Schat

De vakantie is weer voorbij. Het was heerlijk, heerlijk om even weer terug te gaan naar het ritme van daarvoor. Even bijkomen van alle drukte en van het nieuwe ritme. Ook Lysanne hoorde ik niet over school, pas zaterdag vroeg ze zich af wanneer ze weer naar school mocht. En toen duurde het nog maar 2 nachtjes. En het voelde ook alsof we weer opnieuw de stap naar school konden zetten met nieuwe energie.
Lysanne geniet enorm van het naar school gaan. Ze huppelt, springt en straalt helemaal. En gymmen op maandag vindt ze helemaal geweldig!
Vandaag zijn we met z'n tweeën naar papa geweest. Heel bijzonder om je kind huppelend naast je te zien op een begraafplaats. We gingen samen aan papa vertellen dat Lysanne naar school gaat. We hebben de broodtrommel laten zien want ze had nog wel zin in haar broodje die ze nog overhad van het brood-eten. Ze ging naast het bord staan aan de kant van Frank zijn foto en ze zwaaide naar zijn gezicht. Ik vroeg haar wat ze wilde vertellen over school. Daar begon ze: We hebben morgen (ze bedoelde gister) gegymd en maandag gaan we weer gymmen. "Wanneer is het weer maandag mam?" Als het zondag is geweest, zeg ik. Dan vertelt ze aan papa dat ze nog een woordenschatkistje heeft gemaakt. (Dat is een schatkist met bijzondere woordkaartjes, woorden die zij belangrijk vindt en de woorden kiest ze zelf). Daarna komt ze weer bij mij staan en ze vraagt: "wat zeggen we altijd als we weggaan?" Nog voor ik ook maar een antwoord kan bedenken zegt ze: "Ik vind je lief pap!" En ik sta er bij te huilen.
Dit is toch niet zoals het hoort te zijn? Dat ik uit schooltijd met een kleuter aan een graf sta om samen te vertellen wat er allemaal gebeurd. Frank moet er gewoon bij zijn!!
Als we naar huis gaan krijgt Frank een kus (op de foto) een knuffel (in de lucht) ze zwaait en zegt: "Doei papa!" Ik geloof dat het haar goed heeft gedaan. Voor mij was het zwaarder merk ik nu. Toen we de begraafplaats afgingen werd achter ons het hek dichtgedaan. Net op tijd dus want om 16.00 uur gaat het dicht.

's Avonds aan tafel kijkt ze naar de foto van Frank, ze zet haar arm onder haar kin en zucht. "Ik mis papa" en ik kan alleen maar mee zuchten en vertellen dat ik dat ook doe.
En Daan, de schat, heeft ook iets van papa ontdekt. Afgelopen weekend vond hij tussen het speelgoed een donkerblauw adidas balletje met de Eiffeltoren erop die wij in Parijs hebben gekocht. "Van papa" roept hij steeds. En hij 'bewaakt' hem. Bijna de hele dag loopt hij met die bal onder zijn arm en als hij even op de stoel zit dan ligt de bal op de leuning naast hem, met zijn arm er bovenop. Niemand mag zomaar aan die bal komen want anders krijg je een schreeuw: MIJ!!

Ik merk dat dit alles veel met me doet. Het kost veel energie en ik ben bekaf na vandaag. Het bijzondere van vandaag was, toen ik met Lysanne naar Frank liep kwam de zon achter de wolken vandaag. Het was heerlijk om de zon te voelen. Alsof we een bevestiging kregen dat Frank ons ziet en naar ons kijkt. We missen je ontzettend lieverd!