Afspraak

Zo ik heb net boer zoekt vrouw nog even gekeken. Even lekker een momentje voor mezelf.
Kheb vandaag weer gewerkt. Het was toch ook wel weer raar om daar te zijn. Ik pakte vanmorgen mijn tas en besefte me dat ik die tas daar twee weken geleden neer had gelegd om Frank op te halen van het ziekenhuis. Hij heeft daar twee weken gelegen (en wat is er veel gebeurd) en nu moet ik hem weer meenemen.
Ik kom mijn klas in en het ziet er supernetjes uit. Ik kon meteen vinden wat ik vandaag allemaal moest doen. En eigenlijk waren er geen dingen waar ik helemaal niks vanaf wist. Nou ja alleen het computerrooster dan, maar met behulp van de kinderen heb ik dat ook (letterlijk) op papier gekregen. Het voelt ook wel oke, om te merken dat je gewoon 'ziek' kan zijn en dat alles gewoon doorloopt op school. Moet ook wel natuurlijk, maar het is toch goed om dat te voelen.

Toen de bel ging merkte ik dat ik het spannend vond, vooral om de ouders te ontmoeten. Ik heb de kinderen door een collega laten ophalen, en daarna heb ik maar de grote stap gezet. De kinderen waren in elk geval heel enthousiast: Yes, juf Timmerman is er weer. En tegelijk kwam er een vraag achteraan: Is Frank weer beter juf? Helaas werkt dat niet zo snel.
Ook ouders zeiden mij (en ook collega's trouwens) dat ze het fijn vinden om mij weer te zien. Dat geeft gelijk alweer wat energie. Maar als ze dan heel lief mij nog een keer op mijn hart drukken, dat ze echt voor ons bidden. Dan hou ik het niet meer droog.
Verder is er door de kinderen niet over gesproken, ze hebben er ook niet na gevraagd. En het was eigenlijk wel prima zo. Het voelde gewoon, heel even of er niks aan de hand is.
Af en toe er even over praten (in de pauze) met collega's. Het was goed zo.

Tussen de middag even met Frank gebeld. En de kinderen lagen lekker op bed (rond 12.30 uur) Dus lekker even rust voor hem. Hij heeft ook vandaag weer erg last van zijn buik. De pijn blijft nu constant ipv alleen met het eten of slapen. Heel vervelend natuurlijk.
Frank heeft Ina (coach van het ziekenhuis) vandaag maar eens opgebeld, even weer zijn verhaal gedaan. Vorige week dinsdag na het gesprek waren we vol energie. Kom maar op met die behandelingen we gaan ervoor. Maar doordat we 'zolang' (het zijn natuurlijk maar een paar dagen, maar toch duurt het lang) moesten wachten zakken we weer een beetje naar beneden. Ina is voor ons gaan bellen. Met goed resultaat want we hebben voor donderdag een afspraak in het VU amsterdam. Aan het einde van de middag werden we gebeld door het VU voor deze afspraak.
Hè hè, gelukkig. We weten nu een beetje waar we aan toe zijn. Ik vind het spannend. Deze afspraak waar we heel erg op zitten te wachten, is nu eindelijk een feit, en komt ineens heel dicht bij. Klinkt misschien gek, maar het betekent toch ook dat de behandelingen ook heel dichtbij zijn. Spannend hoe dat allemaal weer zal gaan. Maar het is ook goed, als ik zie hoeveel pijn Frank heeft moet het gewoon zo snel mogelijk beginnen.
We moeten er om 10.00 uur zijn en het duurt een hele dag. We moeten van hot naar her voor allerlei gesprekken. Dus dat wordt een lange dag.

