Terug van weggeweest

Afgelopen vrijdag morgen (heel vroeg) zijn wij (Frank en ik, met Ferdinand en Sarah) thuis gekomen van een heerlijk weekje Griekenland/Kos. Het was echt fantastisch. Alle dagen mooi weer en temperaturen boven de 30 graden. Elke dag bij het zwembad liggen heerlijk in de zon, Frank in de schaduw. Bijkomen van alles. Ik merk ook dat het me goed gedaan heeft want ik voel me veel energieker. Alleen een beetje verkouden maar dat komt vast van de overgang. Het was een fijne ervaring om een vliegvakantie mee te maken samen met Frank.
De kinderen hebben bij mijn zus gelogeerd en die hebben wij vrijdag weer opgehaald. Daarna hebben we nog een nachtje bij opa en oma geslapen en vanaf zaterdag zijn we weer met z'n allen thuis.

En nu we thuis weer allemaal een beetje gewend zijn begint het gewone ritme weer. Vandaag zijn we weer in het ziekenhuis geweest. Erg vroeg ging de wekker. Lysanne had ook het gevoel dat ze midden in de nacht wakker werd gemaakt. Gelukkig was het al een beetje licht toen we naar Rollebol gingen. We moesten om 8.45 uur in het ziekenhuis zijn. Dit hebben we niet gehaald want er stond een enorme file. Frank heeft zijn bloed laten prikken, die was wederom goed. En daarna een gesprek met de oncoloog. Nav Frank zijn verhaal is de chemokuur van vandaag niet doorgegaan.
Frank heeft vanaf de terugreis van Griekenland last met het eten. De laatste avond hadden we 25 min. om te eten. Elke avond kon je eten vanaf 19.00 uur (tot 21.30 uur) Maar de laatste dag werden we opgehaald om 19.25 uur door de bus naar het vliegveld. Dus dat de laatste avond het eten niet goed lukte kwam door de tijdsdruk. Frank moet rustig en met kleine hapjes eten anders blijft het eten 'hangen'. Daarna begon de terugreis. Dan ben je wat gespannen en we kwamen om 4.00 uur pas thuis. Dan ben je gewoon even van slag. Dat ben ik, dus Frank helemaal. Frank voelt zich vanaf toen ook niet zo heel erg lekker. Heel erg moe, vutloos, het eten lukt wel en dan weer niet. Hij heeft last van zijn buik en rug. Het eten doet zeer als het in zijn maag komt. Tja en wat dan de oorzaak is?? Dat is lastig.
Het kan van alles zijn, een griepje, verkouden, bijkomen van de reis of de chemokuur slaat niet meer aan? Toen de oncoloog dit hoorde stelde hij voor om geen kuur te doen vandaag en een ct-scan te maken om te zien hoe het er voor staat. Zodoende zaten wij dus al vrij snel weer in de auto terug naar huis.

En nu spookt er weer van alles door je hoofd. Vanmorgen heeft Frank een broodje gegeten zonder problemen. Hij voelt zich beter dan het afgelopen weekend en hij voelt zich niet meer zo vutloos. Hij krijgt weer behoorlijk wat praatjes en grapjes. Dan denk je, het zit wel goed. Tegelijk kan het natuurlijk ook fout zijn. Ik wil daar nog niet aan denken maar kan die gedachten nog niet echt goed wegdrukken. Er zit steeds zo'n kriebel in mijn maag.
Zo zit je dus in Griekenland en zo sta je weer met beide benen op de grond. Ik was steeds nog van plan een leuk verslag te schrijven van Griekenland. Maar het lukt me niet. Lijkt nu ook niet zo heel belangrijk meer. Het belangrijkste is dat we het fijn hebben gehad en dat er in Griekenland helemaal geen problemen waren met Frank. Dus het kan ook heel goed zijn dat er nu niks aan de hand is.
Over hand gesproken... Ik ben die knobbel op mijn hand kwijt!! Afgelopen zaterdag waren we bij mijn ouders en ik wilde Lysanne achter de bank vandaan trekken. Ik had iets in mijn hand en leunde op mijn pols, knap! (binnenin) Mijn lichaam heeft het zelf opgeruimd. Heel bijzonder. Ik was er ook een beetje van slag van, dat ie 'zomaar' was verdwenen. het voelde ook wat onwennig in mijn pols. Maar nu voel ik er niks meer van en is de knobbel nog steeds weg. Hopen dat dat zo blijft.

Donderdag wordt de scan gemaakt. Volgende week dinsdag hebben we weer een gesprek met de oncoloog. Ik hoop dat ik het een beetje van me af kan zetten.

