.....

Het lijkt wel of er een bom is ontploft. Niet alleen in Frank zijn buik maar ook in mijn hoofd. Ik snap er helemaal niks van.
Frank is gister geopereerd. En tijdens de operatie is gebleken dat er zoveel uitzaaiingen zijn dat het met een operatie niet te doen is. Het is te groot, het zit overal. Ze zijn gestopt en hebben niks weggehaald. Er wordt nu gezocht naar een weg in chemo en/of bestraling om de tumor stil te zetten en misschien te laten krimpen. Maar dit is enkel levensverlengend.
We hebben geen woorden en snappen er helemaal niks van. Het zag er zo goed uit en we voelden ons goed en zeker gedragen. Ik probeer met allerlei zinnen hier een verhaal van te maken. Ik typ, haal het weer weg en begin overnieuw. Ik stop er maar mee.

Ik ben nu bij Frank in het ziekenhuis. Ik kan bij hem blijven slapen (dat heb ik gister ook gedaan en vannacht weer). Vanmiddag kreeg Frank heel veel pijn. Van de chirurg hebben we gehoord dat ze flink te keer zijn gegaan in zijn buik, dus die pijn is 'normaal' maar zeker niet fijn. Met een flinke dosis morfine is het nu onder controle. Frank moet vooral veel rusten en herstellen van de operatie. Want door dit vreselijke bericht vergeet je helemaal dat hij geopereerd is. Het is fijn om familie en vrienden om je heen te hebben, maar nu eerst even rust.

En met mij .. soms gaat het goed, voel ik me sterk en optimistisch. Soms ben ik verdrietig. Soms ben ik bang. Soms weet ik het niet meer. Soms....
ik ga maar proberen te slapen.