Naar school!

Oei, de dag begon al verdrietig. In alle vroegte uit bed, aankleden en ontbijten. Tas klaarmaken en onszelf klaarmaken voor de kou. Als we buiten staan wil ik nog een foto maken van Lysanne. Ze kijkt een beetje sip. Ik zeg: "Kun je een beetje lachen? Je gaat naar school!!" "Nee" zegt ze, "Ik wil niet lachen, ik mis papa! De lieve schat, ze heeft ook alle reden om niet te lachen.

Maar achterop de fiets had ze toch behoorlijk wat praatjes. Zo kwam ze er achter dat ze heel goed op zij kon kijken en naar achteren. Niet naar voren omdat ik voor op de fiets zit. Grappig dat ze dat ineens ontdekt. Ze heeft toch wel heel erg zin in school.

Toch was het wel spannender dan vorige week donderdag. Ik merkte het aan Lysanne maar ook aan mij zelf. Ik vond het een stuk zwaarder. De tranen zaten erg hoog. Ik probeerde telkens niet al te veel te reageren op de mensen om me heen (op school).
We gingen samen de klas in en Lysanne wilde niet op haar stoel. Ik moest haar optillen. Al snel kwam de juf en die ging uitleggen wat ze straks gingen doen. Naar de weekopening. "Kom je nog even bij mij zitten?" Het ging niet van harte, maar ze ging toch mee en ik liep zonder om te kijken de klas uit. Ze heeft niet gehuild hoor. En ik ging alvast in het speellokaal zitten voor de weekopening. Raar ook om als moeder nu achterin te zitten. Vaak genoeg heb ik daar als juf gestaan. Nog raarder is het om de naam van je kind te horen. En dan Frank heel erg te missen. De maandag was papa dag. Hij hoort achterin te zitten!!
Na de weekopening ben ik naar huis gegaan en vlak voordat ik wegging keek ik nog even in de klas. Ik zag Lysanne met een lach op haar gezicht en met knuf in haar hand.

Eenmaal op de fiets weer naar huis, kwamen wel de tranen hoor. Het was prachtig weer en ik keek naar boven en zei: "Ik heb net onze dochter naar school gebracht Frank!" Pff...
Heel erg lief om sms'jes en mailtje te lezen. Het meeleven is hartverwarmend. Al snel had ik een mailtje van de juf, dat het heel erg goed ging en dat het leek alsof ze al heel lang op school zit. Fijn!! Het was moeilijk vanmorgen en eigenlijk de rest van de dag ben ik toch wat 'van slag'.
Daan moest ook even zijn draai vinden. Heel erg boevig was hij vanmorgen. Samen met opa maar even op stap. Gelukkig zijn mijn ouders er. Dit geeft fijne afleiding en kan ik er volledig voor Lysanne zijn. Dan hoef ik 's morgens niet met 2 kids richting school. Toen Daan 's middags wakker werd zijn we met z'n allen naar school gegaan om Lysanne weer op te halen. Ze zag er erg moe uit, maar heeft een enorm leuke dag gehad. Het ging heel erg goed, zei de juf. En later op de dag kreeg ik nog een mailtje over Lysanne dat ze zelfs over papa heeft gepraat, in een onderonsje met de juf. Ze ging bij het raam naar papa zwaaien zodat papa haar kon zien. De lieverd, ik ben zo trots op haar!!

En ik? Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ze naar buiten kwam. Maar de kop is er af en nu toch ook wel aan het genieten van onze kleine grote meid die naar school gaat. Tegelijk ben ik ook heel erg blij dat de school niet 'vreemd' voor me is. Ik ben met zoveel bekend. Het enige wat nieuw is is dat ik daar nu als moeder sta. Ik merk dat dat wel heel veel nieuwigheid wegneemt. Want als ik mij indenk dat alles nieuw zou zijn....
Toch moet ik wel enorm wennen aan dit 'nieuwe'. En het kost me veel energie. Vanavond maar vroeg naar bed.

'wennen'

Grappig. Al een paar dagen loop ik te na te denken over het schrijven van een nieuwe blog. Soms ontstaat er al een heel verhaal in mijn hoofd. Vanavond er toch maar eens voor gaan zitten. Open ik mijn blogsite, zie ik dat we precies een maand verder zijn. Dit is voor mij een teken dat ik vanavond het gewoon moet gaan proberen.