Ik hef mijn ogen op naar de bergen 

waar komt mijn hulp vandaag? 

ik hef mijn ogen op naar U Heer,

Die mij bij zal staan

Euro Disney

Zo de kids liggen in bed en daar waren ze ook heel hard aan toe. We hebben een druk weekend achter de rug. We zijn naar Euro Disney geweest!
Mijn schoonouders waren in juli 40 jr getrouwd en om dat met elkaar te vieren, zijn we het afgelopen weekend naar Euro Disney geweest. Dit was ontzettend leuk. Wat een belevenis zeg, voor groot en klein.
Donderdag zijn we al richting Parijs vertrokken. Vlak voor Parijs hadden we een hotelovernachting. En vrijdag waren we rond 10 uur op het park Davy Crockett Ranch (dit was vlak bij het park van Euro Disney). We konden pas na 15.00 uur in ons huisje (blokhut) maar we kregen al wel onze tickets voor Euro Disney Park. De rest van de dag hebben we ons daar vermaakt. Net zo als de zaterdag en de zondag. Met ontzettend veel indrukken kom je na een dag terug in je huisje. En dan kun je bij je huisje ook nog van alles beleven. Kortom een weekend is veel te kort. Want je wil alles zien, beleven en meemaken en daar is een weekend eigenlijk te kort voor. Nu hebben we dat allemaal wel geprobeerd in 1 weekend maar dat kost wel wat energie. (Ook van de kids)
Wij hebben vannacht ook in een hotel geslapen vlak bij Parijs, en zijn gisteravond tegelijk met de kinderen naar bed gegaan. Vanmorgen rond 10 uur zaten we weer in de auto.

En nu zijn we weer thuis met een fototoestel vol foto's, een hoofd vol indrukken, een vermoeid lichaam en de kids hebben allebei een mickey mouse knuffel, waar ze heel blij mee zijn. En die liggen momenteel ook in bed....

Gewoon

Gewoon is de titel van deze blog. Gewoon omdat het aardig weer gewoon begint te worden. Het gaat goed bij ons. Frank heeft nagenoeg geen last van zijn val van de trap. Zelfs bijna geen spierpijn. Alleen een hele blauwe plek op zijn onderarm.
Vandaag is Frank weer naar het ziekenhuis geweest voor een chemokuur. Dit ging goed. Hij heeft dan wel een hele witte gelaatskleur (dat is morgen weer over) en is erg moe. 's Middags gaat hij dan even lekker slapen. De kinderen zijn op dinsdag altijd naar Rollebol en ik heb de hele dag op school gezeten. Ik hoef nog niet voor de klas maar ik mag naar school komen wanneer ik dat wil. Vandaag heb ik me druk gemaakt om alle prikborden en ze voorzien van een nieuw laagje verf. Tot 1 nov. is er vervanging voor me en hoef ik met niet druk te maken om de klas. Dat is erg fijn want er staan nog wat vakanties op de planning.

Frank heeft vorige week donderdag, vrijdag en afgelopen maandag een ochtend gewerkt. Hij vind het heerlijk. Daarna is hij wel moe en gaat hij 's middags even slapen. Het is erg lekker om zo weer een beetje de draad van het 'gewone' leven op te pakken. Toch is het soms wel lastig te merken dat Frank niet de 'oude' is. Voor Frank lastig om te accepteren dat je niet meer alles kan, en voor mij lastig om te merken dat je de taken thuis niet echt kunt verdelen. Het is steeds zoeken naar een juiste balans. Geef je 1 dag iets extra's dan weet je dat je de volgende dag moet inleveren...

Ik heb zondag weer gezongen met de band. Dat was ook heel erg fijn. Het was eerst al heerlijk om met de band te repeteren zaterdag. Toen ging het al heel goed. Ik vond het spannend hoe het zou gaan in de kerkdienst. Ik had me voor genomen om maar gewoon te gaan zingen, niemand aan kijken en al helemaal niet bij na te denken wat ik zing. Maar het ging boven verwachting goed. Ik voelde me niet eens zenuwachtig. Vlak voor de solo vroeg ik me zelf af waarom ik me niet zenuwachtig voelde. En ik ontdekte dat het wachten op een uitslag in het ziekenhuis vele malen spannender is. Dit gaf me een bepaalde relax-heid. En ook de ervaring dat het thuis zo goed gaat dat je weer met de band mee kan doen geeft ook een bepaalde kracht. Het was ook fijn om te horen dat er weer zoveel mensen van hebben genoten.

Kortom, we genieten volop van al deze mooie dagen en deze mooie tijd die God ons geeft. Dank U Heer!