Treinreis

4.45 uur gaat de wekker! mensen wat is dat vroeg. Je verbaast je echt over hoeveel mensen al wakker en op pad zijn. We nemen allebei een tas mee want zoals de vorige keer willen we niet (toen hadden we achteraf te weinig eten mee) En Frank moet voor de pet-scan 1 liter water drinken. Zo kunnen we mooi het gewicht een beetje verdelen. Ik sta naar Frank te kijken en ik zie een blauwe rugtas. Grappig, die rugtas hadden we ook altijd mee als we gingen skieën. Stom dat je daar op zo'n moment aan denkt. Qua kou zou het best kunnen. We hebben zelfs de jassen ervoor aan. Helaas hebben we vandaag een andere bestemming.
6.05 uur trein. Het is donker. Er is nog geen Zon, maar ook vandaag weet ik dat we niet alleen zijn. Het is stil in de trein. Lekker relax zo. Frank leest de spits, de sportpagina natuurlijk als eerste. En hij begint met water drinken. De trein heeft best veel voordelen: lekker warm, onbezorgd, lekker lezen, het is rustig, je kunt wat slapen. Ik mis alleen nog de muziek.
We hebben maar wat tijdschriften meegenomen. We voelen ons wel rustig. We hebben lekker geslapen, dat gaat de laatste nachten best wel goed. En het is toch wel het meest relaxte dat je gewoon je huis uit kunt stappen en dat de kids gewoon  nog lekker in hun eigen bedje liggen te slapen. Mijn ouders zijn gisteravond gekomen.

Om 7.15 uur staan we op de afdeling. Er is nog niemand, zelfs geen receptioniste. We zijn gaan zitten in de wachtruimte (een soort van  huiskamer). We zitten wat te lezen als er nog een stel de wachtruimte binnen komt lopen. Ja we zijn een beetje vroeg, zegt ze. We hebben pas om 9.00 uur een afspraak. (het is half 8) Ze komen uit Overijssel en hebben net als ons ook geen risico genomen.
En nu ligt Frank in een heerlijke relax stoel. Ik hoor aan zijn ademhaling (en ik zie het aan zijn mond want die staat open) dat hij slaapt. Lekker voor hem. Er is net vloeistof in zijn arm gespoten en nu mag hij een half uur niet praten en bewegen. Daarna zal de scan wel komen denk ik.
Af en toe komt er een piepje uit een van onze jassen. Weer een sms van lieve mensen die even laten weten dat ze aan ons denken. Ook daardoor voelen we dat we deze weg niet alleen hoeven gaan. En dan denk ik aan thuis, waar de kinderen (normaal gesproken) nu een beetje wakker worden. Terwijl wij er al een hele reis op hebben zitten. De treinreis, nou dat kennen we nog wel. Maar daarna met de tram, wat een belevenis (valt wel een beetje mee) helemaal met dat nieuwe ov-chip gebeuren. Gelukkig zijn we vroeg vertrokken en hadden we alle tijd om iets uit te zoeken. We hebben ons van te voren ook goed laten informeren, dat geeft een hoop rust. Met lijn 50 stappen we bijna voor de deur uit. En daarna hebben we ons lekker laten opwarmen in de wachtruimte want het is best frisjes buiten. Ik heb net een bakkie koffie gehad (jaja!!) mensen wat ben ik duf.

9.00 uur Frank ligt in de pet-scan. Wat een apparaat! Ik had verwacht dat ik al die tijd in de wachtkamer moest zitten. Maar tot nu toe mag ik steeds met Frank mee. Ik moest net wel even in een apart hokje zitten. Heer, laten er alstublieft geen uitzaaiingen zijn!! Een gebed komt dan vanzelf.
We hebben al wel goede uitslagen gehad maar door nog weer een andere scan komt er toch wel een lichte spanning. Morgen krijgen we de uitslag.
En dan zie ik door het raam dat de zon weer wat begint te schijnen.
De zon blijft toch iets magisch houden. Het fleurt mijn dag op (net als alle bloemen die we krijgen) Ik ben ook heel blij dat de dagen weer wat langer worden. Oh Frank komt weer terug uit de koker. Het voelt toch wel heel fijn om hier te zitten bij Frank. Dat ik toch gewoon dicht bij hem ben.