We zijn weer een paar weken verder en ook een paar hobbels verder. Het blijft maar op en neer gaan en telkens wens je dat je je anders voelt. Voel je je goed? Dan voelt het niet lekker omdat je je toch eigenlijk verdrietig moet voelen? Voel je je slecht? Dan zou je niets liever willen dan je lekker voelen of dat we minstens al een jaar verder zouden zijn. Want dan zou het leven toch wel weer wat 'normaler' gaan?
Dingen komen soms zo raar op me af. En dan mis je gewoon iemand in huis waarmee je het even kan delen en die even een spiegel voor kan houden. Als zo iemand niet je gedachten remt krijg je rare gedachten. Tis maar lastig en ingewikkeld hoor.

Gelukkig voel ik me momenteel goed. Kheb een enorm zware week achter de rug. Heel veel huilen, en verdriet wat echt pijn doet. Het gevoel hebben dat niemand je begrijpt. En je heel erg eenzaam voelen. Frank ontzettend missen. En overal dingen zien die te maken hebben met Frank. Moe worden van telkens je verhaal vertellen of uit te leggen hoe dingen op me af komen. Ik had eigenlijk een continu gevoel van heimwee naar alles wat er geweest was (zelfs het afgelopen jaar, ik zou het zo weer over doen) maar ook heimwee naar iets wat niet meer terug komt.
Ik vroeg me zelf af of ik depressief aan het worden was. Ik werd wakker en ik baalde dat ik wakker werd en had helemaal geen zin in weer een nieuwe dag. Op een gegeven moment vroeg ik me af waarom ik niet dood was. Dan zat Frank mooi in deze ellende. Ik schrok daar enorm van. Nog nooit heb ik zulke gedachten gehad. En natuurlijk wens ik niemand deze situatie toe, ook Frank niet. Maar de diepste wens die hieronder ligt is natuurlijk dat je helemaal niet in deze situatie wil zitten. Was alles maar gewoon zoals het was. En daar tussendoor probeer je er het beste van te maken en dat gaat echt met vallen en opstaan.

Vandaag stond ik voor het eerst als 'ouder' op het schoolplein. Lysanne mocht een ochtend 'wennen'. Ontzettend veel zin had ze erin. Spannend ook een beetje, maar dat er allemaal mensen komen op haar feestje vindt ze toch spannender. Dat vertelde ze me toen ik maar eens ging vissen waar het rare gedrag van haar vandaan kwam. Mensen, voel ik mij weer een beetje oke, begint Lysanne. Ze had een heel kort lontje, huilen om bijna alles, grote mond, snel boos, schreeuwen etc. Heel erg vermoeiend, gelukkig alleen overdag en bleef het slapen wel goed gaan. Maar na ons 'gesprek' werd het wel wat rustiger bij haar. Ik beloofde haar (op advies van de psycholoog) dat als ze een paar dagen naar school ging dat we dan naar papa's graf gingen en dat ze dan mocht vertellen hoe het is op school. Sinds ik dat heb gezegd lijkt het wel of papa in dit geheel een plekje heeft gekregen. Want zij kwam zondag tot de ontdekking dat papa niet bij haar feestje is. Ik merkte aan Lysanne dat haar iets grootst stond te gebeuren. En de kop is er af met het 'wennen'. Morgen afscheid op Rollebol en 't weekend feest. Voor haar maken we er een feest van. Als hangt er wel een grote lading aan. Lysanne heeft ons papa en mama gemaakt. En dan wordt ze 4 en gaat ze naar school. Een grote stap in haar jonge leventje. Maar wel zonder papa.
Ik denk dat dit ook als een grote wolk boven mij heeft gehangen vorige week. En ik denk dat ik toen al erg door de emoties van deze situatie ben gegaan, door er veel over na te denken, te huilen en het gemis te voelen. Want nu heel voorzichtig begin ik er ook van te genieten dat ze naar school gaat, en wil ik er voor haar zijn. Misschien als we een tijdje verder zijn dat dan het verdriet en het gemis weer boven komen. Maar vandaag ging het bij Lysanne en mama goed.

