Vandaag is volgens mij de eerste stap voorzichtig gezet. Vandaag echt helemaal alleen thuis. Gisteravond zijn mijn ouders naar huis gegaan. Ze zijn al die tijd gebleven. Dat was heel fijn en ik zou ook niet weten hoe ik het anders allemaal voor elkaar had gekregen. Het huishouden en de kids gingen 'gewoon' door, en ik kon er al die tijd voor Frank zijn en na zijn overlijden kon ik me volledig richten op de laatste momenten en de begrafenis. Daarna heb ik tijd voor mezelf genomen.
Ik ben dus even 'weg' geweest, maar ik ben weer terug. Ik heb er veel over nagedacht. Ga ik op deze blog verder? Hou ik dezelfde naam van de blog? Wat en hoeveel ga ik delen op de blog? Veel dingen om over na te denken en er zijn al zoveel dingen die me bezig houden. Ook met de blog heb ik dus vandaag weer een eerste stap gezet. Ik ga het gewoon proberen af en toe wat te schrijven.
De dag na de begrafenis ben ik bij Frank geweest. Het was mooi! Het was prachtig weer en die grote berg zand was weg. Alle bloemen waren er heel mooi en netjes bovenop gelegd. Gister ben ik er ook nog geweest en het ziet er nog steeds mooi uit. Sommige bloemen worden wel wat bruin, maar over het algemeen zie je nog veel witte bloemen. En het is er zo heerlijk stil en rustig. Ik ben er al vaak geweest, ik heb het nodig want ik merk dat mijn verstand en gevoel niet op 1 lijn zitten.
Ik heb werkelijk geen idee wat me te wachten staat. Ik durf ook niet ver vooruit te kijken. Ik zie het als een grote open weg waarvan ik geen idee heb welke kant ik op moet gaan. Maar ik merk wel dat heel voorzichtig de eerste stap op die weg gezet wordt. Vorige week werd ik weer gewezen op een tekst uit de bijbel Mattheüs 6:34 Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. En ik merk dat als ik me daar meer op focus dat ik me rustiger voel. Ik wil graag de dingen over zien en weten waar ik aan toe ben. Dat gaat een beetje lastig in deze situatie. Maar als ik de dag per dag bekijk is het wat overzichtelijker.
Ik heb fijne mensen om me heen waar ik goed mee kan praten. Morgen heb ik een afspraak bij de psycholoog. Ik merk dat ik dat nodig heb, praten. Slapen ging in het begin best aardig maar nu is het een drama. Ik begin ook te dromen. Schijnt er allemaal bij te horen maar het geeft je geen uitgeruste nacht.
Vrijdag is Daan jarig. De eerste bijzondere gebeurtenis zonder Frank. Ik probeer er voor Daan een verjaardag van te maken, maar ik hou het heel klein. Het is ook een eerste stap... zonder Frank.
maandag 28 november 2011
donderdag 10 november 2011
Frank
I'm going home, to see mij Father
Deze tekst hoorde ik gister in de auto toen in onderweg was naar Frank. Ik zong het mee en tegelijk bad ik het voor Frank.
Om 11 uur was ik bij Frank. Ik merkte aan hem dat hij rustiger werd. Ik vroeg de zuster of ik hem nog een kus mocht geven. Dit mocht!
Ik gaf hem een kus op zijn hoofd en zei: "Ga maar lieverd! Het is goed, ik ben bij je".
Kort daarna was zijn laatste ademhaling.
Met tranen over mijn wangen, ben ik blij en opgelucht. Dat Frank niet meer hoeft te strijden en dat hij is verlost. Hij heeft het nu zoveel beter.
Ik mis je lieverd,
Dikke kus
Elleke
zaterdag 5 november 2011
Verder
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik moet beginnen. Het gaat achteruit. Ik kan niet meer praten over een goede of een slechte dag, maar meer over een goed of slecht moment. Het is elke keer weer anders als ik bij hem ben.
Frank vindt het fijn in het hospice. Hij vindt het geen probleem als ik wegga, dat vind ik heel fijn. Hij wordt dat goed verzorgt en hij voelt zich veilig. Thuis is het voor de kinderen ook een stuk rustiger, en kunnen ze gewoon zijn zoals ze zijn. Ik vind het ook erg fijn dat hij daar is. Elke dag ga ik wel een paar keer op en neer. Als hij wil slapen ga ik even naar huis en kom ik een paar uur later weer terug.
