Opblijven

Het is vrijdag, de kids zijn net in bad geweest en Daan ligt nu in bed. Lysanne mag mee naar beneden want het is 'opblijfavond'. Een gebruik wat oma geïntroduceerd heeft. Lysanne vraagt er dagelijks om en vandaag is het eindelijk zover. Ze is helemaal blij, ze heeft drinken en een beetje chips. En na 1 Dora filmpje gaat ze naar bed. Heerlijk hoe blij ze kan zijn met zo weinig.

We hebben net papa nog even gebeld. Want die missen we best wel een beetje. Frank is aan het logeren. Het kwam donderdag eigenlijk spontaan ter sprake. "Anders ga je mee naar Assen?" Daar had Frank direct zin in. En we merken dat het voor ons allebei even goed is.
Frank zit (en ik hoop heel erg: zat) erg in een negatieve spiraal en het lukt hem niet goed om daar uit te komen. Ik kan praten wat ik wil maar het lijkt wel of hij niks van me aanneemt. Zijn gedachten moeten doorbroken worden en door zo'n onverwacht uitje denk ik dat dat wel gaat lukken. Ik merkte gelijk al verandering thuis, aan de kinderen. Alsof er een soort spanning weg was. Ze waren heel lief en het was heel gezellig. Ik hoefde niet boos te worden, of dingen extra uit te leggen. Er werd gewoon goed geluisterd.
Van de chemokuur heeft Frank niet zo heel erg veel last. Hij was wel misselijk maar zijn ontlasting was ook niet goed op gang. Volgens de arts kan dat ook een oorzaak van de misselijkheid zijn. Nu is de ontlasting weer op orde en de misselijkheid is weg. Ook moeten we een heel nieuw ritme vinden in het eten van Frank. Door de stent moet hij al het eten wat meer verdelen over de hele dag. Dus vaker een klein beetje eten. Hier moeten we allebei aan wennen. Maar dit is wel heel hard nodig omdat Frank de vorige twee weken weinig tot niets heeft gegeten. Hierdoor is hij behoorlijk afgevallen en verzwakt.
En ik moet zeggen dat hij het mij ook goed doet om even zonder Frank te zijn. Gister avond een paar vriendinnen uitgenodigd. En dat was heel gezellig. Vandaag zijn de kinderen naar Rollebol geweest dus ik had een heerlijke dag helemaal voor mij alleen. Ik heb vanmorgen ons bed verschoont en de w.c's gedaan en vanmiddag ben ik naar de stad geweest.
Nu vanavond maar eens vroeg naar bed. Dat kan ik wel gebruiken.

Vanmorgen met Daan naar het consultatiebureau geweest. Tja dat gaat ook gewoon door. Gelukkig gaat het groeien van Daan ook gewoon door, en hoef je daar geen extra dingen voor te doen. Alles was goed. Voor de zekerheid nog een koud washandje (in een plastick zakje) in de tas gestopt. Ik had geen idee of hij nou wel of geen prik zou krijgen. (En dan doe ik na de prik even een koud washandje erop) Met Lysanne wist ik dat precies maar nu ben ik dat even kwijt. Gelukkig voor Daan stond er deze keer geen prik op het programma. Hij groeit in lengte en gewicht helemaal prima. Het is ook zo'n heerlijk mannetje. En ook vanmorgen liet hij zich weer van de goede kant zien. Daan loopt met zijn voeten een beetje naar binnen maar daar hoefde ik me nu nog geen zorgen over te maken. Kindervoetjes zijn tot hun 4e jaar nog in ontwikkeling. Ik moet hem schoenen met een flexibele zool geven en veel op blote voeten laten lopen. Nou dat is makkelijk want dat doe ik allebei al.

Ik heb vandaag ook nog een boek voor Lysanne besteld. Grote boom is ziek. Dat is een boek wat op een kinderlijke manier deze rotziekte uitlegt. Ik ben benieuwd. Ik heb me er op internet even in verdiept en ik denk dat het wel wat is. Er zit zelfs een handleiding bij met verwerkingsopdrachten. Ik denk dat dat een mooi hulpmiddel is om Lysanne dit uit te leggen. En met die opdrachten erbij het een plek kan geven. We gaan het maar proberen.
Volgende week woensdag hebben we een thuisafspraak met een psycholoog.

