wat 'van slag'.
Daan moest ook even zijn draai vinden. Heel erg boevig was hij vanmorgen. Samen met opa maar even op stap. Gelukkig zijn mijn ouders er. Dit geeft fijne afleiding en kan ik er volledig voor Lysanne zijn. Dan hoef ik 's morgens niet met 2 kids richting school. Toen Daan 's middags wakker werd zijn we met z'n allen naar school gegaan om Lysanne weer op te halen. Ze zag er erg moe uit, maar heeft een enorm leuke dag gehad. Het ging heel erg goed, zei de juf. En later op de dag kreeg ik nog een mailtje over Lysanne dat ze zelfs over papa heeft gepraat, in een onderonsje met de juf. Ze ging bij het raam naar papa zwaaien zodat papa haar kon zien. De lieverd, ik ben zo trots op haar!!
En ik? Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ze naar buiten kwam. Maar de kop is er af en nu toch ook wel aan het genieten van onze kleine grote meid die naar school gaat. Tegelijk ben ik ook heel erg blij dat de school niet 'vreemd' voor me is. Ik ben met zoveel bekend. Het enige wat nieuw is is dat ik daar nu als moeder sta. Ik merk dat dat wel heel veel nieuwigheid wegneemt. Want als ik mij indenk dat alles nieuw zou zijn....
Toch moet ik wel enorm wennen aan dit 'nieuwe'. En het kost me veel energie. Vanavond maar vroeg naar bed.
donderdag 16 februari 2012
'wennen'
Grappig. Al een paar dagen loop ik te na te denken over het schrijven van een nieuwe blog. Soms ontstaat er al een heel verhaal in mijn hoofd. Vanavond er toch maar eens voor gaan zitten. Open ik mijn blogsite, zie ik dat we precies een maand verder zijn. Dit is voor mij een teken dat ik vanavond het gewoon moet gaan proberen.
We zijn weer een paar weken verder en ook een paar hobbels verder. Het blijft maar op en neer gaan en telkens wens je dat je je anders voelt. Voel je je goed? Dan voelt het niet lekker omdat je je toch eigenlijk verdrietig moet voelen? Voel je je slecht? Dan zou je niets liever willen dan je lekker voelen of dat we minstens al een jaar verder zouden zijn. Want dan zou het leven toch wel weer wat 'normaler' gaan?
Dingen komen soms zo raar op me af. En dan mis je gewoon iemand in huis waarmee je het even kan delen en die even een spiegel voor kan houden. Als zo iemand niet je gedachten remt krijg je rare gedachten. Tis maar lastig en ingewikkeld hoor.
Gelukkig voel ik me momenteel goed. Kheb een enorm zware week achter de rug. Heel veel huilen, en verdriet wat echt pijn doet. Het gevoel hebben dat niemand je begrijpt. En je heel erg eenzaam voelen. Frank ontzettend missen. En overal dingen zien die te maken hebben met Frank. Moe worden van telkens je verhaal vertellen of uit te leggen hoe dingen op me af komen. Ik had eigenlijk een continu gevoel van heimwee naar alles wat er geweest was (zelfs het afgelopen jaar, ik zou het zo weer over doen) maar ook heimwee naar iets wat niet meer terug komt.
Ik vroeg me zelf af of ik depressief aan het worden was. Ik werd wakker en ik baalde dat ik wakker werd en had helemaal geen zin in weer een nieuwe dag. Op een gegeven moment vroeg ik me af waarom ik niet dood was. Dan zat Frank mooi in deze ellende. Ik schrok daar enorm van. Nog nooit heb ik zulke gedachten gehad. En natuurlijk wens ik niemand deze situatie toe, ook Frank niet. Maar de diepste wens die hieronder ligt is natuurlijk dat je helemaal niet in deze situatie wil zitten. Was alles maar gewoon zoals het was. En daar tussendoor probeer je er het beste van te maken en dat gaat echt met vallen en opstaan.