Maar goed, nu eerst maar slapen. Morgen weer een dag werken, Frank niet hoor hij blijft thuis. Ik moet morgen ook nog met Daan naar het consultatiebureau. Het arme kind, krijgt hij in deze tijd ook nog twee prikken, zijn kiezen komen door (dus rode billen), en hij is aan het wennen op de nieuwe groep op Rollebol. Af en toe maar even extra knuffelen

Texel

We zijn weer thuis.
Met de 15:00 uur boot hebben we het mooie eiland Texel weer verlaten. We hebben direct de kinderen opgehaald en zijn daarna lekker naar huis gegaan. Nog even een moment met z'n 4-er voor ze weer naar bed gaan. Tijdens het tafeldekken ontdek ik dat de bloemen droog staan. Als ik die mooie bossen weer voorzie van een lading water denk ik terug aan het moment dat ik ze heb gekregen. En kom tot de ontdekking dat ze er nog niet eens een week staan. Het lijkt echt al zoveel langer geleden. Er gebeurt ook zo ontzettend veel momenteel. Kijk alleen al naar dit weekend. Een paar dagen zie je er heel erg naar uit, en maar zo is het weer voorbij. Maar wat was het heerlijk en wat hebben we prachtig weer gehad.

Vrijdag zijn we met de 13.30 uur boot richting Texel meegevaren. Rond 14.00 uur kwamen we aan bij landal beach park in de Koog. We zijn te vroeg en we kunnen ook de sleutel nog niet krijgen. We gaan eerst maar even boodschappen doen en daarna konden we ons mooie huisje betreden. Het zag er super netjes, schoon en modern uit.
We zijn op de bank geploft (nadat we de auto hadden uitgepakt) en hebben lekker tv gekeken. Op een gegeven moment werden we moe en koud. Omdat we ons eigen dekbed mee hadden genomen, waren de dekbedden van ons (opgemaakt) bed over. Deze dekbedden deden we lekker over ons heen, en zo hebben we heerlijk gelegen en af en toe geslapen.
De volgende morgen hebben we geslapen tot een uur of 10.00. Daarna nog even lekker gelegen, ontbijt gehad. En toen heerlijk genoten van alle extra's van het huisjes. Zonnebank, bad, douche met van die extra stralen voor je rug. Echt heerlijk!!
Rond 13.00 uur zijn we naar Den Burg gegaan. We hebben daar geluncht, Frank heeft een uitsmuiter (halve) gehad en ik brood met kroketten en een tomatensoep). Geshopt en naar de film geweest. Nog even een paar boodschapjes gehaald voor de zondag en toen zijn we weer naar de Koog gegaan.
Daar gingen we opzoek naar een restaurant om te eten. We kwamen nog langs een bowlingbaan, en hebben nog een uurtje gebowld samen. Daarna zijn we in een bruin cafè'tje gaan zitten om te eten.
Ik had een heerlijk saté met patat. En Frank nam een voorgerecht als hoofdgerecht. Frank heeft deze hele dag geprobeerd van alles te eten. Hij begint een beetje zat te worden van die shakes. (wat ik me heel goed kan voorstellen) Maar het eten van Frank viel helemaal niet lekker en hij had er al snel geen lol meer in. Toch wilde hij niet naar huis, want ik moest gewoon mijn eten lekker opeten zei hij. Dat heb ik gedaan. Ondertussen kregen we een paar sms-jes dat het met de kinderen ook helemaal prima ging. Dat geeft ook een goed gevoel. Daarna zijn we weer naar ons huisje gegaan, hebben nog even tv gekeken en zijn toen weer lekker ons bed ingedoken. Het was een heerlijke dag en volgens mij hebben we alles uit de dag gehaald wat we eruit konden halen. Het lukte ons zelfs om even niet met die stomme rot ziekte bezig te zijn (tot het avond eten dan)

Vanmorgen ook heerlijk uitgeslapen en nog even van de zonnebank en die heerlijk douche genoten. Daarna alvast wat spullen gepakt. Want we wilden nog even naar het strand. Vanaf het moment dat Frank wakker werd, voelde hij zich wat misselijk (ook beide nachten pijn gehad, wel paracetamol genomen maar toch niet echt lekker geslapen) Ik merkte dat Frank zich er niet lekker onder voelde. En als Frank niet lekker in zijn vel zit, heb ik er ook niet echt lol meer in. We zaten nog even op het terras van de zon te genieten, toen we besloten om gelijk maar alles in te pakken. Nog even naar het strand te gaan en daarna maar lekker naar huis. Lekker naar de kinderen. Ik merk doordat ik aan Frank kan zien dat hij zich niet lekker voelt, ik me er vandaag ook niet los van kan maken. En Frank natuurlijk helemaal niet. Het hele gedoe blijft maar in je hoofd hangen. En ik merk dat ik er wat onrustig van ga worden. Want het zijn geen gedachten die jezelf opbeuren, helaas.