Af en toe hoor je bij Lysanne woorden die ze opgevangen heeft... Gisteravond zat ze in bad en ze had een grote emmer met heel veel water erin. "Mam" zegt ze tegen mij "Ik moet er ook nog zetpillen in doen" en ze schepte met haar hand wat schuim uit het bad en dat deed ze in de emmer. Even later gooit Daan die emmer om en Lysanne wordt helemaal boos: "Nu zijn alle zetpillen gevallen"

Nou ik ga Lysanne maar eens naar bed brengen. Nog 1 nachtje slapen en dan komt papa weer thuis en dan kunnen we weer knuffelen. Zoals Lysanne dat heeft afgesproken door de telefoon.....
(Ze mag vanavond slapen op papa's plekje)

Volgende stap

Ik zit naast Frank zijn bed. Frank ligt op bed (te slapen) en de eerste chemo van deze stap druppelt.... Spannend hoe dit nou weer zal gaan. Frank was erg zenuwachtig en emotioneel vanmorgen. Het valt ook allemaal niet mee wat we moeten doorstaan. De arts verwacht weinig bijwerkingen, maar bij Frank weet je het maar nooit en dat maakt het zo onzeker en spannend. We wachten het af en leggen het in God handen.

De eerste dagen na de herplaatsing van de stent leek er verbetering te komen in het eten. Elke dag ging het een stukje beter. Zowiezo een groot verschil met die week ervoor. Wat dat betreft is de zon wel meer gaan schijnen in huis. Tot donderdagavond. Na het avondeten kwam alles er weer uit. Waar komt dit nou weer vandaag? Vanaf toen was het weer wisselvallig. Frank voelt zich misselijk (wat het eten ook niet bevorderd) Hij is heel veel moe, heeft soms pijn, en het eten gaat moeizaam. Niet dat het eten blijft 'hangen' hoor, integendeel, wat dat betreft doet de stent zijn werk. Maar zodra het eten in de maag is, valt het niet lekker. En af en toe komt dat kleine beetje eten er weer uit. Zijn maag is toch nog niet helemaal in orde. Er zit natuurlijk een wondje door de stent (omdat deze de eerste keer te ver in de maag stak) en er is een schimmelinfectie ontstaan in zijn slokdarm. Ook heeft Frank geen ontlasting en dit kan volgens de dokter ook de misselijkheid veroorzaken. En voor dit alles komen er aardig wat medicijnen in zijn maag. Wat ook niet echt positief werkt lijkt mij.
Al met al geen fijne week gehad. Het zorgt er in elk geval voor dat Frank niet echt positief is. Dat is lastig om te zien, ik kan zo weinig voor het doen. Zodra Frank weer wat praatjes heeft, dan voel ik me ook weer beter. Je kan aan Frank echt heel goed merken als het weer wat de goede kant op gaat. Ik ben benieuwd hoe de komende dagen gaan.

De chemokuur is klaar. De 'lijnen' worden nu nog doorgespoeld en dan is de eerste chemo een feit. Daarna mogen we naar huis. Ik heb nog geen andere berichten gehoord, dus ik ga daar ook vanuit. De tussentijdse controle's waren ook steeds goed, dus misschien valt het mee voor vandaag.

Frank mag inderdaad mee naar huis. Heerlijk. Hij is wel heel erg moe. Zo moe dat hij thuis direct in bed is gedoken. 's Middags om 16.00 uur kwam Karin (oncologie wijkverpleegkundige) nog langs maar Frank was slecht wakker te krijgen. Hij is ook in bed blijven liggen. Om 20.45 uur kwam Frank uit bed. Hij ging een broodje eten en voelt zich eigenlijk wel prima. Niet misselijk en geen pijn. En het broodje is binnen gebleven.

