Gesprek

Vandaag zijn we naar het ziekenhuis geweest voor een vervolg gesprek. We voelden ons best wel gespannen. In de afgelopen periode waren we steeds zo hoopvol en het is de laatste keer zo keihard onderuit geschopt, dat we niet meer durven hopen op iets goeds. Maar tegelijk hoop je wel stiekem op een klein lichtpuntje.

We zijn vandaag niet echt veel wijzer geworden. De biopten die tijdens de operatie zijn genomen zijn actieve tumor cellen. Er zijn helaas geen dode cellen gevonden. Wat ik van de dokter heb begrepen is dat er op besmette organen tumorcellen zijn aangetroffen. Maar om te kunnen starten met een chemokuur heb je wel iets meetbaars nodig om de ontwikkeling te kunnen meten. Daarom wordt er volgende week een CT-scan gemaakt. Als er op die scan niks is te zien dan wordt er geen actie ondernomen. Dan krijgen we 3 maanden later weer een scan. Pas wanneer er iets is te zien op een scan of wanneer Frank klachten krijgt dan wordt er verder gepraat over een chemokuur.

Als ik naar mijn gevoel luister voel ik me wel iets opgelucht. We hebben in elk geval niet nog slechter nieuws gehad. En nu denk ik: Er komen gewoon heel veel scan's waar niks op te zien is. Maar aan de andere kant: Het zijn toch actieve tumorcellen en Frank is jong (dus een snellere celdeling) dat maakt het wel spannend en onzeker voor de toekomst. Onzeker zal het overigens altijd wel blijven.

Voor nu.. eerst maar genieten van elke dag. Frank voelt zich goed en elke dag gaat het beter. Maandag zijn de krammetjes uit zijn buik gehaald. En vandaag heeft Frank voor het eerst geen morfine pil gehad (alleen nog paracetamol) Het lukt Frank ook om tijdens het eten aan tafel te blijven zitten. (Eerder begon zijn buik zeer te doen en verhuisde hij halverwege het eten naar zijn bed in de kamer). Ik denk dat we maar eens gaan nadenken over een vakantie voor ons 4-tjes.

Het is hartverwarmend al jullie meeleven. We krijgen zoveel kaartjes, mailtjes, telefoontjes, sms-jes en bloemen. Ook vandaag stond onze telefoon niet stil. We voelen dat we niet alleen zijn, maar maakt het niet minder moeilijk. En we blijven vertrouwen op God, hoe moeilijk dat ook is. Want we hebben twee handen en die kunnen we vouwen...