Ik heb vandaag samen met margriet alle post van het afgelopen jaar gesorteerd. Pff, wat een klus. Het is klaar! Maar dan voel ik wel dat het allemaal nog niet 'normaal' is in mijn hoofd. Ik ben helemaal gesloopt en de rek is er helemaal uit. Kids vroeg naar bed want daar kan je dan ook erg weinig van hebben. Ik duik zo mijn bed in, misschien dat het vannacht beter gaat dan gister.

Een jaar geleden

Het schrijven op deze blog kost tegenwoordig meer moeite dan al die andere verhalen die ik heb geschreven. Misschien moet ik vaker schrijven. Ik wil je heel graag 'bij praten'. Maar er gebeurt zoveel dat ik niet eens waar ik moet beginnen. En dus stel ik het vaak nog maar weer es een dag uit. Maar vandaag heb ik sterk het gevoel dat ik even moet schrijven. Ik ga het gewoon proberen.

We zijn weer twee weken verder, en we zitten ook twee weken in het nieuwe jaar. Vooraf voelde het verschrikkelijk om door het wissel moment te gaan. Maar het voelt gelukkig anders dan ik had gedacht. Het verdriet, het gemis en alles wat ik er bij voel voelt nu nog net zo als daarvoor. 

De 'feestdagen' waren heftig maar het geeft me een goed gevoel over hoe ik er doorheen ben gegaan. En dat ik er doorheen ben gekomen geeft me het vertrouwen om ook de volgende 'hobbel' te nemen. Maar iemand een 'gelukkig' nieuw jaar toewensen heeft wel een ontzettende lading gekregen. Het lukt me niet om het iemand toe te wensen. (Als wens ik natuurlijk iedereen het allerbeste toe) ik krijg het gewoon niet over mijn lippen. Terwijl ik wel van veel mensen hele lieve en bemoedigende woorden krijg voor het jaar 2012. We moeten verder en dat gaat met vallen en opstaan.

De ene dag gaat het beter dan de andere dag. Momenteel gaat het best goed. Voel ik me rustig. Maar dat was vorige week wel anders. Toen zat ik echt in een gigantische dip. In alles merkte en voelde ik gewoon dat ik alleen was. Zijn er mensen om je heen (heel fijn) dan nog voel je je alleen. Echt een ontzettend naar gevoel. Gelukkig zijn het pieken en dalen en komen er daarna weer wat betere dagen. De psycholoog vertelde mij dat de filters in mijn hoofd nu niet goed werken. Want niet alleen je leven maar ook je hele ik staat op z'n kop. Dat zorgt er voor dat sommige opmerkingen heel hard binnenkomen of ik blijf er heel lang over nadenken of ik raak er een beetje van slag van. Heel lastig want het gebeurd zomaar. En het is ook heel afhankelijk van hoe ik me voel. Maar het geeft wel weer genoeg stof tot nadenken. En dat is nou precies waar ik heel erg moe van word. Het zou zo ontzettend fijn zijn dat je je hoofd eens uit kon zetten. Gelukkig gaat het slapen wel wat beter. In het begin lag ik in bed ook alleen maar te denken, dus val je laat in slaap. En als je dan ergens midden in de nacht wakker wordt dan gaan je gedachten gelijk weer met je op de loop. Gevolg: hele slechte nachten. Tegenwoordig val ik wel redelijk snel in slaap en word ik pas wakker als de wekker gaat. Maar als ik dan wakker word dan heb ik een heel zwaar hoofd en weet ik dat ik heel veel gedroomd heb (ik weet niet altijd meer waarover). 's Nachts verwerk ik van alles. Of ik droom over iets wat besproken is op een dag en dan komt het in een hele andere context weer terug. En soms weet ik (want dat voel ik) dat ik over Frank heb gedroomd en dan vind ik het wel heel erg jammer dat ik die droom niet meer weet.

