Verjaardag

Wat heeft die kleine meid genoten. Het was een heerlijke dag. En die fiets.... Helemaal goed! Toen ik haar vanavond naar bed bracht wilde ze eigenlijk niet slapen, "ik wil nog fietsen, mam!" En als je aan haar vraagt: "Wat is je mooiste cadeau?" Dan volgt het antwoord: "mijn fiets!"

Vanmorgen werd ze wakker en ze riep: "Ik ben wakker". Ik zei dat ze nog maar even lekker moest gaan liggen. Het was 7 uur ofzo. Even later riep ze: "Mam, is het vandaag feest?" Ja, zei ik. "Oh, mijn feestje?" Ja, zie ik wederom. Kom maar even bij ons in bed. En daar kwam ze met haar knuffeltje, heerlijk nog even in ons bed liggen.
Als snel hoorden we Daan en die hebben we ook maar even bij ons in bed gelegd. Zijn extreme .. luiers worden iets minder. Vanmorgen was het alleen een beetje doorgelekt. Toch maar even onder de douche. En volgens mij hebben we het hoogte punt qua rode billen bereikt. De zalf voor de schimmel en de sudocrème werpen eindelijk hun vruchten af.

Daarna zijn we met z'n allen naar beneden gegaan. "Mam, wie heeft dit (slinger, ballonnen) allemaal gedaan?" Dat heeft mama gedaan toen jij gister in je bed lag te slapen. "Hé, ik zie een cadeau" (ik had de fiets helemaal ingepakt). Nou voor wie zou die nou zijn? "Voor mij!!"
En daar ging ze zitten op haar stoeltje, de feestmuts van Rollebol (want gister heeft ze getrakteerd op Rollebol) moest op en wij moesten zingen. En dat hebben we gedaan natuurlijk. Daarna mocht ze haar cadeau uitpakken. Ze vond het toch wel een beetje spannend, tja je weet toch maar nooit wat erin zit. Maar toen ze eenmaal ontdekte wat het was, was ze helemaal verkocht. Deze dag mag ze met de fiets in huis. We hebben een stoel verplaatst en zo kon ze rondjes fietsen om het eiland van onze keuken. Eerst natuurlijk met haar pyjama aan, tussendoor een hapje van haar brood. Want echt zitten aan tafel voor dat broodje had ze eigenlijk niet. "Ik ga even weer fietsen" zei ze dan.

Daarna hebben we samen de boodschapjes gehaald en natuurlijk gewandeld met haar fiets. Rond 13.00 uur stonden opa en oma v. Breden voor de deur. Daan ging even mee met oma nog een boodschapje doen, en Lysanne ging met opa wandelen. Kon ze even weer op haar fiets, en had ik even de handen vrij om de laatste dingen te regelen. Vanaf 14.00 uur had ik mensen uitgenodigd voor haar feestje. Ze vond het geweldig, de visite, de cadeautjes, het spelen, de chipjes, de uitdeelzakjes. "Ik ben de jarige job" Zei ze vaak tussen door. Ook kwamen er heel veel kaartjes voor haar, heel erg leuk (toch handig zo'n blog).

Vanavond patatjes gegeten samen met beide opa's en oma's, en daarna nog even heerlijk gefietst in huis. En toen maar eens gaan slapen. Onze kleine meid is gewoon alweer 3. Ik moet zeggen dat deze dag een heerlijke afleiding is geweest voor mij. Frank heeft vandaag een slechte dag. Die misselijkheid blijft af en toe. Maar vandaag is hij wel heel erg misselijk. Hij heeft gebeld met het ziekenhuis vanmorgen en we konden vandaag nieuwe pillen halen bij de apotheek. Pillen die helpen tegen de misselijkheid (weer een ander soort) maar die ook ervoor zorgen dat Frank wat rustiger wordt. We merken dat we nou psychisch een klap krijgen. Ik zat er gisteravond even helemaal doorheen. Ik voelde me ook zo moe. We lagen in bed en ik kon alleen maar huilen, we hebben samen gepraat over hoe we het ervaren, hoe we het voelen, waar we over nadenken. En daarna samen gebeden. En toen werd ik rustig. Het heeft me wel enorm geholpen want vandaag voel ik me een stuk sterker, en ik heb geen last van mijn nek/schouders. De afgelopen week kreeg ik last van mijn nek en schouders. En het werd alleen maar erger. En ik denk dat het de stress is die in mijn lichaam is gaan zitten.
Frank heeft vandaag dus bijna de hele dag op bed gelegen. Hij is vanmorgen mee naar beneden geweest, en ging al vrij snel op de bank liggen. En toen ik terug kwam met Lysanne van het boodschappen doen, lag hij alweer op bed. Hij heeft het even geprobeerd toen de eerste visite kwam, maar is daarna al weer snel naar boven vertrokken. Vandaag heeft hij dus ook bijna niks gedronken en nog minder gegeten. Alles doet zeer, zelfs water drinken. Terwijl er vanavond wel een paar patatjes en een stukje kroket in gingen. Ik maak me er wel zorgen over. Als hij niet genoeg drinkt dan gaan zijn nieren kapot door de chemokuur. Het is ook zo moeilijk omdat ik niet weet wat hij voelt. We moeten dinsdag voor controle naar het ziekenhuis. Dan wordt er bloed geprikt en dan kunnen ze zien hoe het ervoor staat. En als het niet goed is dan moet hij in het ziekenhuis blijven. Dat is niet leuk maar ergens denk ik: Misschien is dat wel beter. Het geeft wel meer rust. Het is zo vermoeiend om er steeds maar zoveel mee bezig te moeten zijn.