2e keer

Ik zit nu naast Frank zijn bed. Hij ligt heerlijk te slapen. Er is zojuist voor de 2e keer een kijkoperatie geweest voor de stent. (dit gaat via de keel met een klein roesje) Vorige week is het plaatsen van de stent wel gelukt maar waarschijnlijk zit hij niet helemaal goed waardoor Frank steeds pijn blijft houden. De afgelopen week heeft de stent niet gebracht wat wij hadden verwacht. De hele week heeft Frank bijna niet gegeten. Gelukkig wel gedronken. Hij heeft veel op bed gelegen en hij keerde steeds meer in zichzelf. We hebben zelfs vrijdag nog bij de EHBO gezeten omdat de pijn gewoon niet onder controle te krijgen was. De arts wilde hem graag zien. Daarna is de medicatie verhoogt en wilden ze wachten tot na het weekend om er iets aan te doen. Met medicatie was het wel 'te doen' maar dat is natuurlijk geen oplossing.

En dat: 'Er iets aan doen', is dus vandaag gebeurd. Om 14.00 uur moesten we ons weer melden. Ik heb in het zonnetje gezeten om te wachten. En nu is het alweer achter de rug. Zojuist is de professor bij Frank geweest en vertelde wat hij heeft gedaan. De stent iets terug getrokken, toen iets gedraaid en daarna weer geplaatst. Frank heeft nu geen pijn. Lijkt het dan toch eindelijk de goede kant op te gaan......? Frank schrok wakker en vroeg wanneer ze gingen beginnen. En toen was het al klaar!! Dat vind ik zo heerlijk voor hem. De vorige keer heeft hij ook tijdens de ingreep veel pijn gehad, het roesje van toen was niet voldoende. Hij zag er vandaag als een berg tegenop. Nu heeft hij geen pijn en heeft hij er niks van meegemaakt. Wat een heerlijkheid voor hem.
Nu eerst maar even lekker uitslapen.

Vanmorgen hadden we ook een afspraak met oncoloog dr. Verheul. Frank zijn bloed is weer getest en dit is weer prima in orde. Zoals altijd. Frank heeft altijd overal last van, niks gaat vanzelf maar zijn bloed is wel altijd prima in orde. Nou gelukkig maar.
De oncoloog wilde in principe vandaag al wel beginnen met de nieuwe chemokuur. We vertelden dat we vanmiddag nog een gastroscopie hebben voor de stent. Hierdoor is de chemokuur uitgesteld toe volgende week dinsdag. Zo heeft Frank ook nog een beetje de tijd om bij te komen en weer aan te sterken.

Lysanne en Daan zijn vandaag naar Rollebol, dus voor hun zijn er geen bijzondere dingen. Ze worden (voor de zekerheid) opgehaald door Rinke of Renske. De vorige keer zou het ook een kleine ingreep zijn en uiteindelijk moest Frank een nachtje blijven. Dus nu nemen we geen risico's. We zijn op het ergste voorbereid dan kan het alleen maar meevallen. De vorige keer waren we misschien tè optimistisch en zijn we keihard naar beneden gedonderd.. Zo stel je steeds je verwachtingen bij.
Maar voor de kids is het geen probleem dat ze bij hun gaan eten. Juist leuk!!

Het was heerlijk dat ze na het logeren weer thuis kwamen. Uiteindelijk kwamen ze pas donderdag weer thuis. Lysanne vond het wel lang hoor en had best wel een beetje last van heimwee. Maar ja, wij wisten ook niet zo goed hoe het allemaal zou gaan lopen.
En toen ze eenmaal thuis waren, allebei helemaal enthousiast. Ook Daan loopt met open armen naar me toe en schreeuwt heel hard als hij papa ziet en weet niet hoe snel bij bij papa moet komen, ook Lysanne trouwens. Heel gaaf om te zien. Lysanne zei wel drie keer: "Ik ben zo blij dat jij er weer bent". En toen hield ze me heeeel stijf vast. Het is fijn dat ze weer thuis zijn. Het gaf ook gelijk weer wat afleiding. En ik vind het ook heel fijn om te merken dat ze ondanks de ziekte van Frank, en alle stress enzo wat erbij komt kijken. toch het liefste thuis zijn. Doet me wel goed om dat te merken.
Mijn ouders hebben ze thuisgebracht en zijn 2 nachtjes gebleven. Samen hebben we het hele huis schoon gemaakt want dat was ook heel hard nodig. Heerlijk.