Vandaag stond ik voor het eerst als 'ouder' op het schoolplein. Lysanne mocht een ochtend 'wennen'. Ontzettend veel zin had ze erin. Spannend ook een beetje, maar dat er allemaal mensen komen op haar feestje vindt ze toch spannender. Dat vertelde ze me toen ik maar eens ging vissen waar het rare gedrag van haar vandaan kwam. Mensen, voel ik mij weer een beetje oke, begint Lysanne. Ze had een heel kort lontje, huilen om bijna alles, grote mond, snel boos, schreeuwen etc. Heel erg vermoeiend, gelukkig alleen overdag en bleef het slapen wel goed gaan. Maar na ons 'gesprek' werd het wel wat rustiger bij haar. Ik beloofde haar (op advies van de psycholoog) dat als ze een paar dagen naar school ging dat we dan naar papa's graf gingen en dat ze dan mocht vertellen hoe het is op school. Sinds ik dat heb gezegd lijkt het wel of papa in dit geheel een plekje heeft gekregen. Want zij kwam zondag tot de ontdekking dat papa niet bij haar feestje is. Ik merkte aan Lysanne dat haar iets grootst stond te gebeuren. En de kop is er af met het 'wennen'. Morgen afscheid op Rollebol en 't weekend feest. Voor haar maken we er een feest van. Als hangt er wel een grote lading aan. Lysanne heeft ons papa en mama gemaakt. En dan wordt ze 4 en gaat ze naar school. Een grote stap in haar jonge leventje. Maar wel zonder papa.
Ik denk dat dit ook als een grote wolk boven mij heeft gehangen vorige week. En ik denk dat ik toen al erg door de emoties van deze situatie ben gegaan, door er veel over na te denken, te huilen en het gemis te voelen. Want nu heel voorzichtig begin ik er ook van te genieten dat ze naar school gaat, en wil ik er voor haar zijn. Misschien als we een tijdje verder zijn dat dan het verdriet en het gemis weer boven komen. Maar vandaag ging het bij Lysanne en mama goed.
Ik heb vandaag samen met margriet alle post van het afgelopen jaar gesorteerd. Pff, wat een klus. Het is klaar! Maar dan voel ik wel dat het allemaal nog niet 'normaal' is in mijn hoofd. Ik ben helemaal gesloopt en de rek is er helemaal uit. Kids vroeg naar bed want daar kan je dan ook erg weinig van hebben. Ik duik zo mijn bed in, misschien dat het vannacht beter gaat dan gister.
We zijn weer een paar weken verder en ook een paar hobbels verder. Het blijft maar op en neer gaan en telkens wens je dat je je anders voelt. Voel je je goed? Dan voelt het niet lekker omdat je je toch eigenlijk verdrietig moet voelen? Voel je je slecht? Dan zou je niets liever willen dan je lekker voelen of dat we minstens al een jaar verder zouden zijn. Want dan zou het leven toch wel weer wat 'normaler' gaan?
Dingen komen soms zo raar op me af. En dan mis je gewoon iemand in huis waarmee je het even kan delen en die even een spiegel voor kan houden. Als zo iemand niet je gedachten remt krijg je rare gedachten. Tis maar lastig en ingewikkeld hoor.
Gelukkig voel ik me momenteel goed. Kheb een enorm zware week achter de rug. Heel veel huilen, en verdriet wat echt pijn doet. Het gevoel hebben dat niemand je begrijpt. En je heel erg eenzaam voelen. Frank ontzettend missen. En overal dingen zien die te maken hebben met Frank. Moe worden van telkens je verhaal vertellen of uit te leggen hoe dingen op me af komen. Ik had eigenlijk een continu gevoel van heimwee naar alles wat er geweest was (zelfs het afgelopen jaar, ik zou het zo weer over doen) maar ook heimwee naar iets wat niet meer terug komt.
Ik vroeg me zelf af of ik depressief aan het worden was. Ik werd wakker en ik baalde dat ik wakker werd en had helemaal geen zin in weer een nieuwe dag. Op een gegeven moment vroeg ik me af waarom ik niet dood was. Dan zat Frank mooi in deze ellende. Ik schrok daar enorm van. Nog nooit heb ik zulke gedachten gehad. En natuurlijk wens ik niemand deze situatie toe, ook Frank niet. Maar de diepste wens die hieronder ligt is natuurlijk dat je helemaal niet in deze situatie wil zitten. Was alles maar gewoon zoals het was. En daar tussendoor probeer je er het beste van te maken en dat gaat echt met vallen en opstaan.
