Bijpraten

Nog 1 dag en dat is 2012 voorbij. Een jaar doorleeft zonder Frank in ons midden. En sjonge wat een jaar, echt met vallen en opstaan. Maar toch... als ik mezelf nu vergelijk met een jaar terug dan zijn we wel heel wat stappen vooruit.

De laatste keer dat er een update was was een bericht over Vaderdag. Kheb vaak gedacht aan het schrijven van een blog maar tegelijk wist ik ook niet goed wat ik moest schrijven. En had ik eigenlijk ook de energie er niet voor. En voor mijn gevoel bleef het gewoon hetzelfde gaan. Op en neer met betere en slechte dagen.

Ik zal een poging doen om vanaf juni 'bij te praten'.
Ik was steeds heel erg moe en dacht dat dat kwam door alles, de situatie, dat je alles alleen moet doen, door je emoties, slecht slapen etc. Genoeg dingen waar je ook echt heel moe van kunt voelen. Tot ik op een gegeven moment ook heel erg duizelig werd als ik ging staan, en mezelf echt moest vasthouden. Dit voelde toch niet goed en heb een afspraak bij de huisarts gemaakt. Eerst bloeddruk gemeten, te laag! Doorverwijzing om mijn bloed te laten prikken met als uitslag, ernstige bloedarmoede. Dat is voor mij niet heel erg vreemd want ik heb het vaker gehad maar nu waren mijn waardes wel heel erg laag, 4.5
Ben begonnen met ijzertabletten en momenteel slik ik die nog steeds. De huisarts laat het niet zo maar meer los. De afgelopen periode ben ik er vaak geweest om gewoon te praten en te vertellen hoe het is. Nu slik ik nog 1 pil per dag (ben begonnen met 3) En tussentijds is mijn bloed ook weer geprikt en was de waarde weer 7.1 wat voor mijn doen best aan de hoge kant is maar ik mocht nog niet stoppen met de pillen.

Voor de zomervakantie heb ik mijn werk uitgebreid naar 2x een hele morgen werken. Ook de hele morgen voor de klas gestaan. Na de zomervakantie ben ik gestart met 2 hele werkdagen en na de herfstvakantie zou de derde dag erbij komen. En met 3 dagen zit ik weer op mijn eigen werkdagen.
Het kostte me ontzettend veel energie om het werk weer op te pakken. En het was moeilijk om een balans te vinden tussen thuis en op school. Na een aantal weken merkte ik dat ik het nog niet zag zitten om na de herfstvakantie te starten met de 3e dag. Ik merkte dat ik totaal niet lekker in mijn vel zat en dat ik die dagen thuis echt hard nodig had om bij te komen van die 2 dagen en me weer op te laden voor een nieuwe week. Maar doordat ik niet lekker in mijn vel zat en erg vermoeid was van het werk, was ik thuis ook niet echt 'gezellig', en kostte het me ook de grootste moeite om thuis alles voor elkaar te krijgen. Na de herfstvakantie is ook precies de periode dat het een jaar geleden is dat Frank is overleden. Het ging gewoon niet. Uiteindelijk is die 3e dag uitgesteld. En inmiddels is er zo'n knoop doorgehakt dat ik dit hele jaar 2 dagen blijf werken en pas voor volgend schooljaar ga bekijken wanneer die 3e dag erbij komt. Ook merkte ik heel erg aan Daan dat 3 dagen naar Rollebol hem veel energie kost. Er was altijd wel een dag dat hij niet heen wilde en ik hem in tranen achter moest laten, terwijl dat voorheen helemaal nooit een probleem was. Ik zag aan hem dat hij niet lekker in zijn vel zat, en het voelde niet goed om hem 3 dagen weg te brengen. Frank en ik hebben ook altijd gezegd dat 2 dagen opvang het maximale is. Nou weet ik dat deze situatie een uitzondering maakt. En in eerste instantie leek dit de beste oplossing. Maar alles bij elkaar opgeteld heb ik een knoop doorgehakt voor 2 dagen werken en 2 dagen opvang voor Daan.
Het lijkt allemaal heel makkelijk en ik beschrijf het in een paar regels. Maar het was een lastige periode en die beslissing komt niet zomaar uit de lucht vallen. Veel praten en veel denkwerk, heel veel denkwerk. Wat is goed, wat is juist, wat kan ik wel, wat kan ik niet. Als ik me goed voel dat heb ik het gevoel dat ik bijna heel de wereld aan kan. Maar als ik me niet goed voel dan is alles als een hele grote berg. En er zijn weken overeen gegaan voor dat uiteindelijk de beslissing is gemaakt. Ik vond het heel moeilijk omdat ik ook mijn werk opzadelt met een 'probleem'. En het is gewoon niet makkelijk om te zeggen dat iets niet lukt. Maar gesteund in mijn keus door mijn huisarts en psycholoog heb ik voor mij en mijn gezin gekozen. En het voelt goed. Het brengt heel veel rust want ik hoef er nu niet meer over na te denken en er valt een last van mijn schouders af.