Nu nog wachten tot Frank wakker is en dan naar huis, zonder pijn hoop ik. En dan gaat de zon weer een beetje schijnen bij ons in huis denk ik.

Uitslag

We zijn weer thuis, eindelijk. Het was voornamelijk wachten in het ziekenhuis... helaas. En dan nog in de file..

De uitslag van de scan:
Zoals we zelf al hadden verwacht is de maag-tumor gegroeid (anders had Frank ook geen last van het eten natuurlijk) De andere organen zijn niet in gevaar zoals de arts dat noemde.
Volgende week dinsdag worden we weer in het ziekenhuis verwacht voor een bloedcontrole en gesprek. En dan wordt die dag waarschijnlijk ook gestart met een chemokuur. Dit is een weeklijkse chemokuur. 1 dag naar het ziekenhuis, dan krijgt hij een kuur van 2 uur en dan mag hij daarna weer naar huis.

Frank voelt zich vandaag iets beter dan gister. Hij heeft geen constante pijn, alleen als hij anders gaat liggen. Hij voelt zich wel steeds misselijk, maar dit kan ook komen doordat Frank nog niks heeft gegeten. Hij heeft een paar keer gespuugd en daar zat bloed bij. Dit is volgens de dokter 'normaal'. Maar dit spugen is wel vermoeiend en momenteel ligt hij alweer op bed.

Meer nieuws weet ik zo even niet... Ik heb 2 dagen 'gehangen' in het ziekenhuis. Ik denk dat ik vanavond maar eens weg ga..
Sorry als je gebeld hebt..

Stent

Vandaag moesten we weer naar het ziekenhuis. Er is een stent geplaatst. Dat is een soort buisje dat een deel van de slokdarm openzet, zodat het eten er makkelijk door kan. De stent wordt geplaatst op de plek waar de vernauwing zit. Frank heeft vooral last dat het eten blijft hangen vlak voordat het zijn maag in gaat. Dus onderaan zijn slokdarm. Afgelopen vrijdag zijn we gebeld voor deze opname.

Eerst nog even genoten van een heerlijk weekend. Zaterdag hadden we een feestje omdat mijn ouders afgelopen vrijdag 40 jaar zijn getrouwd. (mijn schoonouders overigens ook vorige week woensdag, dat feestje volgt later) Het was heel gezellig. Zondag nog even via Assen geweest, even bij Frank zijn ouders langs gegaan. Het is echt een hele tijd geleden dat we in het 'noorden' zijn geweest. Dus een dubbel bijzonder weekend. 's Avonds de kinderen naar Siebrand en Margriet gebracht. Zij mogen daar logeren.

En dan zit je maar zo weer in het ziekenhuis. Met de vakantie alweer heel ver in je achterhoofd. Jammer! We moesten ons om 10.00 uur melden voor een uitleg. Om 11.00 uur zou de ingreep plaatsvinden. Hoe lang het zou duren hangt af van wat ze tegenkomen, maar over het algemeen zou het niet lang duren.

Ik vond het ontzettend spannend om te wachten. Ik heb een stukje op papier geschreven omdat ik geen zin had om de laptop te halen uit de auto.
10.30 uur. Hier zit ik dan te wachten in het VU. Mensen wat is dat spannend. Toen ik hoorde van deze ingreep was ik blij en opgelucht. Het leek dé oplossing voor Frank zijn eetprobleem. Nu ben ik vooral bang. Bang voor een negatief bericht. Dat hebben we in januari gehad en natuurlijk na de operatie. Het is net of dat gevoel weer terug komt. We hebben net uitleg gehad en het kan zijn dat het niet lukt omdat de tumor teveel is doorgegroeid. Dat maakt me bang. Het heeft me gelukkig niet het hele weekend bezig gehouden maar nu vind ik het wel spannend. Telkens als ik voetstappen hoor, wacht ik met spanning af of ze naar me toe komen. Tot nu toe zijn ze me steeds voorbij gelopen.

