Dinsdag

En dan is het dinsdag!
Een dag die ik liever niet wil meemaken, maar het moet, anders kunnen we niet verder. Ik heb best goed geslapen. Frank iets minder. Hij heeft (zoals elke nacht) pijn, maar het lijkt nu wel erger door de spanning.

Ik heb net de kinderen naar Rollebol gebracht. En kom weer tot de conclusie: wat staan er lieve mensen om hen heen. Lysanne voelt wel iets. (Ze heeft gister Frank zien huilen) Als ik haar op de arm heb legt ze haar hoofd tegen mij aan. Ze wil niet aan tafel zitten bij de andere kinderen. Maar als Paulien vraagt: Wil je nog even bij mij? Dan gaat ze daar graag op in. En ik ga met een gerust gevoel weg. Ik kijk nog even bij Daan. Hij ziet me niet en heeft het hoogste woord aan tafel naast Sabine. Schatje! Hij heeft geen idee, en maakt zich alleen maar druk om het eten van zijn fruit.

En nu zit ik thuis. En probeer wat te eten. Ik sms Berthe om af te spreken in de stad. K'heb toch eigenlijk geen zin om 2 uur in het ziekenhuis te wachten tijdens de endoscopie.
Ik ga nog even naar de supermarkt, tis niet echt nodig maar dan is het toch maar in huis. We kunnen vanavond bij de buren eten, en de kinderen worden opgehaald door Rinke of Renske. Dus daar geen zorgen om.

De dieetiste heeft vanmorgen gebeld. Frank zijn gewicht is gelijk gebleven dus is sondevoeding gelukkig niet nodig. Wel zullen het de komende tijd shakes blijven. Gister probeerde Frank een broodje. Het smaakte heerlijk maar het tweede broodje was iets te enthousiast. Het bleef weer steken en het deed heel zeer. Het duurde ook langer voordat het weg was. Er zit dus duidelijk iets niet goed.
Frank haalt nog even de vaatwasser leeg en dan gaan we zo.
Ik weet en voel het: God is bij ons!

Ik mag bij Frank blijven totdat hij opgehaald wordt voor de endoscopie. Ik mag zelfs blijven wachten tot hij weer terug is want het duurt echt maar een paar minuten. Maar ik kies er toch voor om even naar de stad te gaan. Dan zit ik maar een beetje bij Frank zijn bed te wachten, terwijl hij slaapt. We zitten nog lang genoeg in het ziekenhuis vandaag, dus er even tussen uit zal me goed doen.
Ik loop op de stoep en ik voel de warmte van de zon. Het doet me denken aan een hand die op me ligt, en tegelijk weet ik dat ik niet alleen ben. God is bij mij en bij Frank. Hij geeft de rust, dat weet ik zeker.
Om 14.00 uur ben ik weer terug in het ziekenhuis. Frank zit in bed een toetje te eten. Hij heeft het goed voor elkaar want iedereen krijgt een kop thee of koffie met een broodje. Bij Frank staat: een kopje thee, twee toetjes èn een shake. Verschil moet er zijn.
Het eten valt alleen niet heel lekker. Misschien komt het door de spanning, maar achteraf is dit ook het eerste wat Frank eet deze dag. We krijgen voor de zekerheid nog een zetpil mee. Maar deze is gelukkig niet nodig. We besluiten om een wandeling te maken. Frisse lucht zal ons goed doen. We lopen een rondje en kijken even bij de hertjes. Om 15.00 uur zijn we weer in het ziekenhuis. Frank wil al direct naar de afdeling voor de punctie van zijn hals, maar ik heb daar geen zin in. Dan zit je daar een half uur te wachten. Het is daar zo stil, niemand zegt iets. Kom we gaan nog even in het restaurant zitten. We zitten er nog maar pas, of we zien Theo (broertje van Frank) het ziekenhuis inlopen. Fijn, een beetje aanspraak en afleiding. Frank is een beetje gespannen en ik ben zo ontzettend rustig. Ik word er haast onrustig van dat ik zo rustig ben. Nogmaals weer een bewijs dat we niet alleen zijn.
Om 15.30 uur zijn we op afdeling 131. We moeten even wachten en om 15.50 worden we opgehaald voor de punctie. Het inbrengen van de naald in zijn hals is pijnlijk. Er wordt behoorlijk in mijn hand geknepen. Maar verdoven heeft geen zin want de prik voor de verdoving doet net zo zeer. Er is ook een laborant om direct te kijken of er goede cellen zijn. Heel fijn is dat, want als er geen goede cellen zijn moet het nog een keer. Maar dat hoeft niet, aan beide zijden gaat het in 1 keer goed.

16.30 uur En nu maar wachten... wachten op die ene afspraak. We krijgen al direct te horen dat dokter Klempt zo'n 30-40 minuten uitloopt. Hier hadden we al rekening meegehouden.
Hier zitten we dan. Op de tafel waar we aanzitten staat een computer. We surfen een beetje op internet, gaan even op zoek naar onze mail. We voelen ons ECHT rustig. Ik heb er ook alle vertrouwen in dat het goed gaat komen. En dan is het zover:
uitslag: Er zijn geen uitzaaiingen!! Dokter Klemt vewacht ook geen gekke uitslagen uit de puncties van vandaag (van zijn hals) De tumor zit boven in Frank zijn maag, het is dus maagkanker. De kanker is gaan groeien naar de slokdarm. Een operatie gaat volgen, waarbij ze een deel van de slokdarm gaan weghalen maar ook zijn maag. (Het schijnt dat je gewoon kunt leven zonder maag). Er komt een voorbehandeling vòòr de operatie dmv chemo. Om microcellen (die je niet kunt zien) dood te maken en de tumor te laten krimpen. De operatie gaat plaatsvinden in het VU in Amsterdam. Waarschijnlijk wordt er morgen al contact met ons opgenomen.

We zijn ook God dankbaar voor de rust die is gegeven maar ook voor deze uitslag, en voor alle lieve mensen om ons heen. We zijn blij en opgelucht maar weten tegelijk dat ons nog een lange zware weg te wachten staat, maar ook op die weg zijn wij niet alleen.

als reageren via blog niet lukt: franktimmerman@kpnplanet.nl