Met de kinderen gaat het goed. Er is toch enigszins wat meer regelmaat en rust in huis en dat doet de kinderen goed. Lysanne doet heel erg haar best om te helpen en ook voor Daan zoek ik soms kleine klusjes. En ze genieten dan enorm van de complimentjes die dan vallen omdat het zo goed gaat. Ik heb Lysanne uitgelegd dat nu papa er niet meer is wij met z'n drietjes meer dingen samen moeten doen in huis omdat mama niet alles alleen kan. En ze is al bijna 4 dus ze kan best al heel erg veel.

Twee weken geleden moest ik met hen beiden naar het consultatiebureau. Allebei hebben ze zich prima ontwikkeld de afgelopen tijd. Toch wel bijzonder om te horen en te zien, dat ondanks het onstuimige jaar de kids gewoon zijn 'door gegaan'. Toen ik dat zei tegen de arts werd er wel direct bij verteld dat dit alleen maar kon omdat er altijd een goede thuisbasis is gecreëerd. (dus die heb ik maar heel diep in mijn zak gestopt).

Nog even en dan gaat Lysanne naar school. Ik moet er nog even niet aan denken. Het lukt me net een beetje de dagen in te vullen zoals het nu gaat, en dan gaat het helemaal weer over de kop. Het zal vast goed komen hoor maar ik zie er wel tegen op. Niet alleen dat de dagen dan weer gaan veranderen, maar ook dat je daar dan (weer) alleen staat. En het is ons eerste kind, zij heeft ons papa en mama gemaakt en hoe graag hadden we daar niet met z'n tweeën gestaan.

Ik vind het fijn als er mensen om me heen zijn. Er zijn ook gerust momenten waarop ik alleen ben (want de kids gaan wel gewoon naar Rollebol) of alleen met de kinderen ben. Maar het is fijn om uit te kunnen zien naar 'iets' op een dag. Of dat er iemand komt eten, of een bakkie komt doen... Af en toe probeer ik alleen te eten met de kinderen en dat gaat ook steeds beter. Maar toch is het fijn om nog een paar extra handen aan tafel te hebben. En ook na het eten trouwens want als ik de kids naar bed breng is het heerlijk dat de tafel is afgeruimd en dat je op de bank kan gaan zitten. Het voelt echt als veel en groot als je alles in je eentje moet doen. 

Vanmorgen ben ik nog even bij Frank geweest. Inmiddels ligt er een ontzettend mooie herdenkingsplaat op het graf (met dank aan Rinke). De zon scheen prachtig, het was koud en vanmorgen lag er zo'n witte laag ijs over het glas. Ik wilde de foto van Frank schoon krabben zodat ik hem kon zien. Maar aan de andere kant vond ik dat ook jammer want het zag er zo mooi uit zo. En in de tijd dat ik daar stond heeft de zon het ijs doen smelten en Frank kwam steeds meer tevoorschijn. Ik kon hem steeds beter zien. Heel bijzonder om te zien en te ervaren. Het gaf me een heel fijn gevoel, alsof hij wou laten zien dat hij toch bij me is ook al is hij niet meer bij me.

Het eerste verhaal in het nieuwe jaar. Precies een jaar geleden ben ik in deze week ook begonnen met het eerste verhaal. Nog geen jaar geleden en nu is Frank er gewoon niet meer. Soms zo ontzettend voelbaar dat ie er niet meer is en soms ook nog zo onvoorstelbaar...

rare week

De laatste dag van het jaar 2011. Ik voel me niet fijn. Alsof er iets 'groots' staat te gebeuren waarvan ik al weet dat ik het niet leuk ga vinden. Ik zie erg op tegen de jaarwisseling, en ik weet wel dat er morgen niks is veranderd. Het is net zo'n overgang als van november naar december. Maar het voelt zo anders. Alsof je afstand doet van 2011 waar Frank is. En stapt in 2012 waar Frank niet meer is. Ik heb geen keus, ik had graag de tijd even stil gezet. Laat me even wennen aan hoe ik me nu voel en laten we dan verder gaan. Maar dat gaat natuurlijk niet.
2011, mensen wat een jaar. Ook het jaar waarin deze blog is gestart. En wat staan er veel verhalen. Geeft alleen maar aan hoeveel er is gebeurd. Dit is het laatste verhaal van 2011 maar zeker niet het laatste verhaal van deze blog.