We zijn een uur verder. De laptop ligt in de auto (dus ik schrijf) en ik heb geen zin om hem op te halen. Waarschijnlijk kan het makkelijk want Frank moet ook nog uitslapen. Ik weet trouwens niet eens of de ingreep al klaar is. Ze zouden me op de hoogte houden maar ik heb nog niks gehoord. Misschien dat dat het ook zo spannend maakt. Ze hebben hier trouwens wel hele relaxte stoelen, dat maakt het wachten wel makkelijker.

12.45 uur hoor ik: Ik zal kijken of hij wakker is. (we zijn 2 uur verder dat betekend dat de ingreep de normale tijd in beslag heeft genomen, pfff gelukkig. Er valt een beetje spanning van mij af....)
Gelukkig hij is dus alweer terug van de ingreep. Al snel komt de verpleegster bij me dat hij veel pijn heeft en of ik alvast de medicijnen wil halen, beneden bij de apotheek. Geen probleem natuurlijk. Het gaat ontzettend traag bij de apotheek en het lijkt wel een eeuwigheid te duren. Als ik terug kom mag ik bij Frank zitten (dit mag normaal niet) Hij heeft veel pijn en hij ligt daar maar. Ik kan (zoals zo vaak) niks voor hem doen.

De arts is net geweest. Zoveel pijn komt niet heel vaak voor maar is wel verklaarbaar. Het maakt de slokdarm wijder en duwt tegen de tumor aan. Zijn lichaam moet ook wennen aan de nieuwe situatie. Dit kan even duren. Maar de ingreep is wel goed gelukt. En dat is al heel wat. We wachten een uurtje om te kijken hoe het dan gaat (het is inmiddels 14.00 uur) Als de pijn is gezakt, lekker naar huis met een flinke dosis medicatie.
Kmoet zo naar de parkeermeter. Was ik vanmorgen iets te optimistisch? Ik heb de meter gevuld tot 15.00 uur. 'Moet genoeg zijn' dacht ik vanmorgen. Niet dus.

Net even buiten geweest. Parkeermeter bijgevuld en gelijk even een broodje gehaald want na 9.00 uur heb ik niks meer gegeten. Maar wat is het lekker weer!! Echt zonde om de hele dag binnen te zitten. Maar goed, vandaag hebben we geen keus.
Ik ben weer bij Frank. De pijn lijkt iets te zakken. Het zijn pijnscheuten die af en toe komen opzetten. Ook heeft hij een branderig gevoel in zijn slokdarm. (dit kan van zijn maagzuur komen omdat zijn slokdarm nu open staat). Het is allemaal niet zo simpel en makkelijk als dat we dat van te voren hadden ingeschat, helaas.

De arts komt nog even weer langs. En hij besluit Frank een nachtje in het ziekenhuis te houden. Gewoon om het onder controle te houden. Voor Frank is dit ook wel goed, want met zoveel pijn en dan naar huis maakt hem alleen maar onzeker. Volgens de arts gaat het morgen stukken beter en mag hij dan naar huis. Maar het is wel een tegenslag alles bij elkaar wat we samen even moeten verwerken. We zijn verdrietig. In de afgelopen weken hebben we zoveel moed en kracht weer opgebouwd en het lijkt wel of het meteen weer in elkaar stort.

Voor morgen staat er nog een afspraak met de oncoloog. Dan krijgen we de uitslag van de scan. Toevallig kwam ik dr. Verheul tegen op de gang en kon ik gelijk vertellen dat Frank in het ziekenhuis moet blijven. Morgenvroeg komt hij even bij Frank langs. Ik denk alleen dat ik er dan niet bij ben. Ik ga zo naar huis. Frank slaapt eigenlijk alleen maar.
Ik voel me nu sterk. Vanmiddag voelde ik me verdrietig maar het heeft al weer een plekje volgens mij. Ik zal nog even de vragen opschrijven die we aan de arts wilden vragen morgen. Zo kan Frank het in elk geval niet vergeten. Ik ben echt heel blij dat de kids aan het logeren zijn, hoef ik me daar in elk geval even niet druk om te maken.

