nog ff

Tja en dan kruip ik toch nog maar even weer achter de computer. Er staan eigenlijk nog 3 wasmanden waarvan de inhoud nodig opgevouwen moet worden. Nou ja dan maar even de was uit de wasmand trekken. Eerst maar even weer schrijven.
Nog 1 nachtje en dan weten we meer. Heel spannend vind ik het niet. Wel zie ik er tegenop omdat het een lange dag gaat worden. We zullen wel moe zijn morgen.
Maar dat er snel iets moet gebeuren wordt voor mij steeds duidelijker. Frank krijgt met de dag meer pijn. Hij wordt steeds stiller. Frank die altijd zo vrolijk, grappig, optimistisch, vriendelijk en altijd in voor een praatje is. Is nu een jongen die stil is. Een beetje op de bank zit. Van Daan alleen maar dingen ziet die hij niet mag doen, en vervolgens snel geïrriteerd daarover raakt. Terwijl Daan vandaag best lief was ondanks zijn prikken van gister. Het lijkt wel of de tumor aan het groeien is, ik denk ook dat het zo is (waar komt anders die constante pijn vandaan?) Maar ik wil het niet geloven. Daarom is het aan de ene kant een opluchting dat we morgen naar het ziekenhuis gaan, en geeft het wel wat rust. Het voelt namelijk helemaal niet fijn om Frank zo te zien. En ik kan zo weinig voor hem doen. (en nu ik dit schrijf biggelen de tranen over mijn wangen). Rotziekte!!
Vandaag kwam Frank zijn moeder onverwacht langs (met de trein). Dat is toch best prettig. Een beetje extra hulp, een beetje aanspraak. Fijn!

Gelukkig heeft Frank de afgelopen 2 nachten wel goed geslapen. Hij heeft zo'n valiumpil genomen en daar slaapt hij heel goed op, gelukkig. En afgelopen nacht heb ik ook voor het eerst een hele nacht geslapen. Toen ik voor het eerst wakker werd was het al 7.00 uur. Heerlijk. Dat komt voornamelijk doordat Frank rustig slaapt. Voorheen sliep hij heel onrustig. Hij ging met paracetamol naar bed. Maar tegen de tijd dat ze uitgewerkt zijn wordt hij wakker en dan moet hij eigenlijk weer een paracetamol maar daar heb je midden in de nacht natuurlijk helemaal geen zin in.

Frank is ook maar weer es wat fanatieker begonnen met zijn shakes. Hij is toch weer een kilo afgevallen. Het is zo irritant dat het eten zo'n 'groot' onderwerp is de hele dag. Kijk als je je niet zo lekker voelt en geen zin in eten heb, dan doe je daar niet zo moeilijk over. Maar nu moet het. Dat wordt wat straks als de chemo's zijn begonnen. Dinsdag heeft Frank een gesprek gehad met de dieetiste van het ziekenhuis uit Alkmaar. En zij was wel erg tevreden over hoe Frank met zijn eten bezig is. Gelukkig, dat is wel een opluchting.

Eigenlijk had ik deze week ook nog 10-min gesprekken op school. Maar die heb ik toch maar afgezegd en mijn collega gevraagd of ze het zag zitten om het alleen te doen. Gelukkig wilde ze dat, ze had er al een beetje rekening mee gehouden. Toen ik maandag hoorde dat we donderdag de hele dag in het ziekenhuis zitten leek het mij verstandiger om mijn energie een beetje te verdelen.

Ik ben vanmiddag met Lysanne naar het feestje van Maud geweest. Haar vriendin. Ze is vandaag 3 geworden. En Lysanne heeft genoten. Van het spelen, de patatjes en het stoeien met Rinke en Anne Jan. Heerlijk om te zien. 19 februari is ze zelf aan de beurt. Moeten we tegen die tijd maar even zien hoe we dat gaan vieren.
Frank is nu aan het volleyballen. Ik hoop van harte, dat hij even lekker anders bezig kan zijn en dat het hem goed doet.