Ik merk aan alle kanten dat ik een ontzettend zware week achter de rug heb. De kerstdagen was ik bij mijn zus. Mijn ouders hebben me opgehaald. En toen begon het met alle eerste keren zonder Frank. Voor het eerst weer: een reis naar het 'noorden', alle spullen pakken voor het logeren, bij mijn zus en zwager zijn, logeren bij mijn zus, met familie samen zijn, kerst 'vieren', etc. En steeds voel je dat het anders is. Alsof je niet compleet bent, en klopt iets niet. Ook al zit je in een kamer met allemaal mensen toch voel je je alleen. Dinsdag zijn we weer thuis gekomen (samen met mijn ouders) en ik was bekaf. Het heeft me allemaal veel energie gekost.
Donderdag de 'verjaardag' van Frank. Ook een heel rare dag. Maar ik heb er wel een goed gevoel over. De kinderen hebben een tekening gemaakt voor papa en die hebben we gelamineerd. Samen met 3 rozen hebben dit bij het graf neergelegd. Samen met de beide opa's en oma's. 's Avonds heeft Lysanne sterretjes gebrand. Voor 's avonds had ik wat vrienden uitgenodigd en het was fijn om bij elkaar te zijn.

Ik probeer nu al een tijdje hier wat neer te zetten over hoe het gaat. Ik typ iets, haal het weer weg. Ik weet gewoon niet hoe ik het moet omschrijven. Ik zit vandaag niet lekker in mijn vel. Misschien lukt het de volgende keer.

Bootje

Nog maar pas stond ik aan het begin van een nieuwe weg, alles lag open en ik had geen idee waar ik heen moest maar ik had toch het gevoel dat ik een eerste stap aan het zetten was. Ik stond voor die weg en liet alles op me afkomen. Laat maar komen en we zien wel wat we tegen gaan komen. Nu een paar weken verder en heel veel ervaringen rijker kom ik erachter dat het allemaal niet zo makkelijk gaat.

En als je denkt de dingen te kunnen oppakken zoals je het altijd deed? Nou vergeet het maar. Echt alles, maar dan ook alles staat op losse schroeven, niks is meer zoals het was of zoals het ging.
De psycholoog verwoorde het vanmiddag heel mooi voor me, ze zei: "Je hebt van iemand een zak met puzzelstukjes gekregen en jij moet die puzzel gaan maken. Je hebt alleen geen idee hoe die puzzel eruit gaat zien. En elke dag ga je een puzzelstukje neer leggen. En soms kom je er na een dag achter (of langer) dat je een puzzelstukje verkeerd hebt gelegd. Of je komt er achter dat het stukje niet past of op de kop ligt..
En pas als de heel puzzel klaar is dan pas zie je het heel overzicht". En dat is nou precies zoals ik me nu voel. Elke dag proberen en uitzoeken. Tegen dingen aanlopen en beseffen dat het zo juist wel of niet moet.
Vermoeiend, heel vermoeiend maar ik heb geen keus.
Ik wil te veel en te snel en dat frustreert. De lat leg ik voor mezelf steeds te hoog (lastig hoor als je perfectionistisch bent) Ik moet accepteren dat het tijd kost, dat het langzaam gaat en dat ik blij moet zijn met hele kleine dingen. Soms is dat lastig omdat je op een een of andere manier alleen maar kunt focussen op de dingen die niet lukken. Maar het gesprek van vandaag heeft me wel nieuwe inzichten gegeven en het gevoel gegeven dat ik er weer tegen aan kan.

Het is ook heel ingewikkeld om te ontdekken dat hele kleine dingen gewoon niet meer vanzelf gaan. Of dat je jezelf niet herkent in reacties naar de kinderen toe bijvoorbeeld. Dingen waar je voorheen je hand niet voor om draaide, gaan nu moeizaam en kosten bergen met energie. Ik merk dat ik geen 2 dingen tegelijk kan. Als ik een dag thuis ben met de kinderen. Dan lukt het net om er voor de kinderen te zijn, maar om dan nog even te gaan stofzuigen tussendoor of een was te doen dat gaat nog niet lukken, laat staan koken of alleen met de kids eten.
Het voelt alsof ik op een bootje zit en ik uit alle macht bezig ben om het bootje in balans te houden. De golven zorgen er wel voor dat het bootje in beweging blijft en ik ben alleen maar bezig met het heen en weer rennen van de ene kant naar de andere kant om er voor te zorgen dat de boot niet omslaat. Het liefst zou ik de boot een bepaalde richting op sturen maar dat lukt niet. En vandaag is me duidelijk geworden dat ik dat ook nog niet moet willen, maar dat ik blij mag zijn dat het me lukt om die boot in balans te houden.