Ben er weer..

En daar ben ik weer....

Heerlijk zeg om weer in je eigen bed te liggen. Pas als je er in ligt besef je hoe fijn je eigen bed is. Inmiddels heb ik nog 1 wasje te gaan en dan is alle vakantie 'troep' weer opgeruimd. We zijn nog een beetje aan het bijkomen van de reis. Die heeft er toch behoorlijk ingehakt. Vooral bij Frank.

Voor dat we op vakantie gingen had Frank al wat last met eten. Hij had water nodig om het eten door zijn slokdarm te 'duwen'. Maar dit was met een slok water op te lossen. Dus dat was 'te doen'. Wel vond ik het spannend om weg te gaan. Stel nou dat het eten helemaal niet meer gaat lukken daar in Zuid Frankrijk? Maar Frank stelde me gerust met de woorden: "Nou dan gaan we toch gewoon weer terug". En dat is natuurlijk ook zo (en er zijn zelfs mensen die hebben aangeboden om ons op te halen als het niet goed zou gaan, helemaal toppie)

We zijn maandag morgen rond 10.00 uur vertrokken en hebben door kunnen rijden tot Lyon. We merkten gelijk al dat het daar een stuk warmer was. Het was best zweten in onze 'nederlandse kleren' (oa lange broek)a Daar hebben we geslapen in een hotel. De volgende morgen reden we rond 10.30 uur verder en kwamen we rond 14.00 uur aan op de camping. Het ging goed met de kinderen in de auto.... af en toe slapen, filmpje kijken, boekje lezen, kleuren of krassen zoals Lysanne het noemt (want ze had een toverkrasblok gekregen).

De eerste dagen moesten we erg wennen om daar te zijn. Het was alsof het kwartje was gevallen waarom we eigenlijk met vakantie waren. Dat was moeilijk en we misten wat aanspraak. We hebben samen gepraat en gehuild. Mijn ouders zaten (toevallig) ook in het zuiden van Frankrijk en zij kwamen die eerste donderdag bij ons op 'visite'. Dit was erg fijn. Fijn om even met iemand anders over iets anders te kunnen praten, en tegelijk een paar extra handen voor de kinderen. Die donderdag was ook de eerste dag dat we het zwembad hebben opgezocht. Geweldig om te zien hoe de kinderen het eerst wel een beetje spannend vonden maar steeds 'vrijer' werden in het water. Lysanne kon er geen genoeg van krijgen.

Toen de eerste dagen (en vooral het gevoel) een beetje voorbij waren begon het genieten. Genieten van het warme weer, van de kinderen, van de caravan (want deze was modern en super netjes), van elkaar, van het samenzijn, van het land, van de vakantie en van de rust. We hadden bewust de laptop thuis gelaten en we hadden het plan om de mobiels in de auto te leggen en dan 1x per dag te kijken. Maar dat was niet nodig. We zijn ook echt met rust gelaten.

We hebben rustig aan gedaan en zijn niet veel weggeweest. Wel af en toe omdat we merkten dat we dat ook nodig hadden. Daan slaapt nog 's middags dus daar zaten we zowiezo aan vast. Nou kan hij dat wel een keer overslaan maar het liefst niet te vaak.

Maar tussen het genieten door werden we ook vaak geconfronteerd met de ziekte van Frank. Het eten ging steeds moeizamer. De nachten waren niet altijd even fijn. En dat alles bij elkaar zorgt er voor dat je je zorgen gaat maken, gaat denken, gaat malen. (daarom gingen we af en toe bewust even weg voor afleiding) Helemaal omdat we door de kinderen niet altijd onze rust kunnen pakken die we eigenlijk wel heel erg nodig hebben. We gaan dus ook zeker nog een keer op vakantie zonder kinderen. Hoe lief ze ook zijn, ze houden je wel bezig. En tegelijk was het ook heel fijn om met ze op vakantie te zijn. 