Dinsdag avond is de sonde even stopgezet om zijn maag tot rust te laten komen, omdat hij steeds misselijk is. Donderdagavond is hij weer aangezet maar daardoor moet hij ook weer meer spugen. Dus vrijdagmiddag is hij weer stopgezet. Het is maar de vraag of de sonde weer aangaat.
Frank heeft inmiddels een morfine pomp, hij krijgt continu morfine. Hij heeft gelukkig geen pijn, wel voelt hij zich vaak misselijk. Hij is ook heel erg moe. Hij begint ook wat geel te worden omdat zijn lever minder functioneert. Zijn buik is wat opgezet, dit komt door een verstopping. Dit kan komen door ontlasting of de tumor.
Frank ziet heel erg op tegen visite, hij ervaart dat als een grote druk. Ook als er meer dan 1 persoon naast zijn bed zit, kan hij slecht het gesprek volgen. Hij kan wel luisteren naar muziek, als het heel zacht staat, maar zodra er iemand met hem gaat praten moet de muziek uit.
Omdat Frank visite als een zware last ervaart hebben we besloten visite buiten de deur te houden. Ik weet dat heel veel mensen Frank graag nog een keer willen zien, maar Frank trekt dit niet meer. Hij heeft zelf ook geen behoefte meer om mensen te zien. Herinner je Frank zoals je hem kent.
Goeie momenten delen we met z'n 2en, en de kinderen. Vanmorgen zijn ze allebei mee geweest. Frank vond het fijn om ze te zien. Gelukkig is de omgeving ook niet beangstigend voor ze, ze waren heel enthousiast en gaven papa een kus. Daarna zijn ze weer naar huis gegaan. Dit was alweer genoeg voor Frank. Gelukkig was vanmorgen het beste moment van deze dag. Ik ben vanavond maar heel kort bij hem geweest. Hij wilde graag slapen en vroeg om een slaappil. Daarna ben ik naar huis gegaan. Morgen na kerktijd ga ik weer.
Als ik Lysanne naar bed breng, zingen we altijd Hoger dan de blauwe luchten. Sinds een week wilde ze hem veranderen want bij zieke kinderen hoort ook zieke papa. En dan zingen we:
Ook voor mijn zieke papa zorgt Hij,
kent zijn tranen en zijn pijn.
Ja voor de grote en de kleine
wil de Heer een helper zijn.
Frank vindt het fijn in het hospice. Hij vindt het geen probleem als ik wegga, dat vind ik heel fijn. Hij wordt dat goed verzorgt en hij voelt zich veilig. Thuis is het voor de kinderen ook een stuk rustiger, en kunnen ze gewoon zijn zoals ze zijn. Ik vind het ook erg fijn dat hij daar is. Elke dag ga ik wel een paar keer op en neer. Als hij wil slapen ga ik even naar huis en kom ik een paar uur later weer terug.
Dinsdag avond is de sonde even stopgezet om zijn maag tot rust te laten komen, omdat hij steeds misselijk is. Donderdagavond is hij weer aangezet maar daardoor moet hij ook weer meer spugen. Dus vrijdagmiddag is hij weer stopgezet. Het is maar de vraag of de sonde weer aangaat.
Frank heeft inmiddels een morfine pomp, hij krijgt continu morfine. Hij heeft gelukkig geen pijn, wel voelt hij zich vaak misselijk. Hij is ook heel erg moe. Hij begint ook wat geel te worden omdat zijn lever minder functioneert. Zijn buik is wat opgezet, dit komt door een verstopping. Dit kan komen door ontlasting of de tumor.
Frank ziet heel erg op tegen visite, hij ervaart dat als een grote druk. Ook als er meer dan 1 persoon naast zijn bed zit, kan hij slecht het gesprek volgen. Hij kan wel luisteren naar muziek, als het heel zacht staat, maar zodra er iemand met hem gaat praten moet de muziek uit.
Omdat Frank visite als een zware last ervaart hebben we besloten visite buiten de deur te houden. Ik weet dat heel veel mensen Frank graag nog een keer willen zien, maar Frank trekt dit niet meer. Hij heeft zelf ook geen behoefte meer om mensen te zien. Herinner je Frank zoals je hem kent.
