Afspraak

Zo ik heb net boer zoekt vrouw nog even gekeken. Even lekker een momentje voor mezelf.
Kheb vandaag weer gewerkt. Het was toch ook wel weer raar om daar te zijn. Ik pakte vanmorgen mijn tas en besefte me dat ik die tas daar twee weken geleden neer had gelegd om Frank op te halen van het ziekenhuis. Hij heeft daar twee weken gelegen (en wat is er veel gebeurd) en nu moet ik hem weer meenemen.
Ik kom mijn klas in en het ziet er supernetjes uit. Ik kon meteen vinden wat ik vandaag allemaal moest doen. En eigenlijk waren er geen dingen waar ik helemaal niks vanaf wist. Nou ja alleen het computerrooster dan, maar met behulp van de kinderen heb ik dat ook (letterlijk) op papier gekregen. Het voelt ook wel oke, om te merken dat je gewoon 'ziek' kan zijn en dat alles gewoon doorloopt op school. Moet ook wel natuurlijk, maar het is toch goed om dat te voelen.

Toen de bel ging merkte ik dat ik het spannend vond, vooral om de ouders te ontmoeten. Ik heb de kinderen door een collega laten ophalen, en daarna heb ik maar de grote stap gezet. De kinderen waren in elk geval heel enthousiast: Yes, juf Timmerman is er weer. En tegelijk kwam er een vraag achteraan: Is Frank weer beter juf? Helaas werkt dat niet zo snel.
Ook ouders zeiden mij (en ook collega's trouwens) dat ze het fijn vinden om mij weer te zien. Dat geeft gelijk alweer wat energie. Maar als ze dan heel lief mij nog een keer op mijn hart drukken, dat ze echt voor ons bidden. Dan hou ik het niet meer droog.
Verder is er door de kinderen niet over gesproken, ze hebben er ook niet na gevraagd. En het was eigenlijk wel prima zo. Het voelde gewoon, heel even of er niks aan de hand is.
Af en toe er even over praten (in de pauze) met collega's. Het was goed zo.

Tussen de middag even met Frank gebeld. En de kinderen lagen lekker op bed (rond 12.30 uur) Dus lekker even rust voor hem. Hij heeft ook vandaag weer erg last van zijn buik. De pijn blijft nu constant ipv alleen met het eten of slapen. Heel vervelend natuurlijk.
Frank heeft Ina (coach van het ziekenhuis) vandaag maar eens opgebeld, even weer zijn verhaal gedaan. Vorige week dinsdag na het gesprek waren we vol energie. Kom maar op met die behandelingen we gaan ervoor. Maar doordat we 'zolang' (het zijn natuurlijk maar een paar dagen, maar toch duurt het lang) moesten wachten zakken we weer een beetje naar beneden. Ina is voor ons gaan bellen. Met goed resultaat want we hebben voor donderdag een afspraak in het VU amsterdam. Aan het einde van de middag werden we gebeld door het VU voor deze afspraak.
Hè hè, gelukkig. We weten nu een beetje waar we aan toe zijn. Ik vind het spannend. Deze afspraak waar we heel erg op zitten te wachten, is nu eindelijk een feit, en komt ineens heel dicht bij. Klinkt misschien gek, maar het betekent toch ook dat de behandelingen ook heel dichtbij zijn. Spannend hoe dat allemaal weer zal gaan. Maar het is ook goed, als ik zie hoeveel pijn Frank heeft moet het gewoon zo snel mogelijk beginnen.
We moeten er om 10.00 uur zijn en het duurt een hele dag. We moeten van hot naar her voor allerlei gesprekken. Dus dat wordt een lange dag.

Maar goed, nu eerst maar slapen. Morgen weer een dag werken, Frank niet hoor hij blijft thuis. Ik moet morgen ook nog met Daan naar het consultatiebureau. Het arme kind, krijgt hij in deze tijd ook nog twee prikken, zijn kiezen komen door (dus rode billen), en hij is aan het wennen op de nieuwe groep op Rollebol. Af en toe maar even extra knuffelen