Gedachten

Toch maar weer proberen wat te schrijven. Vaak schiet het door mijn hoofd. Maar ik kan gewoon de woorden en zinnen niet bedenken. Voorheen spookte er altijd wel iets door mijn hoofd hoe ik iets op de blog zou zetten. Maar nu... Ik heb ook de woorden niet.

Even een korte samenvatting van in het ziekenhuis. Dinsdagavond en woensdagmorgen voelde Frank zich 'goed'. Waarschijnlijk geen pijn door de narcose. Daarna (woe.mi) kreeg hij enorme pijnaanvallen. Hij wist van gekkigheid niet hoe hij moest liggen. Het pijn-team kwam snel en Frank kreeg een extra dosis morfine en hebben ze Frank duidelijk gemaakt dat hij tot 2x in het uur op het morfine-knopje mag drukken. De pijn was dragelijk maar Frank kon zich amper bewegen anders deed het zeer. De volgende morgen (do.mo) ging het pijn-team testen waar de morfine door de ruggeprik (epiduraal) verdoofd. Met een zakje ijsklontjes moest Frank aangeven waar het koud voelde en waar niet. Overal was het even koud. Frank reageert niet goed op deze soort morfine. Frank kreeg een ander soort ingespoten en binnen een kwartier was er verlichting. De 1e soort morfine werd vervangen door een ander soort en toen was de pijn onder controle. Frank kreeg weer praatjes en het gaat de goede kant op. De wond geneest overigens heel goed. Na 1 dag mag het verband er al af.
Vrijdag werd Frank misselijk bij het ontbijt. Hier heeft hij heel de dag last van gehad. Uiteindelijk 's avonds gespuugd en dit was heel erg pijnlijk. Maar daarna was het wel over. En vanaf toen ging het lichamelijk steeds beter. Ik ben toen 's avonds naar huis gegaan en heb ik voor het eerst thuis geslapen. Ik kreeg heel sterk het gevoel om even uit het ziekenhuis te zijn. Heerlijk om even weer bij de kindjes te zijn. Het was superfijn dat mijn ouders thuis waren. Ik zou niet weten hoe ik het anders allemaal had moeten organiseren. Natuurlijk is er hulp van alle kanten maar voor de kinderen was dit wel het rustigst. Gewoon lekker thuis.
Maandag is Frank thuis gekomen en het gaat elke dag beter. Momenteel is hij al bezig om de morfine pillen af te bouwen.

Het was een rare week, afgelopen week. Onze hoofden staan geen moment stil. Er gaat van alles door je hoofd en je wordt er niet echt vrolijk van. Het is moeilijk optimistisch te blijven want de vorige keer waren we dat ook en toen is alles omver geschopt. Ik kan alleen maar denken aan als Frank er niet meer is. Sinds gister gaat het beter. Voel ik me wat sterker. En vandaag lukt het zelfs om mijn hoofd stil te zetten. Heerlijk is dat.
Het is ook allemaal zo tegenstrijdig. Als je nu naar Frank kijkt kun je gewoon niet voorstellen dat hij zo ziek is. Elke dag onderneemt hij wel iets. Hij gaat alweer mee naar de winkel boodschappen doen, en hij heeft ook alweer gekookt. Frank herstelt goed van de operatie. Elke dag gaat het een stukje beter.
En langzaamaan wordt het voor de kinderen ook weer 'normaal'. Papa en mama zijn gewoon weer thuis. Daan die boeft maar gewoon wat door, en heeft er weinig benul van. Maar Lysanne krijgt er echt wel wat van mee hoor. We hebben nog niet de hele zware boodschap vertelt, maar wel dat papa's buik ziek is en niet meer beter wordt. Ze is vorige week woensdag ook bij ons in het ziekenhuis geweest. Net op het moment dat Frank zo'n pijn kreeg. Voor Lysanne dus net op een verkeerd moment. Op zich ging het met haar wel goed in het ziekenhuis, maar ze was wel erg van slag de dagen erna. Zaterdag is ze weer mee geweest en toen was papa weer wat meer gewoon papa. Ze heeft het heel druk gehad want ze mocht de zuster helpen met koffie/thee rondbrengen. Woensdag zijn mijn ouders weer naar huis gegaan en is mijn zus gekomen. Het is heerlijk om thuis toch nog iemand extra te hebben.

Woensdag a.s. moeten we weer naar het ziekenhuis. Dan hebben we een gesprek met de oncoloog. Spannend! Soms heb ik goede hoop maar wat ik net al zei: ik durf er niet op te hopen. De trein schudt momenteel behoorlijk heen en weer en we snappen weinig van de reis die God met ons gaat. We proberen te blijven bidden en vragen elke dag om een wonder.