Zo het 1e onderzoek is klaar. We gaan even wat eten. Frank een toetje want we zijn zijn shake's vergeten. De weegschaal gaat trouwens wel weer de goede kant op. Rond 10.15 uur gaan we maar eens richting de polikliniek. En melden ons bij afdeling A, verdieping -2. Radiologie. We zijn ruim op tijd. Dit voelt wel een stuk relaxer dan de vorige keer. Nu kunnen we op ons gemak alles uitzoeken en ons voorbereiden op het gesprek.

We zijn een beetje teleurgesteld na dit gesprek. Het heeft geen zin om bestraling te bespreken als het behandelplan nog niet duidelijk is. We moeten wachten op het medisch overleg wat vanmiddag gaat plaatsvinden. Bij de afspraak van 15.00 uur weten we (als het goed is) meer. Daarna moeten we nog een keer langs afd. Radiologie. Waarschijnlijk kan de arts dan meer zeggen. We hebben nu wat algemene informatie over bestraling gehoord.

12.00 uur. Nu zitten we op een bankje in de zon. Lekker buiten even wat eten. Frank een shake en ik een door mijn moeder gesmeerde boterham. we zijn maar even zo brutaal geweest om naar zo'n shake te vragen, anders eet Frank weer de hele dag niks.
Na een tijdje gaan we toch maar binnen zitten. De wind is best fris. En ik moet zeggen, de tijd gaat best snel hier. Het is al bijna 14.00 uur. Mensen kijken blijft leuk.

Rond 14.15 uur gaan we maar weer eens richting de poliklinieken. Afdeling M, verdieping 1, Oncologie. Ook nu zijn we lekker op tijd. we wachten (na inschrijving) bij kamer 110, als plotseling de telefoon van Frank gaat: Dokter Eppinga (van Radiologie) Geen uitzaaiingen!! Geen bestraling dus geen extra CT scan. (die zou eventueel morgen plaatsvinden) Het wordt behandeld als een maagkanker, dus voorbehandeling is een chemo traject. En na dit gesprek kunnen we naar huis want we hoeven niet nog een keer langs radiologie. Yes, yes, yes. Een gevoel van blijdschap overvalt ons. Eindelijk iets positiefs

Nu nog even wachten op het chemo verhaal. (20 min. te laat) krijgen we te horen wat ze gaan doen. We weten alleen nog niet wanneer het gaat beginnen.
Het traject start met 2 nachten opname voor chemo via infuus, daarna de week afmaken met chemopillen. De week erna pillen, en dan een week rust. Dit traject 3x. Daarna een periode van rust en daarna operatie.
Na de operatie nog een nabehandeling van chemo (net als voor de operatie) of chemo en bestraling (5 weken lang, elke dag)
De chemo wordt zwaar. Misselijk na het toedienen, de dagen daarna zullen weer beter gaan. Haarvelies, iets wat Frank heel erg tegen op ziet. Maar ook reageert elk lichaam anders dus heel precies kunnen ze het niet vertellen. Frank moet wel zijn best doen om een beetje in actie te blijven.

Uiteindelijk lopen we om 17.00 uur het ziekenhuis uit. Al snel komt de tram en dan staan we maar zo weer in Amsterdam Sloterdijk. Prima aansluiting want de trein naar Alkmaar komt er al aan.
En dan zitten we weer in de trein naar huis. Het is net of we ook figuurlijk in een trein zijn gezet. Zonder dat we het zelf willen. We hebben alleen geen keus en moeten mee. Soms wil je dat die trein sneller gaat en soms wil je uit die trein springen. Dan wil je dit helemaal niet meemaken. Ook hebben we geen idee waar de trein ons allemaal naar toe brengt. Sommigen vertellen ons iets, maar ik kan me er geen voorstelling van maken. Wat ik wel weet is dat er nu al veel op ons af is gekomen. Het is 'nog maar' 3 weken geleden na de 1e uitslag. Het voelt wel drie maanden. Wat is er al veel gebeurd en wat hebben we al veel gehoord. En het is nog lang niet klaar