Goeie momenten delen we met z'n 2en, en de kinderen. Vanmorgen zijn ze allebei mee geweest. Frank vond het fijn om ze te zien. Gelukkig is de omgeving ook niet beangstigend voor ze, ze waren heel enthousiast en gaven papa een kus. Daarna zijn ze weer naar huis gegaan. Dit was alweer genoeg voor Frank. Gelukkig was vanmorgen het beste moment van deze dag. Ik ben vanavond maar heel kort bij hem geweest. Hij wilde graag slapen en vroeg om een slaappil. Daarna ben ik naar huis gegaan. Morgen na kerktijd ga ik weer.
Als ik Lysanne naar bed breng, zingen we altijd Hoger dan de blauwe luchten. Sinds een week wilde ze hem veranderen want bij zieke kinderen hoort ook zieke papa. En dan zingen we:
Ook voor mijn zieke papa zorgt Hij,
kent zijn tranen en zijn pijn.
Ja voor de grote en de kleine
wil de Heer een helper zijn.
woensdag 2 november 2011
Hospice
Vrijdagavond is Frank thuis gekomen uit het ziekenhuis. Een beetje onzeker zoals altijd. Maar we gingen het gewoon proberen. In het ziekenhuis kregen we ook het bericht van de arts dat de functie van Frank zijn lever ook minder aan het worden is. Dit bericht maakte ons verdrietig. Met de arts hebben we gesproken over dat Frank eigenlijk niet naar huis wil en het zo druk vindt thuis. Samen hebben we over het hospice gesproken. (hier hadden wij zelf ook al eerder over gesproken)
We zijn samen naar huis gegaan en de thuiszorg is gelijk weer opgestart. Ongelooflijk lieve mensen die je met alles willen helpen. Frank blijft zich onveilig thuis voelen. Hij wil het liefs dat ik constant om hem heen ben. Frank sliep beneden, maar de laatste 3 nachten thuis heeft hij weer boven geslapen omdat hij zich dan veiliger voelt. (omdat ik naast hem lig) Eigenlijk is in het weekend gebleken dat de situatie zoals ie nu is, thuis eigenlijk niet te doen is. Ik ren van hot naar her om er op alle fronten te zijn. Ik help Frank zoveel als ik kan en waar het nodig is. Als Frank bij mij slaapt en ergens behoefte aan heeft help ik hem. Hierdoor zijn de nachten ook niet zoals ze moeten zijn. Dit sloopt gigantisch. Ook vindt Frank de kinderen veel te druk. En het lukt niet om de kinderen steeds maar te dempen. Hoe laat je een kind van 2 jaar zachtjes spelen?
Zondag werd ons steeds meer bevestigd dat het hospice misschien wel een hele goeie optie voor ons zou kunnen zijn. Frank heeft daar 24 uur zorg om hem heen. De zorg valt dan van mijn schouders af (wat veel verlichting geeft) en dan kan ik er gewoon voor Frank zijn. Frank heeft niet de drukte van de kinderen. Het is vlakbij, ong. 10 min. rijden. Ik kan dan met de kinderen bij hem komen en zo heeft alleen mooie momenten met ze. En als ze te veel worden dan gaan ze weer naar huis.
Ik kan lekker slapen 's nachts omdat ik weet dat Frank goed verzorgt wordt.
Maandag kwam Karin en Frank gaf al vrij snel aan dat hij hier (thuis) weg wil. Karin heeft gebeld met het hospice en er was plek. Alles is in werking gezet. We zijn toen dinsdags naar het hospice gegaan. (maandag vonden we iets te snel) Dat er direct plek was geeft mij de bevestiging dat het een goede keuze is.
Gister (dinsdag) was een zware en emotionele dag. Ik heb Frank zelf naar het hospice gebracht (officieel wordt je opgehaald met de ambulance). Heel rustig aan hebben we wat spullen gepakt en zijn we richting het hospice vertrokken. Het plan eerder was om eerst even te kijken maar omdat er direct plek is, hebben we die stap eigenlijk overgeslaan. (Maar als het echt helemaal niks is, of niet bevalt kunnen we ook zo weer naar huis).
