Rust 3

Officieel begint vandaag de rustweek van de 3e chemokuur. Nou echt van rust kan ik niet spreken. Frank heeft sinds zaterdag op zondagnacht last van diarree. We zijn dinsdag in het ziekenhuis geweest gewoon voor standaard controle maar de arts wil het nog even aanzien. Zijn lichaam moet het zelf oplossen.
Maar tot hoever moet je gaan?? Vanaf zondag zit Frank om de 2 uur op de w.c. ontzettend vermoeiend. Het sloopt hem letterlijk en figuurlijk. Vannacht hebben we het ziekenhuis gebeld. Het stelt je wel een beetje gerust als de verpleegkundige verteld dat het heel normaal is en dat er mensen zijn die wel 2 weken diarree hebben. Maar ja, om nu nog anderhalf week zo door te gaan. Pffff

Ik ben vanmorgen vroeg mijn bed uitgegaan. Ik heb mijn bloed laten prikken. Er ligt al heel lang een briefje op het aanrecht maar het lukt steeds niet om mijn bloed te laten prikken. Nu is mijn zus er, dus nu kon ik makkelijk zonder kinderen even heen. Ik heb last van mijn voet (al heel lang) en de dokter wil jicht uitsluiten. Eigenlijk voelt het helemaal niet belangrijk maar ik heb er nog wel vaak last van. Dus nu moest het maar een keer.
Frank heeft nog weer contact met het ziekenhuis gehad vanmorgen. Vannacht heeft hij ook weer moeten braken. En waarschijnlijk willen ze Frank weer in het ziekenhuis hebben. We horen nog of er plek is en hoe laat we kunnen komen.

Inmiddels zitten we in het ziekenhuis. Dokter Verheul leek het verstandiger dat Frank wordt opgenomen. We hebben een afspraak staan met de chirurg voor de operatie. Dus naar Amsterdam moesten we toch. Maar of die afspraak ook doorgaat is nog even afwachten. Misschien dat de chirurg nog even bij ons langs loopt. En anders misschien morgen.
Er zijn weer allerlei onderzoeken geweest. Bloed afgenomen, buik gevoelt, temperaturen, bloeddruk en gewogen. Ook heeft Frank zijn ontlasting opgevangen. Dit wordt onderzocht. Als er geen infectie is dan krijgt Frank een diarree remmer. Dit zorgt ervoor dat de darmen minder actief zijn waardoor de ontlasting dikker wordt. Dit is nog even afwachten dus. Dat zou voor Frank erg lekker zijn want hij heeft nu heel veel pijn. Soms komt hij huilend van de w.c.

Gelukkig is mijn zus bij ons. Zo konden we makkelijk het huis uitstappen en gaat het thuis gewoon door. We hadden zo'n heerlijk vooruitzicht. Morgen gaan de kinderen met mijn zus mee naar huis. We zouden een rustig weekend met z'n tweeën hebben om een beetje bij te komen en lekker samen te zijn. Maandag komen ze pas weer terug. Waarschijnlijk ben ik nu helemaal alleen dit weekend. Hopen maar dat we wel een beetje tot rust kunnen komen. Ik kan in elk geval wel vannacht 'ongestoord' slapen.

Ik ga straks naar huis. Ik wacht even tot de dikste files voorbij zijn. Ik voel me rustig. Vaak wordt er gevraagd: hoe gaat het met jou? Maar ik voel me goed en sterk. Misschien komt de klap volgende week? Vorige week was een dip en daar ben ik sterk uit gekomen voel ik.
Straks thuis nog even met Lysanne en Daan knuffelen en hun spullen klaarmaken. Morgen gaan ze logeren. Ik ga werken. Het heeft niet zoveel zin om de hele dag naast Frank zijn bed te zitten. Thuis zou hij ook heel de dag boven liggen. Morgen na het eten ga ik weer naar het ziekenhuis. En tussendoor sms-en of bellen natuurlijk. Ik mis dan waarschijnlijk wel het gesprek met de chirurg want die komt morgen langs. Ze kunnen niet aangeven wanneer dat gaat gebeuren. Waarschijnlijk ergens tussendoor.