En dan ga je voorzichtig aan elke maand verder. Elke maand heeft zo zijn bijzondere herinneringen van vorig jaar. Dat begint met de vakanties maar het duurt niet lang en dan komen die laatste, zware en moeilijk weken van vorig jaar als herinnering voorbij. De opname in het hospice en het overlijden. Pittige dagen en periodes.
Ik merk momenteel ook dat ik helemaal op ben van alles wat er is gebeurd. Vanaf november staat het niet stil. Sterfdag met kort erop gevolgd Sint Maarten. Wat eigenlijk ook nooit meer het zelfde zal zijn. Er hangt een extra herinnering aan want vorig jaar heb ik met de kinderen ook gelopen en toen was Frank net 2 dagen overleden. Dan Daan zijn verjaardag (daarover heb ik geschreven in de vorige blog). Sinterklaas, ook heel zwaar. Voor het eerst met je gezin sinterklaas vieren omdat de kinderen nu zo oud zijn dat ze het ook snappen en leuk vinden. En dan kun je het gelijk al niet 'als gezin' vieren. Ook Lysanne had er erg last van en miste papa heel erg. Kerstviering op school voor álle ouders, kerstnachtviering (toen heb ik zelf weer gezongen met de band), kerst, Frank zijn 'verjaardag' en dan nu nog 1 hobbel te gaan: oud en nieuw.
Pittige tijden met veel emoties, gemis, moeiten en verdriet.

Tis moeilijk en zwaar om je weg te vinden. Het gaat de ene keer makkelijk dan de andere keer. Soms ben ik ook zo zat van deze hele situatie. Elke keer is het ook weer anders. Soms is het fijn om mensen om je heen te hebben terwijl je op een ander moment heel graag alleen wil zijn. Dingen ondernemen voelt voornamelijk als afleiding zo ook mijn werk, als het voorbij is ga je naar huis en ben je weer alleen en zit je er weer middenin! En het alleen voelen is zo verschrikkelijk. Soms voel je je zelfs alleen als je allemaal mensen om je heen hebt, echt niet leuk.
Ik heb veel fijne mensen om me heen maar het blijft moeilijk om te 'vragen'. Tis echt zo'n ander leven. Ik vind veel herkenning in boeken die gaan over rouw. Kort geleden gelezen het boek: Je mag mij altijd bellen (karin kuiper) 1001 dagen van rouw. Gewoon hoe het wordt beschreven is zo herkenbaar. Het is ook gewoon zo moeilijk om uit te leggen hoe het is, hoe het gaat, wat je moeite zijn, hoe je dingen ervaart en hoe je je voelt. En dan gaat het alleen nog maar over mij, we hebben ook twee kinderen die ook zo hun eigen proces hebben met verdriet en gemis.
Er bestaat zelfs een boekje die speciaal geschreven is voor mensen die willen steunen bij rouw: Wat kan ik voor je doen, van Karin Kuiper.

Sinds kort heb ik iemand ontmoet die ook haar man is verloren. Zelfde leeftijd met ook 2 kinderen. Er zijn veel overeenkomsten en het mooiste is dat we van elkaar aanvoelen hoe we ons voelen. Heel fijn dat ik haar heb ontmoet.

Vanaf deze plek wil ik iedereen Gods zegen toewensen voor het nieuwe jaar. Dank jullie wel voor al het meeleven en hulp in welke vorm dan ook.
Wat er in 2013 gaat gebeuren weet ik niet... Ik probeer mijn leven in zijn handen te leggen en te vragen:

Heer, wijs mij Uw weg
en leid mij als een kind
dat heel de levensweg
slechts in U richting vindt.
Als mij de moed ontbreekt
om door te gaan
troost mij dan liefdevol
en moedig mij weer aan.