Zenuwachtig

Het is vrijdag. We zijn in het ziekenhuis voor het eerste extra onderzoek de CT-scan (Frank is al opgehaald als ik dit schrijf). Spannend merk ik. Ik begin weer wat zenuwachtig te worden, net als gister (donderdag) morgen. Toen we wakker werden na een vervelende nacht. We zagen het allebei even niet meer zitten. Het is 's nachts ook zo donker en zo stil. Frank is beneden gaan zitten en ik probeerde weer te slapen. Maar dat lukte pas weer nadat Frank om 5.00 uur weer in bed kwam.
Die morgen bleef ik zenuwachtig, alsof ik voor een groot examen stond. Ik ging met de kinderen naar buiten, lekker een eind lopen in de kou en Lysanne op haar fiets. Dit hielp ons allebei, daarna werden we rustig, want Frank had in die tijd contact gehad met Ina (coach vh ziekenhuis) Heerlijk vond hij het om even zijn verhaal te doen.
De rest van de dag voelden we ons sterk. We konden gewoon praten, lachen even weer alsof er niks aan de hand was, of in elk geval was er een gedachte met positief resultaat.
We hebben ook een goeie nacht gehad (do op vr). Wel wakker geweest af en toe, maar daarna gewoon weer verder slapen.

En nu zit ik hier te wachten. Frank is al terug geweest maar het ging mis. Het vloeistof voor de CT-scan kwam in zijn arm ipv zijn ader. Dit is niet goed. Nu moet het nog een keer.
Zijn arm is helemaal dik, het vloeistof moet eruit. Dat doet zijn lichaam vanzelf maar de komende dagen blijft hij er wel last van houden. We moeten het koel houden.
Ach het brengt je wel op andere gedachten en we kunnen er wel om lachten. De spanning verdwijnt gelukkig weer. Nu is het zeker weten dat we thuis blijven dit weekend.

En nu zitten we samen te wachten. Frank moet nog een kwartier blijven zitten. Pas als hij zich goed voelt mogen we naar huis. Hij voelt zich misselijk maar dat komt door spanning en niks eten waarschijnlijk. Ik regel een kopje thee (met extra veel suiker) en de zuster regelt een heerlijk plakje cake voor ons. Kheb ook nog wel een broodje pindakaas in de tas maar cake is voor Frank natuurlijk beter nu hij niet meer mag afvallen. Het enige wat hij vanmorgen heeft gehad is 900 ml contrastvloeistof. Tja dat is ook niet echt lekker als ontbijt.

Na deze scan zijn we nog even langs Ina geweest. Even praten. We hebben vragen maar zij geen antwoorden. We willen al te veel weten maar we moeten toch echt wachten tot dinsdag, tot er meer bekend is. En zelfs dan kan het zijn dat ze toch nog meer onderzoeken willen doen.
Ze heeft al wel een klein beetje meer informatie. De tumor is kwaadaardig. We donderen weer een stukje naar beneden. Maar we moeten niet de moed verliezen.

De dieetiste is ook nog langs geweest. We moeten goed Frank zijn gewicht in de gaten houden. Als hij dinsdagmorgen nog eens 2 kilo lichter is dan nu dan gaan ze tijdens die kijkoperatie een sonde inbrengen. Maar dat willen we niet, dus we doen ons best om zo veel mogelijk eten (shakes) naar binnen te krijgen.

Het plan was om even naar de bioscoop te gaan vrijdagmiddag. De kinderen zitten op Rollebol. Maar door al dit gedoe zijn we te laat voor de middagvoorstelling. Dan maar thuis een film kijken. We hebben alle gordijnen dicht gedaan, alle telefoons uit en op stil, de stekker uit de deurbel. Heerlijk wat een rust.
Dit doen we vaker. En zo ontstaat ook het idee om te beginnen met deze blog.
Kan ik heerlijk van mij afschrijven en anderen zijn toch op de hoogte als wij even niet willen praten.