Bootje

Nog maar pas stond ik aan het begin van een nieuwe weg, alles lag open en ik had geen idee waar ik heen moest maar ik had toch het gevoel dat ik een eerste stap aan het zetten was. Ik stond voor die weg en liet alles op me afkomen. Laat maar komen en we zien wel wat we tegen gaan komen. Nu een paar weken verder en heel veel ervaringen rijker kom ik erachter dat het allemaal niet zo makkelijk gaat.

En als je denkt de dingen te kunnen oppakken zoals je het altijd deed? Nou vergeet het maar. Echt alles, maar dan ook alles staat op losse schroeven, niks is meer zoals het was of zoals het ging.
De psycholoog verwoorde het vanmiddag heel mooi voor me, ze zei: "Je hebt van iemand een zak met puzzelstukjes gekregen en jij moet die puzzel gaan maken. Je hebt alleen geen idee hoe die puzzel eruit gaat zien. En elke dag ga je een puzzelstukje neer leggen. En soms kom je er na een dag achter (of langer) dat je een puzzelstukje verkeerd hebt gelegd. Of je komt er achter dat het stukje niet past of op de kop ligt..
En pas als de heel puzzel klaar is dan pas zie je het heel overzicht". En dat is nou precies zoals ik me nu voel. Elke dag proberen en uitzoeken. Tegen dingen aanlopen en beseffen dat het zo juist wel of niet moet.
Vermoeiend, heel vermoeiend maar ik heb geen keus.
Ik wil te veel en te snel en dat frustreert. De lat leg ik voor mezelf steeds te hoog (lastig hoor als je perfectionistisch bent) Ik moet accepteren dat het tijd kost, dat het langzaam gaat en dat ik blij moet zijn met hele kleine dingen. Soms is dat lastig omdat je op een een of andere manier alleen maar kunt focussen op de dingen die niet lukken. Maar het gesprek van vandaag heeft me wel nieuwe inzichten gegeven en het gevoel gegeven dat ik er weer tegen aan kan.

Het is ook heel ingewikkeld om te ontdekken dat hele kleine dingen gewoon niet meer vanzelf gaan. Of dat je jezelf niet herkent in reacties naar de kinderen toe bijvoorbeeld. Dingen waar je voorheen je hand niet voor om draaide, gaan nu moeizaam en kosten bergen met energie. Ik merk dat ik geen 2 dingen tegelijk kan. Als ik een dag thuis ben met de kinderen. Dan lukt het net om er voor de kinderen te zijn, maar om dan nog even te gaan stofzuigen tussendoor of een was te doen dat gaat nog niet lukken, laat staan koken of alleen met de kids eten.
Het voelt alsof ik op een bootje zit en ik uit alle macht bezig ben om het bootje in balans te houden. De golven zorgen er wel voor dat het bootje in beweging blijft en ik ben alleen maar bezig met het heen en weer rennen van de ene kant naar de andere kant om er voor te zorgen dat de boot niet omslaat. Het liefst zou ik de boot een bepaalde richting op sturen maar dat lukt niet. En vandaag is me duidelijk geworden dat ik dat ook nog niet moet willen, maar dat ik blij mag zijn dat het me lukt om die boot in balans te houden.

We gaan het weer proberen: elke dag is een nieuwe dag!