Uitbehandeld

Gistermorgen zijn we in alle vroegte weer vertrokken naar het ziekenhuis. Kwart voor 7 zaten we al in de auto. Gelukkig kon Margriet bij ons slapen zodat zij de kinderen naar Rollebol kon brengen. Afgelopen donderdag is er een scan gemaakt en gister(dinsdag) zouden wij de uitslag krijgen.
We zijn allebei nerveus. Eigenlijk al een paar dagen ervoor. Frank blijft last van zijn rug houden en dat maakt je toch ongerust. Het was fijn dat we niet thuis waren, zo hadden we voldoende afleiding.
Eindelijk was het dan zover. Gek word je van het wachten en vooral die spanning in je buik.

"Ik heb slecht nieuws" Was het eerste waar de oncoloog mee begon. "De tumor is gegroeid en er zijn nieuwe plekken zichtbaar". Dan valt er een stilte..
De vorige kuur heeft in het begin wel gewerkt, want een stent was immers niet nodig meer. Maar al snel zei Frank zijn lichaam: 'Hier ga ik niks meer mee doen!" En zo is dus tijdens de kuur de tumor 'gewoon' door gaan groeien. En omdat er nu zoveel plekken zijn heeft het geen zin meer om een chemokuur te starten. Oftewel we zijn uitbehandeld. Je weet dat dit een keer gaat gebeuren maar dit is wel heel erg snel. Hier hadden we geen rekening mee gehouden. Hooguit een nieuwe/andere chemokuur. Maar helemaal niets meer...
We zouden nog mee kunnen doen aan een studie, maar daar hebben ze helemaal geen resultaten van en het is maar de vraag of het iets op gaat leveren. En tegelijk gaat het veel energie kosten. Omdat je een studieobject bent moet je vaker naar het ziekenhuis, vaker je bloed laten prikken etc. Dus hier moeten we nog over na denken of we dat willen. Het moet niet ten koste gaan van de tijd die we nog hebben.

Wat wij allebei nu heel spannend vinden is: Wat gaat er gebeuren, hoe gaat het met Frank, wat staat ons te wachten, wat is de tijd die we krijgen. We zetten nu meer vaart achter de laatste regeldingen, de begrafenis, testament, voogdij etc.. Voor mijn gevoel moeten we nu alles snel regelen. Liever veel te vroeg klaar dan 1 dag te laat.

Momenteel zit in het ziekenhuis te wachten op Frank. Hij krijgt vandaag een stent. (heel erg hopen dat dat zonder problemen gaat) Want als je helemaal niks doet, zal op een gegeven moment de slokdarm dichtgroeien. En dan komt er geen eten en drinken meer binnen en dan gaat het nog sneller.