Ergens vond ik het ook gek om op Texel te zijn. Ik ben jaren hier geweest voor de reddingsbrigade. De Koog, het strand bij paal 20, de supermarkt etc voelt zo heel bekend. Maar nu ben ik hier met een hele andere reden. Het ziet er ook anders uit, want toen we op het strand waren, was het strandpaviljoen er niet maar ook post 20 was er niet. 's winters wordt alles opgeruimd. Toch was het wel even heerlijk om op het strand te lopen. Even de zon op je gezicht en de wind in je haren. 
Daarna zijn we nog langs het slaapverblijf van de reddingsbrigade gereden. Gewoon even om te kijken. En toen naar de boot. Lekker weer naar huis.
Op de boot hebben we lekker voorop in de zon gezeten.

En nu zijn we dus weer thuis. Ik ga zo maar eens naar bed. Ik moet morgen weer werken. Ik zie er wel een beetje tegenop. Vooral omdat ik momenteel niet altijd mijn emoties onder controle heb. Nou ja we zullen wel zien. Het heeft ook geen zin om het uit te stellen, het moet toch een keer. En zolang wij nog niks van het ziekenhuis hebben gehoord, voelt het ook niet goed om thuis te zitten.

Stil

En dan is het stil.
Het voelt nu een beetje alsof er nooit iets is gebeurt. De dagen beginnen er een beetje uit te zien zoals ze altijd al zijn geweest. Frank heeft vandaag zelfs een halve dag gewerkt.
Maar ergens ontstaat er ook een beetje onrust. De dokter zei dinsdag: Waarschijnlijk word je morgen (woe) al gebeld door het VU, en dan heb je donderdag al een gesprek. Hij zei natuurlijk wel waarschijnlijk, maar eigenlijk zitten we er gewoon op te wachten. We willen verder.
Het ging de afgelopen week in zo'n sneltreinvaart. En nu staat het stil, want het VU heeft nog steeds niet gebeld. En ik merk dat ik daar een beetje onrustig van word.

Frank is vandaag nog in het ziekenhuis geweest om een cd-rom op te halen met de foto's van de endoscopie. Deze moeten wij meenemen naar het VU in Amsterdam. Zo weten ze zeker dat de foto's bij de juiste persoon terecht komen.
En toen heeft Frank er natuurlijk even naar gevraagd. Toevallig kwam hij dokter Klemt tegen, en hij vertelde dat er al een paar keer contact is geweest met Amsterdam. Dus het komt goed, verzekerde hij ons. We willen waarschijnlijk gewoon te snel. Nog even geduld dus.

We hebben trouwens wel een heerlijk vooruitzicht. We gaan dit weekend naar Texel. We zitten in een luxe huisje met sauna, zonnebank, openhaard. Heerlijk. De kinderen gaan logeren. Daan heeft er waarschijnlijk geen weet van, maar Lysanne heeft er al heel veel zin in om weer bij Maud te slapen. En ook dat Rinke haar weer komt ophalen van Rollebol. Het is wel ineens heel snel gegaan, maar als we dokter Klempt mogen geloven, dan zou het zomaar kunnen dat volgende week de chemokuren al gaan beginnen. We gaan er zeker van genieten, en zorgen ervoor dat onze batterij volledig opgeladen is voor alles wat er gaat komen.

Dinsdag

En dan is het dinsdag!
Een dag die ik liever niet wil meemaken, maar het moet, anders kunnen we niet verder. Ik heb best goed geslapen. Frank iets minder. Hij heeft (zoals elke nacht) pijn, maar het lijkt nu wel erger door de spanning.

