De kinderen hebben bij mijn zus gelogeerd en die hebben wij vrijdag weer opgehaald. Daarna hebben we nog een nachtje bij opa en oma geslapen en vanaf zaterdag zijn we weer met z'n allen thuis.
En nu we thuis weer allemaal een beetje gewend zijn begint het gewone ritme weer. Vandaag zijn we weer in het ziekenhuis geweest. Erg vroeg ging de wekker. Lysanne had ook het gevoel dat ze midden in de nacht wakker werd gemaakt. Gelukkig was het al een beetje licht toen we naar Rollebol gingen. We moesten om 8.45 uur in het ziekenhuis zijn. Dit hebben we niet gehaald want er stond een enorme file. Frank heeft zijn bloed laten prikken, die was wederom goed. En daarna een gesprek met de oncoloog. Nav Frank zijn verhaal is de chemokuur van vandaag niet doorgegaan.
Frank heeft vanaf de terugreis van Griekenland last met het eten. De laatste avond hadden we 25 min. om te eten. Elke avond kon je eten vanaf 19.00 uur (tot 21.30 uur) Maar de laatste dag werden we opgehaald om 19.25 uur door de bus naar het vliegveld. Dus dat de laatste avond het eten niet goed lukte kwam door de tijdsdruk. Frank moet rustig en met kleine hapjes eten anders blijft het eten 'hangen'. Daarna begon de terugreis. Dan ben je wat gespannen en we kwamen om 4.00 uur pas thuis. Dan ben je gewoon even van slag. Dat ben ik, dus Frank helemaal. Frank voelt zich vanaf toen ook niet zo heel erg lekker. Heel erg moe, vutloos, het eten lukt wel en dan weer niet. Hij heeft last van zijn buik en rug. Het eten doet zeer als het in zijn maag komt. Tja en wat dan de oorzaak is?? Dat is lastig.
Het kan van alles zijn, een griepje, verkouden, bijkomen van de reis of de chemokuur slaat niet meer aan? Toen de oncoloog dit hoorde stelde hij voor om geen kuur te doen vandaag en een ct-scan te maken om te zien hoe het er voor staat. Zodoende zaten wij dus al vrij snel weer in de auto terug naar huis.
En nu spookt er weer van alles door je hoofd. Vanmorgen heeft Frank een broodje gegeten zonder problemen. Hij voelt zich beter dan het afgelopen weekend en hij voelt zich niet meer zo vutloos. Hij krijgt weer behoorlijk wat praatjes en grapjes. Dan denk je, het zit wel goed. Tegelijk kan het natuurlijk ook fout zijn. Ik wil daar nog niet aan denken maar kan die gedachten nog niet echt goed wegdrukken. Er zit steeds zo'n kriebel in mijn maag.
Zo zit je dus in Griekenland en zo sta je weer met beide benen op de grond. Ik was steeds nog van plan een leuk verslag te schrijven van Griekenland. Maar het lukt me niet. Lijkt nu ook niet zo heel belangrijk meer. Het belangrijkste is dat we het fijn hebben gehad en dat er in Griekenland helemaal geen problemen waren met Frank. Dus het kan ook heel goed zijn dat er nu niks aan de hand is.
Over hand gesproken... Ik ben die knobbel op mijn hand kwijt!! Afgelopen zaterdag waren we bij mijn ouders en ik wilde Lysanne achter de bank vandaan trekken. Ik had iets in mijn hand en leunde op mijn pols, knap! (binnenin) Mijn lichaam heeft het zelf opgeruimd. Heel bijzonder. Ik was er ook een beetje van slag van, dat ie 'zomaar' was verdwenen. het voelde ook wat onwennig in mijn pols. Maar nu voel ik er niks meer van en is de knobbel nog steeds weg. Hopen dat dat zo blijft.
Donderdag wordt de scan gemaakt. Volgende week dinsdag hebben we weer een gesprek met de oncoloog. Ik hoop dat ik het een beetje van me af kan zetten.
Ik hef mijn ogen op naar de bergen
waar komt mijn hulp vandaag?
ik hef mijn ogen op naar U Heer,
Die mij bij zal staan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten