En nu verder

Sorry voor als je elke dag even hebt gekeken voor meer nieuws. Ik weet dat mensen zitten te wachten maar het lukte gewoon niet. Als ik al een momentje 'niks' had, dan was het heerlijk om even niks te doen.
Maar nu ben ik er! Momenteel zit ik in het ziekenhuis. Frank is afgelopen donderdag opgenomen in het ziekenhuis. Nu ligt hij lekker te slapen (en volgens mij hoor ik hem snurken) en ik zit op de gang. Het lijkt een beetje de goede kant op te gaan.
Vanaf vorige week dinsdag heeft Frank het moeilijk. Het plaatsten van de stent ging goed maar daarna ging het moeizaam. Frank moest eraan wennen en de eerste dag lukte het niet om gewoon op bed te liggen. Het zuur van zijn maag kwam telkens omhoog zodat Frank eigenlijk alleen maar rechtop kon zitten. Dit was ontzettend vermoeiend en hij wilde zo graag gewoon lekker liggen en slapen. Gelukkig kwam dit met medicijnen onder controle. Daarbij kwam het verwerken van het nieuws. Frank werd negatief en het lukte hem niet om daaruit te stappen. Het eten lukte ook niet. (Hij weet dat hij moet eten maar het lukt hem niet). Afgelopen woensdag was hijzelf eindelijk zover om een broodje te proberen. Dit ging best goed tot dat hij smiddags een paar appelstukjes at. Toen kwam alles eruit, en vanaf toen bleef niks meer binnen, ook geen drinken. De volgende dag is Frank naar het ziekenhuis gegaan en toen hebben ze gekeken bij de stent en tegelijk een sondevoeding aangebracht.
Een nieuwe stap want voor Frank is het nu afgelopen om zelf te eten. Nu heeft Frank dus sondevoeding en ook dat spuugde Frank er net zo hard weer uit. De dosering van de sonde is op heel laag gezet, en vanaf gister (vr)middag heeft Frank niet meer gespuugd. Gelukkig!! Want het kan zijn dat zijn lichaam de sondevoeding niet accepteert. En als dat het geval is dan is het 'eet-verhaal' afgelopen. Zonet is de sondevoeding iets verhoogt, en nu afwachten hoe dat gaat verlopen.

Gister zag het er erg treurig uit. Het bericht dat mogelijk de sondevoeding niet aanslaat. Frank die steeds heel moe is en het liefst wil slapen. Ook heeft Frank veel pijn, vooral in zijn rug. Gister heeft hij een morfine pleister gekregen. Zijn eigen gevoel was gister dat zijn lichaam er al mee stopte. Dan komt het afscheid nemen wel heel dicht bij.
Vanmorgen trof ik een andere Frank aan. Hij keek opgewekter, zat een tijdschrift te lezen, hij wilde zich gaan douchen (al is dat nog steeds niet gebeurd) en had weer wat praatjes. Dat maakt mij weer wat positiever. Het is afwachten, en genieten van de goede momenten. Zoveel mogelijk dingen uitspreken en veel bij elkaar zijn.