Een schok

Het is dinsdag 18 januari. 11.00 uur mijn mobiel gaat. Ik loop de klas uit en ik neem de telefoon op. Het ziekenhuis! Of ik meneer Timmerman om 13.00 uur wil ophalen, de dokter wil dan ook nog graag een gesprek met ons. Prima, dat zal er wel bij horen.
Frank is in het ziekenhuis voor een maagonderzoek. Hij heeft al een lange tijd last van zijn buik (bovenin) en de laatste weken wordt het ook steeds moeilijker om het eten goed door te slikken.
Vrijdag 14 januari heeft Frank een gesprek gehad in het ziekenhuis met de arts over zijn klachten. De arts vertelde dat alle kenmerken wijzen naar een ontstoken slokdarm. Maar voor de zekerheid toch een kijkoperatie. Ach het is een operatie van 3 minuten. Voor een ontstoken slokdarm, dan krijgen we een kuur en dan is alles weer achter de rug.

Met deze gedachte zaten we te wachten in het ziekenhuis. Om 13.30 ongeveer kwam de zuster om te zeggen dat de arts er is.
We werden meegenomen naar een kamer waar de dokter al was en nog een mevrouw. Deze vrouw zag er niet uit als een co-assistent (en later bleek het een soort coach te zijn). En toen de zuster mijn arm vast pakte en me sterkte wenste, wist ik genoeg. Dit is niet goed.

Het ziet er niet goed uit meneer Timmerman, ik maak me grote zorgen. Hij laat de foto's zien en komt met de mededeling dat er een tumor zit op Frank zijn slokdarm.
En dan, ja dan gaat er echt vanalles door je hoofd. Tijdens dat gesprek ben je nog heel nuchter en zakelijk allerlei vragen aan het stellen. Tot dat de arts weggaat en die mevrouw met ons achterblijft. Toen begon het kwartje te vallen. Mensen dit kan toch niet. Dit gebeurt bij anderen niet bij ons.
Er zijn gelijk allerlei vervolg afspraken gemaakt voor extra onderzoeken. Gelukkig staat alles op papier want het dringt niet echt meer tot ons door.

Eigenlijk mochten we niet meer autorijden. Frank niet omdat hij een roesje heeft gehad, en ik omdat ik erg verdrietig was. We zijn eerst maar even in het restaurant gaan zitten, heel verstandelijk maar ons gevoel zei totaal iets anders. We hadden geen zin aan drinken of iets anders. We gingen maar gewoon even zitten, en toen begonnen we allebei te huilen. Wat doen we hier eigenlijk. Ik wil naar huis, zegt Frank. Ja, ik kan ook best wel autorijden, zeg ik. Ik zet een knop om, de radio wat harder en in de auto hebben we het er even niet over.

Dan komen we thuis. We beginnen maar met bellen, het is moeilijk om te vertellen. Hartverwarmend wat mensen op zo'n moment doen en zeggen.

Vreemde dagen en nachten volgen. Gevoelens die op en neer gaan. Het ene moment voel je je sterk het andere moment zie je een zwarte toekomst.