De kinderen raakten ook in een vakantiemood.. Laat wakker worden en uitgebreid ontbijten. Je gaat de tijden verleggen. Thuis zit je rond 18.00 uur aan de eettafel, daar kwamen we rond die tijd uit het zwembad. Daarna eten, onder de douche en naar bed. Dus de eerste dagen thuis deden we vooral ook rustig aan.

We zijn buiten het boodschappen doen (want dat is ook al een uitje op zich met die grote supermarkten) 

- nog bij een zeeaquarium geweest. Wat Lysanne af en toe wel een beetje spannend vond. Vooral omdat het af en toe heel donker is. Een paar haaien zwommen over ons heen. er was een glazen tunnel gemaakt. Heel bijzonder om onder een haai door te lopen.

- bij babyland geweest. Dit is een soort pretpark voor kleuters. Heel erg leuk om die kinderen zo te zien genieten.

- een dagje bij mijn ouders geweest.

- naar het strand geweest.

- en de andere dagen naar het zwembad geweest

We hebben 2 gezinnen ontmoet met kinderen van Daan en Lysanne hun leeftijd. Heel erg gezellig. We hebben nog een avond met elkaar pannenkoeken gegeten. Tijdens het pannenkoeken eten werd ons gevraagd of we het leuk zouden vinden of er foto's van ons gemaakt zou worden. Als herinnering. Dit vonden wij een heel leuk idee. Met dank aan Pascal hebben we nu een paar hele mooie foto's (echt heel mooi) van ons samen, van de kinderen, van ons gezin.

En dan is de vakantie ook zomaar weer voorbij. En bereiden we ons voor op de terugreis. Maandag morgen reden we om 6.30 uur van de camping af. Helaas hebben we niet lang gereden want om 8.00 uur hebben we de auto aan de kant gezet. We waren moe. Natuurlijk worden de kinderen wakker als je de auto stil zet. Dus ik ben er uitgegaan met de kids en Frank is gaan slapen.

Na een uur hebben we de reis voortgezet. Maar eigenlijk ging het gewoon niet. Het lukte Frank niet om iets te eten. Het kwam er weer uit. En waarschijnlijk ben je daar zo gestrest over dat het eten helemaal niet lukt. Want zonder eten kan je natuurlijk niet goed rijden. Daarna hebben we gewisseld. Ik ging rijden en Frank heeft een camping opgezocht (en gebeld) waar we konden overnachten. Al heel vonden we een camping vlakbij Nancy. Om 15.00 uur waren we op de camping waar we deze nacht gingen slapen (ook in een caravan). Vlak bij deze camping was een meer, waar we nog even hebben gewandeld. We hebben gegeten bij het restaurant en zijn vroeg ons bed ingedoken (21.00 uur). We hebben heerlijk geslapen. 

De volgende morgen wakker geworden zonder wekker, en zaten we om 10.15 weer in de auto. Die dag ging het beter. We voelden ons beter. De reis liep voorspoedig en om 18.15 stonden we voor ons huis. We danken God voor de vakantie, voor de tijd met elkaar en voor het weer veilig thuis komen.

Eigenlijk hadden we het plan om op vakantie te gaan en alles even achter ons te laten. Maar dat lukt niet. Je bent wel in een andere omgeving maar je gedachten gaan met je mee, overal waar je naar toe gaat. Je hebt wel de afleiding maar helemaal weg gaat het niet.

Toch heb ik een heerlijke vakantie gehad. Door de gesprekken met Frank en door het even weg zijn heb ik een bepaalde rust gekregen. Een gevoel van rust en vertrouwen. 

Zuid Frankrijk

We zijn weer thuis!! Om 18.15 uur stonden we voor ons huis. Gelukkig is het hier ook lekker weer dan is het niet zo erg om de deur van je auto open te doen. Inmiddels hebben we lekker een hollands broodje gehad, is de auto helemaal leeg en liggen de kinderen al heerlijk te slapen in een schoon bedje.

Het was heerlijk. Twee weken lang hebben we prachtig weer gehad. Steeds rond de 30 graden. Een iets uitgebreider verslag doe ik morgen.. ik wil nu eigenlijk ook wel naar mijn eigen bedje.. Welterusten.