Stent

Vandaag moesten we weer naar het ziekenhuis. Er is een stent geplaatst. Dat is een soort buisje dat een deel van de slokdarm openzet, zodat het eten er makkelijk door kan. De stent wordt geplaatst op de plek waar de vernauwing zit. Frank heeft vooral last dat het eten blijft hangen vlak voordat het zijn maag in gaat. Dus onderaan zijn slokdarm. Afgelopen vrijdag zijn we gebeld voor deze opname.

Eerst nog even genoten van een heerlijk weekend. Zaterdag hadden we een feestje omdat mijn ouders afgelopen vrijdag 40 jaar zijn getrouwd. (mijn schoonouders overigens ook vorige week woensdag, dat feestje volgt later) Het was heel gezellig. Zondag nog even via Assen geweest, even bij Frank zijn ouders langs gegaan. Het is echt een hele tijd geleden dat we in het 'noorden' zijn geweest. Dus een dubbel bijzonder weekend. 's Avonds de kinderen naar Siebrand en Margriet gebracht. Zij mogen daar logeren.

En dan zit je maar zo weer in het ziekenhuis. Met de vakantie alweer heel ver in je achterhoofd. Jammer! We moesten ons om 10.00 uur melden voor een uitleg. Om 11.00 uur zou de ingreep plaatsvinden. Hoe lang het zou duren hangt af van wat ze tegenkomen, maar over het algemeen zou het niet lang duren.

Ik vond het ontzettend spannend om te wachten. Ik heb een stukje op papier geschreven omdat ik geen zin had om de laptop te halen uit de auto.
10.30 uur. Hier zit ik dan te wachten in het VU. Mensen wat is dat spannend. Toen ik hoorde van deze ingreep was ik blij en opgelucht. Het leek dé oplossing voor Frank zijn eetprobleem. Nu ben ik vooral bang. Bang voor een negatief bericht. Dat hebben we in januari gehad en natuurlijk na de operatie. Het is net of dat gevoel weer terug komt. We hebben net uitleg gehad en het kan zijn dat het niet lukt omdat de tumor teveel is doorgegroeid. Dat maakt me bang. Het heeft me gelukkig niet het hele weekend bezig gehouden maar nu vind ik het wel spannend. Telkens als ik voetstappen hoor, wacht ik met spanning af of ze naar me toe komen. Tot nu toe zijn ze me steeds voorbij gelopen.

We zijn een uur verder. De laptop ligt in de auto (dus ik schrijf) en ik heb geen zin om hem op te halen. Waarschijnlijk kan het makkelijk want Frank moet ook nog uitslapen. Ik weet trouwens niet eens of de ingreep al klaar is. Ze zouden me op de hoogte houden maar ik heb nog niks gehoord. Misschien dat dat het ook zo spannend maakt. Ze hebben hier trouwens wel hele relaxte stoelen, dat maakt het wachten wel makkelijker.

12.45 uur hoor ik: Ik zal kijken of hij wakker is. (we zijn 2 uur verder dat betekend dat de ingreep de normale tijd in beslag heeft genomen, pfff gelukkig. Er valt een beetje spanning van mij af....)
Gelukkig hij is dus alweer terug van de ingreep. Al snel komt de verpleegster bij me dat hij veel pijn heeft en of ik alvast de medicijnen wil halen, beneden bij de apotheek. Geen probleem natuurlijk. Het gaat ontzettend traag bij de apotheek en het lijkt wel een eeuwigheid te duren. Als ik terug kom mag ik bij Frank zitten (dit mag normaal niet) Hij heeft veel pijn en hij ligt daar maar. Ik kan (zoals zo vaak) niks voor hem doen.

De arts is net geweest. Zoveel pijn komt niet heel vaak voor maar is wel verklaarbaar. Het maakt de slokdarm wijder en duwt tegen de tumor aan. Zijn lichaam moet ook wennen aan de nieuwe situatie. Dit kan even duren. Maar de ingreep is wel goed gelukt. En dat is al heel wat. We wachten een uurtje om te kijken hoe het dan gaat (het is inmiddels 14.00 uur) Als de pijn is gezakt, lekker naar huis met een flinke dosis medicatie.
Kmoet zo naar de parkeermeter. Was ik vanmorgen iets te optimistisch? Ik heb de meter gevuld tot 15.00 uur. 'Moet genoeg zijn' dacht ik vanmorgen. Niet dus.

Net even buiten geweest. Parkeermeter bijgevuld en gelijk even een broodje gehaald want na 9.00 uur heb ik niks meer gegeten. Maar wat is het lekker weer!! Echt zonde om de hele dag binnen te zitten. Maar goed, vandaag hebben we geen keus.
Ik ben weer bij Frank. De pijn lijkt iets te zakken. Het zijn pijnscheuten die af en toe komen opzetten. Ook heeft hij een branderig gevoel in zijn slokdarm. (dit kan van zijn maagzuur komen omdat zijn slokdarm nu open staat). Het is allemaal niet zo simpel en makkelijk als dat we dat van te voren hadden ingeschat, helaas.

De arts komt nog even weer langs. En hij besluit Frank een nachtje in het ziekenhuis te houden. Gewoon om het onder controle te houden. Voor Frank is dit ook wel goed, want met zoveel pijn en dan naar huis maakt hem alleen maar onzeker. Volgens de arts gaat het morgen stukken beter en mag hij dan naar huis. Maar het is wel een tegenslag alles bij elkaar wat we samen even moeten verwerken. We zijn verdrietig. In de afgelopen weken hebben we zoveel moed en kracht weer opgebouwd en het lijkt wel of het meteen weer in elkaar stort.

Voor morgen staat er nog een afspraak met de oncoloog. Dan krijgen we de uitslag van de scan. Toevallig kwam ik dr. Verheul tegen op de gang en kon ik gelijk vertellen dat Frank in het ziekenhuis moet blijven. Morgenvroeg komt hij even bij Frank langs. Ik denk alleen dat ik er dan niet bij ben. Ik ga zo naar huis. Frank slaapt eigenlijk alleen maar.
Ik voel me nu sterk. Vanmiddag voelde ik me verdrietig maar het heeft al weer een plekje volgens mij. Ik zal nog even de vragen opschrijven die we aan de arts wilden vragen morgen. Zo kan Frank het in elk geval niet vergeten. Ik ben echt heel blij dat de kids aan het logeren zijn, hoef ik me daar in elk geval even niet druk om te maken.