Ik heb net de kinderen naar Rollebol gebracht. En kom weer tot de conclusie: wat staan er lieve mensen om hen heen. Lysanne voelt wel iets. (Ze heeft gister Frank zien huilen) Als ik haar op de arm heb legt ze haar hoofd tegen mij aan. Ze wil niet aan tafel zitten bij de andere kinderen. Maar als Paulien vraagt: Wil je nog even bij mij? Dan gaat ze daar graag op in. En ik ga met een gerust gevoel weg. Ik kijk nog even bij Daan. Hij ziet me niet en heeft het hoogste woord aan tafel naast Sabine. Schatje! Hij heeft geen idee, en maakt zich alleen maar druk om het eten van zijn fruit.

En nu zit ik thuis. En probeer wat te eten. Ik sms Berthe om af te spreken in de stad. K'heb toch eigenlijk geen zin om 2 uur in het ziekenhuis te wachten tijdens de endoscopie.
Ik ga nog even naar de supermarkt, tis niet echt nodig maar dan is het toch maar in huis. We kunnen vanavond bij de buren eten, en de kinderen worden opgehaald door Rinke of Renske. Dus daar geen zorgen om.

De dieetiste heeft vanmorgen gebeld. Frank zijn gewicht is gelijk gebleven dus is sondevoeding gelukkig niet nodig. Wel zullen het de komende tijd shakes blijven. Gister probeerde Frank een broodje. Het smaakte heerlijk maar het tweede broodje was iets te enthousiast. Het bleef weer steken en het deed heel zeer. Het duurde ook langer voordat het weg was. Er zit dus duidelijk iets niet goed.
Frank haalt nog even de vaatwasser leeg en dan gaan we zo.
Ik weet en voel het: God is bij ons!

Ik mag bij Frank blijven totdat hij opgehaald wordt voor de endoscopie. Ik mag zelfs blijven wachten tot hij weer terug is want het duurt echt maar een paar minuten. Maar ik kies er toch voor om even naar de stad te gaan. Dan zit ik maar een beetje bij Frank zijn bed te wachten, terwijl hij slaapt. We zitten nog lang genoeg in het ziekenhuis vandaag, dus er even tussen uit zal me goed doen.
Ik loop op de stoep en ik voel de warmte van de zon. Het doet me denken aan een hand die op me ligt, en tegelijk weet ik dat ik niet alleen ben. God is bij mij en bij Frank. Hij geeft de rust, dat weet ik zeker.
Om 14.00 uur ben ik weer terug in het ziekenhuis. Frank zit in bed een toetje te eten. Hij heeft het goed voor elkaar want iedereen krijgt een kop thee of koffie met een broodje. Bij Frank staat: een kopje thee, twee toetjes èn een shake. Verschil moet er zijn.
Het eten valt alleen niet heel lekker. Misschien komt het door de spanning, maar achteraf is dit ook het eerste wat Frank eet deze dag. We krijgen voor de zekerheid nog een zetpil mee. Maar deze is gelukkig niet nodig. We besluiten om een wandeling te maken. Frisse lucht zal ons goed doen. We lopen een rondje en kijken even bij de hertjes. Om 15.00 uur zijn we weer in het ziekenhuis. Frank wil al direct naar de afdeling voor de punctie van zijn hals, maar ik heb daar geen zin in. Dan zit je daar een half uur te wachten. Het is daar zo stil, niemand zegt iets. Kom we gaan nog even in het restaurant zitten. We zitten er nog maar pas, of we zien Theo (broertje van Frank) het ziekenhuis inlopen. Fijn, een beetje aanspraak en afleiding. Frank is een beetje gespannen en ik ben zo ontzettend rustig. Ik word er haast onrustig van dat ik zo rustig ben. Nogmaals weer een bewijs dat we niet alleen zijn.
Om 15.30 uur zijn we op afdeling 131. We moeten even wachten en om 15.50 worden we opgehaald voor de punctie. Het inbrengen van de naald in zijn hals is pijnlijk. Er wordt behoorlijk in mijn hand geknepen. Maar verdoven heeft geen zin want de prik voor de verdoving doet net zo zeer. Er is ook een laborant om direct te kijken of er goede cellen zijn. Heel fijn is dat, want als er geen goede cellen zijn moet het nog een keer. Maar dat hoeft niet, aan beide zijden gaat het in 1 keer goed.