Vandaag stond ik voor het eerst als 'ouder' op het schoolplein. Lysanne mocht een ochtend 'wennen'. Ontzettend veel zin had ze erin. Spannend ook een beetje, maar dat er allemaal mensen komen op haar feestje vindt ze toch spannender. Dat vertelde ze me toen ik maar eens ging vissen waar het rare gedrag van haar vandaan kwam. Mensen, voel ik mij weer een beetje oke, begint Lysanne. Ze had een heel kort lontje, huilen om bijna alles, grote mond, snel boos, schreeuwen etc. Heel erg vermoeiend, gelukkig alleen overdag en bleef het slapen wel goed gaan. Maar na ons 'gesprek' werd het wel wat rustiger bij haar. Ik beloofde haar (op advies van de psycholoog) dat als ze een paar dagen naar school ging dat we dan naar papa's graf gingen en dat ze dan mocht vertellen hoe het is op school. Sinds ik dat heb gezegd lijkt het wel of papa in dit geheel een plekje heeft gekregen. Want zij kwam zondag tot de ontdekking dat papa niet bij haar feestje is. Ik merkte aan Lysanne dat haar iets grootst stond te gebeuren. En de kop is er af met het 'wennen'. Morgen afscheid op Rollebol en 't weekend feest. Voor haar maken we er een feest van. Als hangt er wel een grote lading aan. Lysanne heeft ons papa en mama gemaakt. En dan wordt ze 4 en gaat ze naar school. Een grote stap in haar jonge leventje. Maar wel zonder papa.
Ik denk dat dit ook als een grote wolk boven mij heeft gehangen vorige week. En ik denk dat ik toen al erg door de emoties van deze situatie ben gegaan, door er veel over na te denken, te huilen en het gemis te voelen. Want nu heel voorzichtig begin ik er ook van te genieten dat ze naar school gaat, en wil ik er voor haar zijn. Misschien als we een tijdje verder zijn dat dan het verdriet en het gemis weer boven komen. Maar vandaag ging het bij Lysanne en mama goed.
Ik heb vandaag samen met margriet alle post van het afgelopen jaar gesorteerd. Pff, wat een klus. Het is klaar! Maar dan voel ik wel dat het allemaal nog niet 'normaal' is in mijn hoofd. Ik ben helemaal gesloopt en de rek is er helemaal uit. Kids vroeg naar bed want daar kan je dan ook erg weinig van hebben. Ik duik zo mijn bed in, misschien dat het vannacht beter gaat dan gister.
maandag 16 januari 2012
Een jaar geleden
Het schrijven op deze blog kost tegenwoordig meer moeite dan al die andere verhalen die ik heb geschreven. Misschien moet ik vaker schrijven. Ik wil je heel graag 'bij praten'. Maar er gebeurt zoveel dat ik niet eens waar ik moet beginnen. En dus stel ik het vaak nog maar weer es een dag uit. Maar vandaag heb ik sterk het gevoel dat ik even moet schrijven. Ik ga het gewoon proberen.
We zijn weer twee weken verder, en we zitten ook twee weken in het nieuwe jaar. Vooraf voelde het verschrikkelijk om door het wissel moment te gaan. Maar het voelt gelukkig anders dan ik had gedacht. Het verdriet, het gemis en alles wat ik er bij voel voelt nu nog net zo als daarvoor.
De 'feestdagen' waren heftig maar het geeft me een goed gevoel over hoe ik er doorheen ben gegaan. En dat ik er doorheen ben gekomen geeft me het vertrouwen om ook de volgende 'hobbel' te nemen. Maar iemand een 'gelukkig' nieuw jaar toewensen heeft wel een ontzettende lading gekregen. Het lukt me niet om het iemand toe te wensen. (Als wens ik natuurlijk iedereen het allerbeste toe) ik krijg het gewoon niet over mijn lippen. Terwijl ik wel van veel mensen hele lieve en bemoedigende woorden krijg voor het jaar 2012. We moeten verder en dat gaat met vallen en opstaan.
