Verjaardag Daan

Nog 1 nachtje slapen en dan is onze kleine, grote, stoere, lieve Daan jarig. 3 jaar geleden werd hij geboren en wat is er al veel gebeurd in zijn jonge leventje. Het is gewoon al zijn 2e verjaardag zonder zijn vader en hij wordt pas 3. Niet te bevatten en het worden er alleen maar meer...
Vandaag hebben we zijn verjaardag al gevierd voor zijn 'kleine' vrienden. Het is wel heel leuk om te zien dat ze het op deze leeftijd ook echt beginnen te snappen.
Vanmorgen kreeg ik eerst een cadeautje omdat de kinderen pas tegen negen uur wakker werden. Kort erna lagen ze allebei bij mij in bed en toen hebben we toch maar gelijk zijn 'feestje gevierd'. Hij vond het geweldig, 3 cadeautjes! Daarna heerlijk rustig aan gedaan. Toen mijn ouders kwamen kreeg hij nog een cadeau. Kort daarvoor zegt hij tegen mij: 'ik heb toch al een cadeautje gehad?' Ik heb toen nog maar es uitgelegd dat als je jarig bent dat alle visite een cadeautje voor je mee neemt.
Hij was echt blij met alles en zei telkens netjes dank je wel. Als er weer iemand voor de deur stond wilde hij zelf de deur open doen. Dat was soms best lastig want het liefst wilde hij ook alle cadeaus zelf steeds vasthouden.. Dikke schat is het. Hij heeft echt genoten van zijn feestje!
Ik heb hem vaak gevraagd of hij het leuk vond en hij knikte heftig. Hij was zelfs een beetje verontwaardigd dat er op een gegeven moment weer iemand naar huis ging.

Een aantal weken geleden was Daan met mijn vader in het winkelcentrum. Af en toe loopt daar een fotograaf (van een krant) en die zet kinderen op de foto. Zo ook op die dag. Daan werd gefotografeerd. En juist in de krant van dit weekend zie ik Daan zijn foto staan. We waren net 5 minuutjes beneden toen de krant op de deurmat viel. Hoe bijzonder. De krant 'Alkmaar op zondag', 2 december. Op zijn eigen verjaardag staat Daan met een foto in de krant. Een knipoogje van boven.

Ik kreeg vanmiddag een smsje: Veel plezier, ik hoop dat je kan genieten van je lieve zoon! Hij lacht en straalt zoals Frank dat zou doen. Hij geniet met je mee..
En zo is het echt. Daan geniet zoals Frank dat zou doen. Daan lijkt ook zo ontzettend op Frank.

Khad het gisteravond even heel erg moeilijk. Het is ook gewoon zoveel wat je allemaal alleen moet doen. Om kwart over 5 begon ik met koken. Daarna tafel dekken, met de kids eten, afruimen, even samen het sinterklaasjournaal zien, kids naar bed brengen, afwasmachine inruimen en aanzetten, stofzuigen, nog even een was opvouwen en toen... moest ik eigenlijk nog versieren. Maar ik kon het niet.
Ik merk dat ik zo mijn best aan het doen ben om alle ballen in de lucht te houden en dan ineens komt de klap. Dan wil ik niet de slingers ophangen en wil ik eigenlijk ook helemaal niet Daan zijn verjaardag vieren want er mist een heel belangrijk persoon. Dan zit je daar alleen op de bank moet van alles en dan moet je eigenlijk nog meer.. De tranen biggelden over mijn wangen en toen ging de telefoon. Of ik alleen was want anders wilde ze wel helpen de slingers op te hangen. Heel erg fijn was dat. Fijn om even van je af te praten en het klusje slingers ophangen even samen te doen (want ja dat zou je anders ook even samen doen)

En nu liggen er twee kinderen heerlijk te slapen. Zij hebben een mooie dag gehad en ik ben moe. Ook al was het feestje maar 2 uurtjes, het kost me heel veel energie. En dan ben ik blij met m'n ouders en alle lieve vrienden om me heen. Door alle reacties, smsjes etc voel ik dat ik niet alleen ben. Maar het blijft wel moeilijk.

Het is heel lang geleden dat ik wat geschreven heb en er is heel veel gebeurd. Ik wil jullie graag 'bijpraten' over alles. Maar het schrijven van een blog gaat veel tijd in zitten en alles kost me gewoon nog heel veel energie. Het komt vanzelf en misschien is vandaag de eerste stap weer gezet.