16.30 uur En nu maar wachten... wachten op die ene afspraak. We krijgen al direct te horen dat dokter Klempt zo'n 30-40 minuten uitloopt. Hier hadden we al rekening meegehouden.
Hier zitten we dan. Op de tafel waar we aanzitten staat een computer. We surfen een beetje op internet, gaan even op zoek naar onze mail. We voelen ons ECHT rustig. Ik heb er ook alle vertrouwen in dat het goed gaat komen. En dan is het zover:
uitslag: Er zijn geen uitzaaiingen!! Dokter Klemt vewacht ook geen gekke uitslagen uit de puncties van vandaag (van zijn hals) De tumor zit boven in Frank zijn maag, het is dus maagkanker. De kanker is gaan groeien naar de slokdarm. Een operatie gaat volgen, waarbij ze een deel van de slokdarm gaan weghalen maar ook zijn maag. (Het schijnt dat je gewoon kunt leven zonder maag). Er komt een voorbehandeling vòòr de operatie dmv chemo. Om microcellen (die je niet kunt zien) dood te maken en de tumor te laten krimpen. De operatie gaat plaatsvinden in het VU in Amsterdam. Waarschijnlijk wordt er morgen al contact met ons opgenomen.

We zijn ook God dankbaar voor de rust die is gegeven maar ook voor deze uitslag, en voor alle lieve mensen om ons heen. We zijn blij en opgelucht maar weten tegelijk dat ons nog een lange zware weg te wachten staat, maar ook op die weg zijn wij niet alleen.

als reageren via blog niet lukt: franktimmerman@kpnplanet.nl

Echo

Daar zitten we dan weer, het went toch niet echt hoor het ziekenhuis. De geur; de stilte; iedereen is zo serieus. Bah! Mevrouw Timmerman hoor ik ineens, oh ik mag meekijken met de echo. Niet dat ik er iets van snap van al die beelden maar het is toch prettiger om naast Frank te zitten ipv alleen in de wachtkamer. Tis een beetje schemerig in die kamer en ik voel me wonderbaarlijk rustig.
Krijgen we gelijk iets te horen, vragen wij. Ja, zegt die jongen. Ik vertel jullie alles wat ik zie. Ieks!! Dat is best spannend. Het gaat goed, hij ontdekt geen gekke dingen. Voor de zekerheid laat hij het nog aan iemand anders zien (die jongen die ons hielp is in opleiding)

uitslag: Als dit onderzoek bij mij (of bij wie dan ook) was geweest dan ziet alles er goed uit en is er niks aan de hand. Maar omdat Frank een tumor heeft willen ze gaan voor meer zekerheid. Morgen worden we om 15.30 uur verwacht en dan gaan ze met een hele dunne naald een paar cellen uit Frank zijn  hals halen. Puur voor extra controle. Ze mogen natuurlijk niks over het hoofd zien.

Ik merk dat mijn gevoel een beetje dubbel is. Ik denk dat ik liever had gehoord: Het is helemaal in orde. Maar aan de andere kant, een onderzoek voor extra controle is natuurlijk ook heel goed. Ik moet niet van het negatieve uitgaan. We hebben vandaag gewoon goed nieuws gekregen!!

Gelukkig kunnen we nu wat sneller het ziekenhuis verlaten. Om 12.00 uur zijn we alweer thuis. Heerlijk, de kinderen zitten al aan tafel voor een broodje en wij schuiven aan. Fred en Saar zijn net weer naar huis gegaan, en de rest ligt nu lekker in bed als ik dit schrijf.

