Update

Eindelijk heb ik dan de tijd om weer es wat te schrijven. Daan is op Rollebol en Lysanne is ook lekker ergens aan het spelen. Even tijd voor mezelf! Dan kan ik natuurlijk op de bank of in m'n bed gaan liggen (wat ook heel erg welkom zou zijn) maar er zitten verhalen in mijn hoofd en die moeten er ook uit. Dat geeft ook rust. Dus eerst maar es even een update van huize Timmerman.

Eigenlijk weet ik niet eens waar ik moet beginnen. Er is zoveel te vertellen. Ik begin maar achterstevoren denk ik met de afgelopen week en vandaar uit verder terug. Twas een emotionele en zware week. Kheb maandag voor het eerst gewerkt. 1 uur een beetje administratief werk. Zonder druk, zonder verplichtingen gewoon om te kijken hoe het gaat en hoe het voelt. Een paar weken geleden heb ik een gesprek gehad met de Arbo-arts, dit was geen fijn gesprek en ik zal je de details besparen. Ik voelde me in elk geval erg alleen in mijn verdriet en situatie. Gelukkig krijg ik van mijn werk heel wat meer begrip en ruimte. Aan de hand van die afspraak heeft er wel een gesprek plaats gevonden op school, hoe we een stap kunnen zetten richting het re-integreren. Omdat het zo ontzettend laagdrempeling is voelde ik ook totaal geen druk en was ik vooral afwachtend en benieuwd wat het met me zou doen. Het 'op school zijn' voelt in elk geval al niet meer vreemd door het brengen van Lysanne. Zij vindt het trouwens prachtig dat mama op school blijft om te 'werken'.
Na een uur ging ik naar huis met een ontzettend vol hoofd. En bij het middageten kakte ik helemaal in. Zo bijzonder om te ervaren dat je er zo moe van wordt. Ik ben gewoon 3 dagen 's middags naar bed geweest. Volgens de psycholoog is dit normaal omdat je het allemaal een plekje moet geven in je hoofd. Het is een nieuwe stap en alle dingen kosten mij veel energie, helemaal nieuwe dingen.

We zijn woensdag met z'n drieën bij frank geweest. De kinderen mochten allebei een bloem uitkiezen en die hebben we daarna bij Frank neergelegd. Lysanne was maandag verdrietig en ze wilde heel graag naar papa toe. Toen Daan dit hoorde was zijn reactie: Ik ook mee! Tuurlijk moet hij ook mee. Ik merk dat ik veel energie stop in Lysanne maar ik moet Daan natuurlijk niet vergeten. Hij is klein maar wordt ook steeds groter. En ik moet hem helpen om dit allemaal te gaan begrijpen. We hebben er iets 'speciaals' van gemaakt. Bloemen gekocht, pakjes drinken mee, koekjes mee, fototoestel mee en het zonnetje scheen heerlijk.
Het was moeilijk om daar samen met de kinderen te zijn. Toen we naar Frank toeliepen biggelden er al tranen over mijn wangen. Het klopt niet dat deze kinderen hier lopen! En toen we bij Frank zaten bedacht ik me dat we nu als gezin bij elkaar zijn. Oh en dat doet zo zeer.... Frank zou genoten hebben van z'n kids op dat moment. Ik heb foto's gemaakt en later op de dag hebben we er nog over gesproken. Ik merk aan Daan dat hij het nog niet helemaal kan plaatsen. Ik vroeg: Waar zijn we geweest? Wat hebben gekocht? Voor wie was dat? En je ziet hem dan denken... Mama zegt wel steeds papa maar ik heb hem niet gezien. Het is voor de kinderen wel heel mooi dat er een foto van Frank is te zien op zijn plekje. Hierdoor herkennen ze hem wel. Het zegt natuurlijk ook meer dan alleen een steen.

En gister kwam er een druppel die de emmer deed overlopen. Ik zat al niet echt heel erg lekker in mijn vel. Toen kreeg ik een mail waardoor ik eerst even wat moest uitzoeken (voor de belasting). Ik denk dat dat de druppel was want daarna bleef ik alleen maar verdrietig. Ik heb daar ook al helemaal geen verstand van en dan komt alles boven.. Waarom moet ik dit regelen, waarom moet dit allemaal, waarom zit ik deze situatie, waarom.....? Toen kwam er post met een brief van de gemeente dat ik voor Lysanne een ID op paspoort moet aanvragen. Ze staat bijgeschreven op Frank zijn paspoort. Kheb gelijk maar een afspraak gemaakt maar dan kom je wel Frank zijn paspoort weer tegen, en dan kijkt ie je aan door de foto. Ik was blij dat de dag voorbij was en de kinderen op bed lagen, gelukkig zonder al te veel gedoe. Dat wil nog wel eens anders gaan. Het kost Lysanne vreselijk veel energie dat ze naar school gaat en dat is vooral thuis goed te merken. Lastig en kost mij bergen energie. Ook daarin moeten we dus een nieuwe balans en weg vinden. Vorige week is er iemand van het consultatiebureau bij mij thuis geweest. Ze helpt en denkt met me mee over dingen waar ik tegen aan loop met de kinderen. Zo geeft ze me tips en handvaten hoe ik dingen zou kunnen aanpakken. We hebben samen een heel stappenplan gemaakt voor de ochtend. Met dit stappenplan lukt het dat we om 8 uur start klaar zijn om naar school te gaan. Aangekleed en gegeten, allemaal!

Met de kids gaat het eigenlijk best prima. Lysanne geniet enorm van school. Ze straalt gewoon als je haar ziet zitten. Ook van de juffen hoor ik hele positieve verhalen. En voor mij begint het ook steeds meer te wennen en 'normaal' te worden. Daan wordt een boefje en moet een beetje wennen dat zijn zus naar school is. Hij begint onwijs veel te praten en grapjes te maken en hij lijkt toch zo ontzettend op Frank. Zo mooi om te zien, ook hoe ze allebei op hun eigen manier met papa bezig zijn. Lysanne praat er meer over en is er soms ook verdrietig van. Daan laat me heel vaak verbazen over wat hij zegt over papa. Ik had vorige week een stoelkussen voor in de tuinstoel en Daan relateerde dat aan papa. Het klopt ook nog want vorig jaar na de operatie had Frank zo'n stoel en kussen mee naar de kerk want daar kon hij beter op zitten. Ook als hij bij mij in bed ligt dan zegt hij altijd iets over 'papa's plek'. Tegelijk is het ook heel verdrietig om al deze ontwikkelingen te zien en dat Frank ze moet missen. Dat er alweer zoveel dingen gebeuren waar Frank niets van af weet.
Vanmorgen zag ik Lysanne op haar fietsje en eigenlijk is ze toen aan een maatje groter. Maar tegelijk vind ik dat moeilijk. Die fiets hebben Frank en ik samen voor haar verjaardag gekocht. Als die fiets weggaat, gaan daarmee ook weer wat herinneringen weg.

En ik... Ik merk dat ik vooruit ga. Het gaat nog steeds op en neer, en tis niet altijd makkelijk. Maar de lijn gaat wel voorzichtig aan naar boven. Heel veel dingen kosten me nog veel energie. En de energie die ik heb stop ik het liefst in mijn kinderen. Ik ben dan ook elke dag God ontzettend dankbaar voor alle hulp. Het is zo fijn om extra handen aan tafel te hebben, dat er nog steeds wordt gekookt en wordt schoongemaakt. Via deze weg wil ik iedereen die zich daarvoor inzet ook enorm bedanken.