Stil

En dan is het stil.
Het voelt nu een beetje alsof er nooit iets is gebeurt. De dagen beginnen er een beetje uit te zien zoals ze altijd al zijn geweest. Frank heeft vandaag zelfs een halve dag gewerkt.
Maar ergens ontstaat er ook een beetje onrust. De dokter zei dinsdag: Waarschijnlijk word je morgen (woe) al gebeld door het VU, en dan heb je donderdag al een gesprek. Hij zei natuurlijk wel waarschijnlijk, maar eigenlijk zitten we er gewoon op te wachten. We willen verder.
Het ging de afgelopen week in zo'n sneltreinvaart. En nu staat het stil, want het VU heeft nog steeds niet gebeld. En ik merk dat ik daar een beetje onrustig van word.

Frank is vandaag nog in het ziekenhuis geweest om een cd-rom op te halen met de foto's van de endoscopie. Deze moeten wij meenemen naar het VU in Amsterdam. Zo weten ze zeker dat de foto's bij de juiste persoon terecht komen.
En toen heeft Frank er natuurlijk even naar gevraagd. Toevallig kwam hij dokter Klemt tegen, en hij vertelde dat er al een paar keer contact is geweest met Amsterdam. Dus het komt goed, verzekerde hij ons. We willen waarschijnlijk gewoon te snel. Nog even geduld dus.

We hebben trouwens wel een heerlijk vooruitzicht. We gaan dit weekend naar Texel. We zitten in een luxe huisje met sauna, zonnebank, openhaard. Heerlijk. De kinderen gaan logeren. Daan heeft er waarschijnlijk geen weet van, maar Lysanne heeft er al heel veel zin in om weer bij Maud te slapen. En ook dat Rinke haar weer komt ophalen van Rollebol. Het is wel ineens heel snel gegaan, maar als we dokter Klempt mogen geloven, dan zou het zomaar kunnen dat volgende week de chemokuren al gaan beginnen. We gaan er zeker van genieten, en zorgen ervoor dat onze batterij volledig opgeladen is voor alles wat er gaat komen.