Naar school!

Oei, de dag begon al verdrietig. In alle vroegte uit bed, aankleden en ontbijten. Tas klaarmaken en onszelf klaarmaken voor de kou. Als we buiten staan wil ik nog een foto maken van Lysanne. Ze kijkt een beetje sip. Ik zeg: "Kun je een beetje lachen? Je gaat naar school!!" "Nee" zegt ze, "Ik wil niet lachen, ik mis papa! De lieve schat, ze heeft ook alle reden om niet te lachen.

Maar achterop de fiets had ze toch behoorlijk wat praatjes. Zo kwam ze er achter dat ze heel goed op zij kon kijken en naar achteren. Niet naar voren omdat ik voor op de fiets zit. Grappig dat ze dat ineens ontdekt. Ze heeft toch wel heel erg zin in school.

Toch was het wel spannender dan vorige week donderdag. Ik merkte het aan Lysanne maar ook aan mij zelf. Ik vond het een stuk zwaarder. De tranen zaten erg hoog. Ik probeerde telkens niet al te veel te reageren op de mensen om me heen (op school).
We gingen samen de klas in en Lysanne wilde niet op haar stoel. Ik moest haar optillen. Al snel kwam de juf en die ging uitleggen wat ze straks gingen doen. Naar de weekopening. "Kom je nog even bij mij zitten?" Het ging niet van harte, maar ze ging toch mee en ik liep zonder om te kijken de klas uit. Ze heeft niet gehuild hoor. En ik ging alvast in het speellokaal zitten voor de weekopening. Raar ook om als moeder nu achterin te zitten. Vaak genoeg heb ik daar als juf gestaan. Nog raarder is het om de naam van je kind te horen. En dan Frank heel erg te missen. De maandag was papa dag. Hij hoort achterin te zitten!!
Na de weekopening ben ik naar huis gegaan en vlak voordat ik wegging keek ik nog even in de klas. Ik zag Lysanne met een lach op haar gezicht en met knuf in haar hand.

Eenmaal op de fiets weer naar huis, kwamen wel de tranen hoor. Het was prachtig weer en ik keek naar boven en zei: "Ik heb net onze dochter naar school gebracht Frank!" Pff...
Heel erg lief om sms'jes en mailtje te lezen. Het meeleven is hartverwarmend. Al snel had ik een mailtje van de juf, dat het heel erg goed ging en dat het leek alsof ze al heel lang op school zit. Fijn!! Het was moeilijk vanmorgen en eigenlijk de rest van de dag ben ik toch wat 'van slag'.
Daan moest ook even zijn draai vinden. Heel erg boevig was hij vanmorgen. Samen met opa maar even op stap. Gelukkig zijn mijn ouders er. Dit geeft fijne afleiding en kan ik er volledig voor Lysanne zijn. Dan hoef ik 's morgens niet met 2 kids richting school. Toen Daan 's middags wakker werd zijn we met z'n allen naar school gegaan om Lysanne weer op te halen. Ze zag er erg moe uit, maar heeft een enorm leuke dag gehad. Het ging heel erg goed, zei de juf. En later op de dag kreeg ik nog een mailtje over Lysanne dat ze zelfs over papa heeft gepraat, in een onderonsje met de juf. Ze ging bij het raam naar papa zwaaien zodat papa haar kon zien. De lieverd, ik ben zo trots op haar!!

En ik? Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ze naar buiten kwam. Maar de kop is er af en nu toch ook wel aan het genieten van onze kleine grote meid die naar school gaat. Tegelijk ben ik ook heel erg blij dat de school niet 'vreemd' voor me is. Ik ben met zoveel bekend. Het enige wat nieuw is is dat ik daar nu als moeder sta. Ik merk dat dat wel heel veel nieuwigheid wegneemt. Want als ik mij indenk dat alles nieuw zou zijn....
Toch moet ik wel enorm wennen aan dit 'nieuwe'. En het kost me veel energie. Vanavond maar vroeg naar bed.