Chemo 1.2 woe

Rond 8.00 uur zijn de kinderen wakker en we gaan maar eens naar beneden. Ik krijg een sms van mijn zus dat ze onderweg is. Gister deelde ze me mee dat ze een paar dagen komt logeren. Heerlijk, kan ik gewoon naar het ziekenhuis wanneer ik maar wil.  We eten een broodjes en daarna ga ik me snel douchen. Ik ga vandaag nog maar weer eens naar Rollebol voor het gesprek over Daan (dit keer met succes).  Als we terug komen is Alinda er ook al. Ik bel Frank hoe het gaat. Hij heeft niet heel lekker geslapen, niet zo raar met zo’n slang door je neus, maar voelt zich verder goed en vraagt of ik nog wat spullen mee wil nemen. Ook regel ik nog oppas voor maandag zodat ik kan gaan werken. Ik eet snel een broodje en pak mijn spullen om weer naar het ziekenhuis te gaan. Lysanne vindt het prima en is direct dikke vrienden met Alinda. Ze zegt tegen mij: “mama, ga-aan.” Ik krijg van beide kids een kus voor papa.

En nu zit ik weer in het ziekenhuis. Frank voelt zich beter en is zelfs weer een klein beetje aangekomen. Hij gaat zich even douchen. Hij wordt van alle slangen (nou het zijn er maar 2) losgekoppeld en geniet er heerlijk van. Daar wordt je ook weer een ander mens van, lekker douchen, schone kleren en een schoon bed. Tijdens het afdrogen begint Frank zich wat misselijk te voelen. Helaas zakt dit niet zo heel snel. Hij krijgt weer een zetpil en ligt maar wat op bed. Raar hoe snel dat kan gaan. Anderhalf uur geleden kwam ik bij hem en vertelde hij dat hij in beweging moest van de dokter. Dus ik ga me zo douchen zei hij, en dan gaan we even van de kamer af, ik moet ook nog op de hometrainer. Dikke plannen maar nu ligt hij weer op bed. Ik ga zo weer naar huis en ga na het eten weer terug.

Als ik terug rij naar huis begint het te sneeuwen!! Hebben we toch nog een staartje van de wintersport. Het rijdt alleen wel irritant. Ik ben gelukkig weer op tijd, dus het is niet heel druk op de weg. Ik merk dat ik nu heel anders in de auto zit dan gister toen ik om 15.00 uur naar huis ging. Frank is echt al een heel stuk aan het veranderen. Hij krijgt weer wat praatjes en begint alweer 'zijn' grapjes te maken. Het is alleen jammer dat de tijd dat ik bij hem was hij voornamelijk misselijk was. Vanavond een nieuwe kans. Hij is toch helemaal met me meegelopen naar de uitgang. Ik heb ook een paar foto's van Frank gemaakt. Zo kan ik Lysanne al voorzichtig gaan voorbereiden op het slangetje in zijn neus. En ze vond het heel leuk. Vlak voor dat ze naar bed ging vroeg ze: "Mam, mag ik nog even papa kijken?" Ze vond het slangetje niet eens raar. Volgens haar was dat de oorzaak dat papa au-buik heeft. 

Vanavond de babyfoon even weer bij de buren gezet. En zijn we (ik en mijn zus) samen naar Frank geweest. En het is echt een heel groot verschil met gisteren. Lichamelijk en mentaal. Heerlijk om te zien. We hadden het even over de eerste kuur, dat die al bijna voorbij is. En dat na dinsdag een week rust is. Maar ja zei ik, dan begint ook al snel weer de 2e kuur. En toen zei Frank: Ach joh, dan zijn we ook al bijna op de helft. Kijk en dat is nou het grote verschil met afgelopen weekend.

Ik heb zelfs vanavond nog een massage gehad. Er is op die afdeling een familiekamer (een soort huiskamer) die wordt gerund door vrijwilligers. Een daarvan geeft ook massages, en Frank had over mij vertelt dat ik vorige week zo'n last van mijn nek had. Ik denk dat het vorige week nog zinvoller was geweest, want nu heb ik er niet zoveel last meer van, maar het was wel heerlijk.

Het ging dit keer ook goed met Frank zijn pillen. Hij wilde graag dat ik erbij was toen hij die pillen met water in zijn sonde spoot (uiteindelijk heb ik niks gedaan). En daarna kwam er geen misselijkheid net als gister. Gelukkig. We gingen pas om 21.20 uur naar huis, heerlijk om zo lang bij hem te zijn maar wel laat om uit het ziekenhuis te komen. De uitgang was zelfs al dicht. We konden alleen nog via de nacht in/uitgang. We hebben elkaar nog even vastgehouden. Heerlijk was dat. Dat heb ik de afgelopen dagen wel gemist. Waarschijnlijk mag hij vrijdag weer naar huis.