De ene dag gaat het beter dan de andere dag. Momenteel gaat het best goed. Voel ik me rustig. Maar dat was vorige week wel anders. Toen zat ik echt in een gigantische dip. In alles merkte en voelde ik gewoon dat ik alleen was. Zijn er mensen om je heen (heel fijn) dan nog voel je je alleen. Echt een ontzettend naar gevoel. Gelukkig zijn het pieken en dalen en komen er daarna weer wat betere dagen. De psycholoog vertelde mij dat de filters in mijn hoofd nu niet goed werken. Want niet alleen je leven maar ook je hele ik staat op z'n kop. Dat zorgt er voor dat sommige opmerkingen heel hard binnenkomen of ik blijf er heel lang over nadenken of ik raak er een beetje van slag van. Heel lastig want het gebeurd zomaar. En het is ook heel afhankelijk van hoe ik me voel. Maar het geeft wel weer genoeg stof tot nadenken. En dat is nou precies waar ik heel erg moe van word. Het zou zo ontzettend fijn zijn dat je je hoofd eens uit kon zetten. Gelukkig gaat het slapen wel wat beter. In het begin lag ik in bed ook alleen maar te denken, dus val je laat in slaap. En als je dan ergens midden in de nacht wakker wordt dan gaan je gedachten gelijk weer met je op de loop. Gevolg: hele slechte nachten. Tegenwoordig val ik wel redelijk snel in slaap en word ik pas wakker als de wekker gaat. Maar als ik dan wakker word dan heb ik een heel zwaar hoofd en weet ik dat ik heel veel gedroomd heb (ik weet niet altijd meer waarover). 's Nachts verwerk ik van alles. Of ik droom over iets wat besproken is op een dag en dan komt het in een hele andere context weer terug. En soms weet ik (want dat voel ik) dat ik over Frank heb gedroomd en dan vind ik het wel heel erg jammer dat ik die droom niet meer weet.
Met de kinderen gaat het goed. Er is toch enigszins wat meer regelmaat en rust in huis en dat doet de kinderen goed. Lysanne doet heel erg haar best om te helpen en ook voor Daan zoek ik soms kleine klusjes. En ze genieten dan enorm van de complimentjes die dan vallen omdat het zo goed gaat. Ik heb Lysanne uitgelegd dat nu papa er niet meer is wij met z'n drietjes meer dingen samen moeten doen in huis omdat mama niet alles alleen kan. En ze is al bijna 4 dus ze kan best al heel erg veel.
Twee weken geleden moest ik met hen beiden naar het consultatiebureau. Allebei hebben ze zich prima ontwikkeld de afgelopen tijd. Toch wel bijzonder om te horen en te zien, dat ondanks het onstuimige jaar de kids gewoon zijn 'door gegaan'. Toen ik dat zei tegen de arts werd er wel direct bij verteld dat dit alleen maar kon omdat er altijd een goede thuisbasis is gecreëerd. (dus die heb ik maar heel diep in mijn zak gestopt).
Nog even en dan gaat Lysanne naar school. Ik moet er nog even niet aan denken. Het lukt me net een beetje de dagen in te vullen zoals het nu gaat, en dan gaat het helemaal weer over de kop. Het zal vast goed komen hoor maar ik zie er wel tegen op. Niet alleen dat de dagen dan weer gaan veranderen, maar ook dat je daar dan (weer) alleen staat. En het is ons eerste kind, zij heeft ons papa en mama gemaakt en hoe graag hadden we daar niet met z'n tweeën gestaan.
Ik vind het fijn als er mensen om me heen zijn. Er zijn ook gerust momenten waarop ik alleen ben (want de kids gaan wel gewoon naar Rollebol) of alleen met de kinderen ben. Maar het is fijn om uit te kunnen zien naar 'iets' op een dag. Of dat er iemand komt eten, of een bakkie komt doen... Af en toe probeer ik alleen te eten met de kinderen en dat gaat ook steeds beter. Maar toch is het fijn om nog een paar extra handen aan tafel te hebben. En ook na het eten trouwens want als ik de kids naar bed breng is het heerlijk dat de tafel is afgeruimd en dat je op de bank kan gaan zitten. Het voelt echt als veel en groot als je alles in je eentje moet doen.
Vanmorgen ben ik nog even bij Frank geweest. Inmiddels ligt er een ontzettend mooie herdenkingsplaat op het graf (met dank aan Rinke). De zon scheen prachtig, het was koud en vanmorgen lag er zo'n witte laag ijs over het glas. Ik wilde de foto van Frank schoon krabben zodat ik hem kon zien. Maar aan de andere kant vond ik dat ook jammer want het zag er zo mooi uit zo. En in de tijd dat ik daar stond heeft de zon het ijs doen smelten en Frank kwam steeds meer tevoorschijn. Ik kon hem steeds beter zien. Heel bijzonder om te zien en te ervaren. Het gaf me een heel fijn gevoel, alsof hij wou laten zien dat hij toch bij me is ook al is hij niet meer bij me.
Het eerste verhaal in het nieuwe jaar. Precies een jaar geleden ben ik in deze week ook begonnen met het eerste verhaal. Nog geen jaar geleden en nu is Frank er gewoon niet meer. Soms zo ontzettend voelbaar dat ie er niet meer is en soms ook nog zo onvoorstelbaar...
Abonneren op:
Posts (Atom)