Eigenlijk hebben we ook wel een goed weekend gehad. We slapen nog steeds goed. De telefoon gaat iets minder vaak. Zaterdag waren de kinderen erg 'vervelend', waarschijnlijk deden ze net als anders. Maar het lukte ons niet goed om het gezellig te houden. Het leek wel of Daan alleen maar kon huilen. Natuurlijk is het voor de kinderen ook anders. We zijn maar boodschappen gaan doen. Lysanne heeft een nieuwe puzzel gekregen, en is weer helemaal blij. Zondag waren ze heel lief en Lysanne heeft de hele dag zitten puzzelen. Nog leuker wordt het als oma ook een puzzel heeft meegenomen en tante Sarah ook. Nu heeft ze een hele voorraad en kan ze zich lekker vermaken.
Toen ik haar 's avonds naar bed ging brengen en ik haar tanden wilde poetsen, pakte zij haar toillettas. Ze was duidelijk op zoek naar iets. Waar is ie nou, zegt ze. Ja, gevonden: de thermometer!! Die is voor papa, zegt ze. Voor papa? vraag ik. Ja, want papa is toch ziek, zegt ze. Ik geef haar een hele dikke knuffel. Is goed lieverd. Ik zal de thermometer straks aan papa geven.

Zenuwachtig

Het is vrijdag. We zijn in het ziekenhuis voor het eerste extra onderzoek de CT-scan (Frank is al opgehaald als ik dit schrijf). Spannend merk ik. Ik begin weer wat zenuwachtig te worden, net als gister (donderdag) morgen. Toen we wakker werden na een vervelende nacht. We zagen het allebei even niet meer zitten. Het is 's nachts ook zo donker en zo stil. Frank is beneden gaan zitten en ik probeerde weer te slapen. Maar dat lukte pas weer nadat Frank om 5.00 uur weer in bed kwam.
Die morgen bleef ik zenuwachtig, alsof ik voor een groot examen stond. Ik ging met de kinderen naar buiten, lekker een eind lopen in de kou en Lysanne op haar fiets. Dit hielp ons allebei, daarna werden we rustig, want Frank had in die tijd contact gehad met Ina (coach vh ziekenhuis) Heerlijk vond hij het om even zijn verhaal te doen.
De rest van de dag voelden we ons sterk. We konden gewoon praten, lachen even weer alsof er niks aan de hand was, of in elk geval was er een gedachte met positief resultaat.
We hebben ook een goeie nacht gehad (do op vr). Wel wakker geweest af en toe, maar daarna gewoon weer verder slapen.

En nu zit ik hier te wachten. Frank is al terug geweest maar het ging mis. Het vloeistof voor de CT-scan kwam in zijn arm ipv zijn ader. Dit is niet goed. Nu moet het nog een keer.
Zijn arm is helemaal dik, het vloeistof moet eruit. Dat doet zijn lichaam vanzelf maar de komende dagen blijft hij er wel last van houden. We moeten het koel houden.
Ach het brengt je wel op andere gedachten en we kunnen er wel om lachten. De spanning verdwijnt gelukkig weer. Nu is het zeker weten dat we thuis blijven dit weekend.

En nu zitten we samen te wachten. Frank moet nog een kwartier blijven zitten. Pas als hij zich goed voelt mogen we naar huis. Hij voelt zich misselijk maar dat komt door spanning en niks eten waarschijnlijk. Ik regel een kopje thee (met extra veel suiker) en de zuster regelt een heerlijk plakje cake voor ons. Kheb ook nog wel een broodje pindakaas in de tas maar cake is voor Frank natuurlijk beter nu hij niet meer mag afvallen. Het enige wat hij vanmorgen heeft gehad is 900 ml contrastvloeistof. Tja dat is ook niet echt lekker als ontbijt.

Na deze scan zijn we nog even langs Ina geweest. Even praten. We hebben vragen maar zij geen antwoorden. We willen al te veel weten maar we moeten toch echt wachten tot dinsdag, tot er meer bekend is. En zelfs dan kan het zijn dat ze toch nog meer onderzoeken willen doen.
Ze heeft al wel een klein beetje meer informatie. De tumor is kwaadaardig. We donderen weer een stukje naar beneden. Maar we moeten niet de moed verliezen.

