1-1-2

Gisteravond heb ik voor het eerst in mijn leven het alarmnummer 112 gebeld. Ik had de hele dag op school gezeten om te helpen de klas opnieuw in te richten. Ook 's avond ben ik nog 2 uurtjes geweest. Toen ik rond 22.30 uur thuis kwam heb ik nog even wat gedronken en mijn mail bekeken. Daarna ging ik nog even onder de douche voordat ik naar bed ging. Even lekker onder een warme straal staan, heerlijk. Toen ik bijna klaar was hoorde ik dat Frank ook boven kwam, kort daarna hoorde ik een gigantische klap en een geschreeuw van beneden.
Ik draai de douche uit en ik loop direct richting de trap. Zie ik Frank op de grond liggen, te kermen van de pijn. Hij is van de trap gevallen.
Frank wilde naar bed en op de trap ontdekte hij dat hij de huistelefoon nog in zijn hand had. Toen draaide hij weer om, om de telefoon weer naar beneden te brengen. Daarna gleden zijn voeten onder hem vandaan (hij liep op sokken) en klapte met zijn rug op de trap, en gleed verder tot hij op de grond lag. Hij was meteen lucht kwijt en kon slecht ademhalen, gelukkig kwam dit snel weer terug. Maar toen kwam het besef van de pijn. Ik kwam bij hem beneden, deed het licht aan van de gang en vroeg of ik iets moet doen. Je schrikt echt enorm en weet gewoon niet wat je moet doen. Ik elk geval hem laten liggen, niet aankomen. Frank zei: "bel maar de buurman". Dat heb ik gedaan (en een beetje aangekleed) en al snel stonden buurman en vrouw bij ons in de gang. De dreun hadden zij ook gehoord en ze zaten eigenlijk al te wachten op een telefoontje. Toen heb ik 112 gebeld voor een ambulance.
Al snel kwamen ze bij ons thuis en ondertussen kreeg Frank alweer wat praatjes. Na wat onderzoek bleek de pijn vooral op 1 plek te zitten in zijn rug. Geen pijn aan zijn hoofd en geen raar gevoel in zijn benen. Alleen een enorme blauwe plek op zijn onderarm. Maar omdat ze geen risico willen lopen op nek of rugletsel hebben ze Frank meegenomen naar het ziekenhuis. Hij werd verplaatst op zo'n plank en helemaal vast gemaakt. Ook kreeg hij zo'n nekbrace om. Ondertussen heb ik me helemaal aangekleed en klaar gemaakt om mee te gaan. De babyfoon gepakt. En Lysanne uitgelegd wat er aan de hand is en wat er gaat gebeuren. Door de harde klap was zij ook wakker geworden. Maar ze accepteerde heel stoer dat papa en mama weggingen en de babyfoon bij de buurvrouw stond. Ze vroeg zich wel af waarom papa van de trap was gevallen.... Tja!

En zo zat ik om 23.45 uur bij de buurman in de auto en reden we achter de ambulance aan. In het ziekenhuis zijn er weer allerlei onderzoeken geweest naar waar het allemaal zeer doet. En als laatste zijn er foto's gemaakt van zijn nek en rug. En dan maar wachten.
Het is echt raar wat het allemaal met je doet. Je bent overdonderd door datgene wat er is gebeurd, de schrik. Maar ook dat je 112 moet bellen en er gewoon een ambulance nodig is. Wat overkomt ons nou toch weer? En dan wachten op de uitslag. Ergens weet je dat het waarschijnlijk wel meevalt. Maar de spanning voor toch een negatieve uitslag is groot en niet uit te leggen.
We hebben ruim een uur gewacht en toen hoorden we God zij dank dat alles in orde is. Eindelijk werd Frank verlost van die nekbrace en werd Frank voorzichtig aan omhoog gebracht (zodat hij in bed rechtop zat) Daarna voorzichtig van bed af en even lopen. Alles was pijnloos. Waarschijnlijk een kneuzing in zijn rug. Dat zal wel spierpijn worden!!

We zijn God ontzettend dankbaar voor het sparen van deze val. Ik voel echt zo duidelijk de hulp van God in deze uren. De hulp van de buren, de goede uitslag en toen we thuis kwamen lagen de kinderen heerlijk te slapen. Om 1.50 uur lagen wij op bed en hebben we God gedankt voor al het goeds wat HIJ op dit moment aan ons geeft.

Gelukkig werden de kinderen vanmorgen laat wakker. Lysanne om 9 uur en Daan om half 10. Want om 5 uur vannacht had Lysanne in haar bed geplast. "Het kwam gewoon zomaar", zei ze toen ik haar schone kleren aan deed. Ach dat geeft toch ook helemaal niks. Vandaag gewoon lekker rustig aan gedaan en vanmiddag hebben we allemaal even geslapen. (alleen Lysanne niet, zij heeft een Dora filmpje gekeken)

Buiten deze gebeurtenis om gaat het nog steeds heel erg goed bij ons in huis. Het is echt zoals 'vroeger'. Gewoon lekker samen met z'n 4-tjes en genieten van elk moment. De zon schijnt volop bij ons en het lijkt wel of de trein waar we in zitten bijna stil staat!!