Moeilijk

30 maart was er een herdenkingsbijeenkomst in het Hospice. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik er van moest verwachten en ik stapte, samen met ouders en vrienden, er maar gewoon op af.
Toen we bij de rotonde naar rechts gingen kwam er al een ander gevoel in mijn buik. Het komt ineens weer heel dichtbij als je over deze weg rijd. En nog dichterbij als je de parkeerplaats van het hospice oprijd. Ergens was het ook totaal anders omdat het nu heel erg druk was. Veel auto's en veel mensen in de ontvangsthal, dit zorgde ervoor dat het 'plaatje' niet klopte. Toen ik het hospice instapte stond ik gelijk oog in oog met de verpleegster die naast me zat toen Frank overleed. Dat vond ik erg bijzonder. Ik herkende haar niet direct omdat ze 'gewone' kleren aan had, maar het was wel fijn om haar te zien. Later heb ik ook nog even met haar gesproken.
Even voor acht werden we gevraagd naar de kerk te gaan (het hospice in Alkmaar was vroeger een kerk, deze is helemaal verbouwd maar er is aan de zijkant nog een klein stukje apart gehouden en ingericht als kerk) Het was druk en toen ik nog buiten was, liep ik al te huilen. De plek, de sfeer, de muziek gewoon alles maakte me erg emotioneel. Bij binnenkomst kon je een kaarsje aansteken voor Frank. Verder werd de bijeenkomst gevuld met koor muziek, gedichten, en alle namen van de overleden mensen in het hospice van juli t/m dec 2011 werden voorgelezen. Het voelde alsof ik heel dicht bij Frank was. En het was een zeer emotionele avond. Het was fijn om lieve mensen om me heen te hebben en het met hun te kunnen delen. Ook heb ik deze avond de brief van Frank terug gekregen. Ik vond het een mooie plek om de brief die Frank voor me heeft geschreven weer terug te krijgen. Kheb hem nog steeds niet gelezen. Het voelt als iets wat ik nog te goed heb.... en dat moet eerst maar zo blijven.

Rond het paasweekend zijn we een weekje met vakantie geweest. Het was fijn om even weg te zijn. Een week ook weer vol met allemaal eerste dingen en herinneringen. Voor het eerst bij mijn ouders. Voor het eerst weer op de camping waar ook zoveel herinneringen liggen. Mijn ouders, broer en zus met hun gezinnen waren er ook en het was heel fijn om bij elkaar te zijn. Ik had een foto van Frank meegenomen en Lysanne nam deze elke avond mee naar bed. Ik merk dat zij ook zoekt naar hoe Frank een plekje krijgt op de camping. Toen ik terug was viel ik wel in een gat. Zoveel dagen lieve mensen om je heen, en dan zit je weer alleen op de bank. Het voelde gek. Ik wilde wel iemand bellen maar had tegelijk ook helemaal geen zin om te praten. Alsof ik even uit deze wereld (in Alkmaar) ben geweest en nu even weer moet zoeken naar: Hoe zat het ook al weer....? Ik heb de volgende dag een uurtje gewerkt en ben daarna even bij Frank geweest. Alsof ik het met mijn eigen ogen even weer moest zien. Aan de andere kant merkte ik ook dat het weekje weg me ook wel energie had opgeleverd. De eerste nacht weer thuis heb ik slecht geslapen maar ik kon het 'handelen'. Maar na een paar slechte en vermoeiende nachten ( ik droom veel om alles te verwerken en wordt 's morgens heel moe wakker) is dat beetje energie ook snel weer verdwenen.

Vorige week maandag merkte ik dat ik weer een beetje begon terug te zakken (we waren toen bijna een week terug van de vakantie) Op zich had ik een goed weekend gehad en ik wilde met mijn werk een extra uurtje maken. Maar na dik een uur, was ik compleet mijn concentratie kwijt. Ik heb uiteindelijk de map maar dichtgedaan en ben er maar mee gestopt. De volgende keer verder. Toen ik 's avonds de kinderen op bed had en ik beneden kwam zag ik de tafel nog vol staan en de afwasmachine moest ook nog leeggehaald worden. Mijn energie was ver te zoeken en met flinke tegenzin heb ik toch maar alles opgeruimd maar dacht wel: Pfff tis toch wel veel hoor wat je allemaal alleen moet doen. Het was een moeizame week. Een echt flinke terugval. Waarschijnlijk ben ik een paar stappen aan het verwerken. Een weekje met vakantie geweest, wat ook als een hele grote onderneming voelt. Ik ben natuurlijk gestart met werken en ik ben begonnen met sporten. Allemaal nieuwe dingen dus dat heeft tijd nodig om te verwerken. Dit is dan vast de bekende 3 stappen vooruit, 2 terug. Dus ik liet het maar over me heen komen en probeerde zoveel mogelijk hulp in te schakelen waar nodig. Dinsdag nog bij de psycholoog geweest. En woensdag was ook echt weer zo'n dag als een paar maanden geleden. Je zit niet lekker in je vel, kan erg weinig hebben. De kinderen voelen dat en gaan uitproberen. En alles is zo vermoeiend dat je gewoon geen puf hebt om daadkrachtig in te grijpen, dus de kinderen voelen weer wat vrijheid...
Donderdagavond dacht ik dat we er weer een beetje doorheen waren. Het zal nu wel weer de goede kant op gaan. Maar het tegendeel was waar. Vrijdag zakten we nog verder. De dag begon al met een kapotte ketel. Aaargh, letterlijk een koude douche. En nu? Frank regelende altijd dat soort dingen. Tis uiteindelijk allemaal goed gekomen maar tis wel weer een confrontatie. Misschien dat die ervoor zorgde dat het nog verder zakte. En het weekend was toch wel echt een dieptepunt.
Het hele weekend voelde ik me verdrietig. Kliep alleen maar te huilen en ik mis Frank ontzettend. Alles stond in een negatief daglicht en niks kon me helpen. Ach en wat helpt het? Je kan wel afleiding zoeken maar daarna kom je weer thuis en zit je er weer in. Er is maar 1 oplossing en dat is dat Frank terug moet komen. Gelukkig voel ik wel dat ik weer aan het klimmen ben. Het voelt allemaal wat minder zwaar.

Wat me ook verdrietig maakt is donderdag 26 april. De dag dat we 10 jaar geleden een mooie trouwdag hebben beleefd. En telkens als ik ergens 26 april zie, dan raakt me dat. Het doet me zeer. 26 april is 'onze' dag, en dat is het nog steeds maar het krijgt een hele andere kleur.