De dieetiste is ook nog langs geweest. We moeten goed Frank zijn gewicht in de gaten houden. Als hij dinsdagmorgen nog eens 2 kilo lichter is dan nu dan gaan ze tijdens die kijkoperatie een sonde inbrengen. Maar dat willen we niet, dus we doen ons best om zo veel mogelijk eten (shakes) naar binnen te krijgen.

Het plan was om even naar de bioscoop te gaan vrijdagmiddag. De kinderen zitten op Rollebol. Maar door al dit gedoe zijn we te laat voor de middagvoorstelling. Dan maar thuis een film kijken. We hebben alle gordijnen dicht gedaan, alle telefoons uit en op stil, de stekker uit de deurbel. Heerlijk wat een rust.
Dit doen we vaker. En zo ontstaat ook het idee om te beginnen met deze blog.
Kan ik heerlijk van mij afschrijven en anderen zijn toch op de hoogte als wij even niet willen praten.

Een schok

Het is dinsdag 18 januari. 11.00 uur mijn mobiel gaat. Ik loop de klas uit en ik neem de telefoon op. Het ziekenhuis! Of ik meneer Timmerman om 13.00 uur wil ophalen, de dokter wil dan ook nog graag een gesprek met ons. Prima, dat zal er wel bij horen.
Frank is in het ziekenhuis voor een maagonderzoek. Hij heeft al een lange tijd last van zijn buik (bovenin) en de laatste weken wordt het ook steeds moeilijker om het eten goed door te slikken.
Vrijdag 14 januari heeft Frank een gesprek gehad in het ziekenhuis met de arts over zijn klachten. De arts vertelde dat alle kenmerken wijzen naar een ontstoken slokdarm. Maar voor de zekerheid toch een kijkoperatie. Ach het is een operatie van 3 minuten. Voor een ontstoken slokdarm, dan krijgen we een kuur en dan is alles weer achter de rug.

Met deze gedachte zaten we te wachten in het ziekenhuis. Om 13.30 ongeveer kwam de zuster om te zeggen dat de arts er is.
We werden meegenomen naar een kamer waar de dokter al was en nog een mevrouw. Deze vrouw zag er niet uit als een co-assistent (en later bleek het een soort coach te zijn). En toen de zuster mijn arm vast pakte en me sterkte wenste, wist ik genoeg. Dit is niet goed.

Het ziet er niet goed uit meneer Timmerman, ik maak me grote zorgen. Hij laat de foto's zien en komt met de mededeling dat er een tumor zit op Frank zijn slokdarm.
En dan, ja dan gaat er echt vanalles door je hoofd. Tijdens dat gesprek ben je nog heel nuchter en zakelijk allerlei vragen aan het stellen. Tot dat de arts weggaat en die mevrouw met ons achterblijft. Toen begon het kwartje te vallen. Mensen dit kan toch niet. Dit gebeurt bij anderen niet bij ons.
Er zijn gelijk allerlei vervolg afspraken gemaakt voor extra onderzoeken. Gelukkig staat alles op papier want het dringt niet echt meer tot ons door.

Eigenlijk mochten we niet meer autorijden. Frank niet omdat hij een roesje heeft gehad, en ik omdat ik erg verdrietig was. We zijn eerst maar even in het restaurant gaan zitten, heel verstandelijk maar ons gevoel zei totaal iets anders. We hadden geen zin aan drinken of iets anders. We gingen maar gewoon even zitten, en toen begonnen we allebei te huilen. Wat doen we hier eigenlijk. Ik wil naar huis, zegt Frank. Ja, ik kan ook best wel autorijden, zeg ik. Ik zet een knop om, de radio wat harder en in de auto hebben we het er even niet over.

Dan komen we thuis. We beginnen maar met bellen, het is moeilijk om te vertellen. Hartverwarmend wat mensen op zo'n moment doen en zeggen.

Vreemde dagen en nachten volgen. Gevoelens die op en neer gaan. Het ene moment voel je je sterk het andere moment zie je een zwarte toekomst.