Maar vanaf het eerste moment zit het goed. Het zit er ontzettend goed uit en Frank heeft een hele mooie kamer. Gister was voor ons allebei erg wennen. De nieuwe plek, de nieuwe mensen de nieuwe situatie etc.
Het was ook raar om alleen in bed te stappen. Maar een hele nacht slapen zonder onderbrekingen heeft me heel goed gedaan.
Vandaag gaat het een stuk beter met Frank. We doen nog rustig aan met visite enzo. Maar Frank voelt zich een stuk rustiger en hij voelt zich veilig daar. Hij vindt het ook geen probleem om alleen achter te blijven als ik even naar huis ga, wat mij dan weer een rustig gevoel geeft.
Het is een heen en weer geslinger van gedachten, gevoelens en emoties. Maar het voelt goed. We zijn God dankbaar voor deze optie en dat er al zo snel een plekje is, want thuis ging het gewoon niet meer.
We zijn samen naar huis gegaan en de thuiszorg is gelijk weer opgestart. Ongelooflijk lieve mensen die je met alles willen helpen. Frank blijft zich onveilig thuis voelen. Hij wil het liefs dat ik constant om hem heen ben. Frank sliep beneden, maar de laatste 3 nachten thuis heeft hij weer boven geslapen omdat hij zich dan veiliger voelt. (omdat ik naast hem lig) Eigenlijk is in het weekend gebleken dat de situatie zoals ie nu is, thuis eigenlijk niet te doen is. Ik ren van hot naar her om er op alle fronten te zijn. Ik help Frank zoveel als ik kan en waar het nodig is. Als Frank bij mij slaapt en ergens behoefte aan heeft help ik hem. Hierdoor zijn de nachten ook niet zoals ze moeten zijn. Dit sloopt gigantisch. Ook vindt Frank de kinderen veel te druk. En het lukt niet om de kinderen steeds maar te dempen. Hoe laat je een kind van 2 jaar zachtjes spelen?
Zondag werd ons steeds meer bevestigd dat het hospice misschien wel een hele goeie optie voor ons zou kunnen zijn. Frank heeft daar 24 uur zorg om hem heen. De zorg valt dan van mijn schouders af (wat veel verlichting geeft) en dan kan ik er gewoon voor Frank zijn. Frank heeft niet de drukte van de kinderen. Het is vlakbij, ong. 10 min. rijden. Ik kan dan met de kinderen bij hem komen en zo heeft alleen mooie momenten met ze. En als ze te veel worden dan gaan ze weer naar huis.
Ik kan lekker slapen 's nachts omdat ik weet dat Frank goed verzorgt wordt.
Maandag kwam Karin en Frank gaf al vrij snel aan dat hij hier (thuis) weg wil. Karin heeft gebeld met het hospice en er was plek. Alles is in werking gezet. We zijn toen dinsdags naar het hospice gegaan. (maandag vonden we iets te snel) Dat er direct plek was geeft mij de bevestiging dat het een goede keuze is.
Gister (dinsdag) was een zware en emotionele dag. Ik heb Frank zelf naar het hospice gebracht (officieel wordt je opgehaald met de ambulance). Heel rustig aan hebben we wat spullen gepakt en zijn we richting het hospice vertrokken. Het plan eerder was om eerst even te kijken maar omdat er direct plek is, hebben we die stap eigenlijk overgeslaan. (Maar als het echt helemaal niks is, of niet bevalt kunnen we ook zo weer naar huis).
Maar vanaf het eerste moment zit het goed. Het zit er ontzettend goed uit en Frank heeft een hele mooie kamer. Gister was voor ons allebei erg wennen. De nieuwe plek, de nieuwe mensen de nieuwe situatie etc.
Het was ook raar om alleen in bed te stappen. Maar een hele nacht slapen zonder onderbrekingen heeft me heel goed gedaan.
Vandaag gaat het een stuk beter met Frank. We doen nog rustig aan met visite enzo. Maar Frank voelt zich een stuk rustiger en hij voelt zich veilig daar. Hij vindt het ook geen probleem om alleen achter te blijven als ik even naar huis ga, wat mij dan weer een rustig gevoel geeft.
Het is een heen en weer geslinger van gedachten, gevoelens en emoties. Maar het voelt goed. We zijn God dankbaar voor deze optie en dat er al zo snel een plekje is, want thuis ging het gewoon niet meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)