Hospice

Vrijdagavond is Frank thuis gekomen uit het ziekenhuis. Een beetje onzeker zoals altijd. Maar we gingen het gewoon proberen. In het ziekenhuis kregen we ook het bericht van de arts dat de functie van Frank zijn lever ook minder aan het worden is. Dit bericht maakte ons verdrietig. Met de arts hebben we gesproken over dat Frank eigenlijk niet naar huis wil en het zo druk vindt thuis. Samen hebben we over het hospice gesproken. (hier hadden wij zelf ook al eerder over gesproken)

We zijn samen naar huis gegaan en de thuiszorg is gelijk weer opgestart. Ongelooflijk lieve mensen die je met alles willen helpen. Frank blijft zich onveilig thuis voelen. Hij wil het liefs dat ik constant om hem heen ben. Frank sliep beneden, maar de laatste 3 nachten thuis heeft hij weer boven geslapen omdat hij zich dan veiliger voelt. (omdat ik naast hem lig) Eigenlijk is in het weekend gebleken dat de situatie zoals ie nu is, thuis eigenlijk niet te doen is. Ik ren van hot naar her om er op alle fronten te zijn. Ik help Frank zoveel als ik kan en waar het nodig is. Als Frank bij mij slaapt en ergens behoefte aan heeft help ik hem. Hierdoor zijn de nachten ook niet zoals ze moeten zijn. Dit sloopt gigantisch. Ook vindt Frank de kinderen veel te druk. En het lukt niet om de kinderen steeds maar te dempen. Hoe laat je een kind van 2 jaar zachtjes spelen?

Zondag werd ons steeds meer bevestigd dat het hospice misschien wel een hele goeie optie voor ons zou kunnen zijn. Frank heeft daar 24 uur zorg om hem heen. De zorg valt dan van mijn schouders af (wat veel verlichting geeft) en dan kan ik er gewoon voor Frank zijn. Frank heeft niet de drukte van de kinderen. Het is vlakbij, ong. 10 min. rijden. Ik kan dan met de kinderen bij hem komen en zo heeft alleen mooie momenten met ze. En als ze te veel worden dan gaan ze weer naar huis.
Ik kan lekker slapen 's nachts omdat ik weet dat Frank goed verzorgt wordt.

Maandag kwam Karin en Frank gaf al vrij snel aan dat hij hier (thuis) weg wil. Karin heeft gebeld met het hospice en er was plek. Alles is in werking gezet. We zijn toen dinsdags naar het hospice gegaan. (maandag vonden we iets te snel) Dat er direct plek was geeft mij de bevestiging dat het een goede keuze is.

Gister (dinsdag) was een zware en emotionele dag. Ik heb Frank zelf naar het hospice gebracht (officieel wordt je opgehaald met de ambulance). Heel rustig aan hebben we wat spullen gepakt en zijn we richting het hospice vertrokken. Het plan eerder was om eerst even te kijken maar omdat er direct plek is, hebben we die stap eigenlijk overgeslaan. (Maar als het echt helemaal niks is, of niet bevalt kunnen we ook zo weer naar huis).
Maar vanaf het eerste moment zit het goed. Het zit er ontzettend goed uit en Frank heeft een hele mooie kamer. Gister was voor ons allebei erg wennen. De nieuwe plek, de nieuwe mensen de nieuwe situatie etc.
Het was ook raar om alleen in bed te stappen. Maar een hele nacht slapen zonder onderbrekingen heeft me heel goed gedaan.

Vandaag gaat het een stuk beter met Frank. We doen nog rustig aan met visite enzo. Maar Frank voelt zich een stuk rustiger en hij voelt zich veilig daar. Hij vindt het ook geen probleem om alleen achter te blijven als ik even naar huis ga, wat mij dan weer een rustig gevoel geeft.

Het is een heen en weer geslinger van gedachten, gevoelens en emoties. Maar het voelt goed. We zijn God dankbaar voor deze optie en dat er al zo snel een plekje is, want thuis ging het gewoon niet meer.