We gaan het weer proberen: elke dag is een nieuwe dag!

De eerste stap

Vandaag is volgens mij de eerste stap voorzichtig gezet. Vandaag echt helemaal alleen thuis. Gisteravond zijn mijn ouders naar huis gegaan. Ze zijn al die tijd gebleven. Dat was heel fijn en ik zou ook niet weten hoe ik het anders allemaal voor elkaar had gekregen. Het huishouden en de kids gingen 'gewoon' door, en ik kon er al die tijd voor Frank zijn en na zijn overlijden kon ik me volledig richten op de laatste momenten en de begrafenis. Daarna heb ik tijd voor mezelf genomen.

Ik ben dus even 'weg' geweest, maar ik ben weer terug. Ik heb er veel over nagedacht. Ga ik op deze blog verder? Hou ik dezelfde naam van de blog? Wat en hoeveel ga ik delen op de blog? Veel dingen om over na te denken en er zijn al zoveel dingen die me bezig houden. Ook met de blog heb ik dus vandaag weer een eerste stap gezet. Ik ga het gewoon proberen af en toe wat te schrijven.

De dag na de begrafenis ben ik bij Frank geweest. Het was mooi! Het was prachtig weer en die grote berg zand was weg. Alle bloemen waren er heel mooi en netjes bovenop gelegd. Gister ben ik er ook nog geweest en het ziet er nog steeds mooi uit. Sommige bloemen worden wel wat bruin, maar over het algemeen zie je nog veel witte bloemen. En het is er zo heerlijk stil en rustig. Ik ben er al vaak geweest, ik heb het nodig want ik merk dat mijn verstand en gevoel niet op 1 lijn zitten.

Ik heb werkelijk geen idee wat me te wachten staat. Ik durf ook niet ver vooruit te kijken. Ik zie het als een grote open weg waarvan ik geen idee heb welke kant ik op moet gaan. Maar ik merk wel dat heel voorzichtig de eerste stap op die weg gezet wordt. Vorige week werd ik weer gewezen op een tekst uit de bijbel Mattheüs 6:34 Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. En ik merk dat als ik me daar meer op focus dat ik me rustiger voel. Ik wil graag de dingen over zien en weten waar ik aan toe ben. Dat gaat een beetje lastig in deze situatie. Maar als ik de dag per dag bekijk is het wat overzichtelijker.
Ik heb fijne mensen om me heen waar ik goed mee kan praten. Morgen heb ik een afspraak bij de psycholoog. Ik merk dat ik dat nodig heb, praten. Slapen ging in het begin best aardig maar nu is het een drama. Ik begin ook te dromen. Schijnt er allemaal bij te horen maar het geeft je geen uitgeruste nacht.

Vrijdag is Daan jarig. De eerste bijzondere gebeurtenis zonder Frank. Ik probeer er voor Daan een verjaardag van te maken, maar ik hou het heel klein. Het is ook een eerste stap... zonder Frank.

Frank

I'm going home, to see mij Father

Deze tekst hoorde ik gister in de auto toen in onderweg was naar Frank. Ik zong het mee en tegelijk bad ik het voor Frank.

Om 11 uur was ik bij Frank. Ik merkte aan hem dat hij rustiger werd. Ik vroeg de zuster of ik hem nog een kus mocht geven. Dit mocht! 

Ik gaf hem een kus op zijn hoofd en zei: "Ga maar lieverd! Het is goed, ik ben bij je".

Kort daarna was zijn laatste ademhaling.

Met tranen over mijn wangen, ben ik blij en opgelucht. Dat Frank niet meer hoeft te strijden en dat hij is verlost. Hij heeft het nu zoveel beter. 

Ik mis je lieverd,

Dikke kus

Elleke