Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor controle. Wat een verschil met de vorige keer controle (na het chemo infuus) We hoefden er nu pas om 10.00 uur te zijn. Dus we hadden wat meer tijd dan de vorige keer. Ik heb de kinderen weggebracht en toen ik weer thuis kwam zat Frank aan tafel zijn chemopillen te malen. Nadat hij de pillen in zijn sonde had gespoten hebben we de spullen gepakt en om 8.40 uur zaten we in de auto. Het is druk op de weg, en we doen er ook lang over om bij het ziekenhuis te komen. Gelukkig zijn we nog wel op tijd.
Om 10.00 uur waren we op de afdeling om zijn bloed weer te laten prikken. Daarna zijn we gelijk doorgelopen naar de wachtruimte voor dokter Verheul. Dat is al een verschil met de vorige keer. Toen was Frank helemaal buiten adem van het loopje van de auto naar het ziekenhuis. We hebben toen een tijdje op de bank gezeten bij het bloed prikken om bij te komen. Dit was nu helemaal niet nodig. Wat een verschil.
Om 11.00 uur werden we geroepen. En al vrij snel stonden we weer buiten. Alles ziet er goed uit. Frank zijn bloedwaarden zijn goed. Frank voelt zich goed. Hij heeft zelfs sinds een week bijna geen pijn. Dat zijn toch wel positieve geluiden.
We hebben nog gevraagd of Frank ook in de zon mag zitten. Dat mag, hij moet er alleen rekening mee houden dat zijn huid sneller zal verbranden. Dus niet te lang in de zon zitten, en de huid goed bedekken of insmeren. En wat voor Frank ook lekker is: het vloeistof voor de CT-scan van volgende week (24 maart) die mag hij gewoon door de sonde spuiten. Scheelt weer iets vies door te slikken.
Om 11.40 zaten we weer in de auto terug naar huis. Heerlijk, het gaat momenteel zo goed. We genieten van elke dag, en van deze momenten. We weten maar nooit hoe het de volgende kuur gaat. Het is voor Frank ook zo lekker om met dit heerlijke weer even naar buiten te gaan.
We rijden nog even langs station Alkmaar Noord om Frank zijn moeder op te halen. Ze komt een dagje langs. Toen we thuis kwamen hebben een lekker broodje gehaald bij Bakker Bart. Daarna is Frank op zijn bed gaan liggen. Hij zegt de fysio af want zo'n ochtendje ziekenhuis kost toch meer energie dan je denkt. Ook ik ben even gaan liggen, maar heb niet echt geslapen.
Ik heb samen met mijn schoonmoeder ons tuintje voor ons huis weer zomer klaar gemaakt. Dat ziet er nu weer netjes uit. Deze week nog even nieuwe bloemetjes halen om het helemaal af te maken. Daarna hebben we samen de kinderen opgehaald. Rond 18.00 uur is ze weer met de trein terug naar huis gegaan.
dinsdag 15 maart 2011
zondag 13 maart 2011
Nog meer?
Kan er nog meer gebeuren?
Het gaat zoals verwacht elke dag beter. Gister heeft Frank af en toe op bed gelegen en vandaag zijn we met elkaar naar buiten geweest. Even een eindje wandelen, en dat ging ook heel goed. Helemaal als je het vergelijkt met de vorige kuur. Toen zaten we de eerste zondag na de eerste kuur de hele dag in het ziekenhuis. En nu de eerste zondag na de tweede kuur lopen we met elkaar buiten. Wat een verschil. Hij was wel moet van het stukje lopen maar hij is in elk geval buiten geweest.
Frank was wel heel ziek van de chemo(infuus). Op zich logisch want hij stapt nu natuurlijk een tandje lager in. Vrijwel direct na het toedienen van het infuus voelde hij zich niet lekker worden. Gelukkig gaat het echt elke dag beter. Dinsdag moeten we weer naar het ziekenhuis voor controle. De vorige keer was dat de dag dat hij weer opgenomen werd. Nou het moet wel heel gek gaan dat dat nu weer gebeurd (gelukkig).
Maar dan hoop je je natuurlijk volledig te kunnen richten op deze ziekte en dit ziekteproces. Helaas loopt dat een beetje anders. Gisteravond is Frank op bed gaan liggen in de kamer. Niet lang daarna ben ik ook naar bed gegaan. Frank slaapt af en toe beneden. Zo is het voor mij rustiger, want dan wordt ik niet steeds wakker van Frank. En hij hoeft niet voorzichtig te doen om mij niet wakker te maken. Aangezien hij er best wel vaak uit moet 's nachts voor de w.c. of een pil.
Om 1.55 uur hoor ik Frank roepen. Ik schrik een beetje omdat ik denk dat er wat met hem is. Dan vertelt Frank dat er iemand aan onze deur heeft gezeten. De deur waar Frank zijn bed voor staat. Frank stond helemaal te trillen. Hij hoorde ineens de klink, maar deze zat op slot. Toen zag hij een schim naar de bijkeuken deur gaan om daar de klink te proberen. En deze zat ook op slot. Ja, we waren al gewaarschuwd want donderdag aan het einde van de middag is bij onze buren twee huizen verderop ingebroken. Frank heeft toen op het raam gebonsd. Want hij ligt er echt 20 cm vanaf. En toen 112 gebeld. Dus zat om 2.30 uur de politie bij ons in huis. Natuurlijk zijn ze niet gevonden. Ze hebben er zelfs nog een hond bij gehad. Donderdag zat de politie ook al bij ons in huis om te melden dat er bij de buren verderop was ingebroken. Dus Frank gaat voorlopig weer boven naast mij in bed liggen. Wat een schrik. Je begrijpt, we hebben een erg onrustige nacht achter de rug. Want slapen doe je niet echt meer. Je hoort alles.
En we hadden al een beetje de balen want donderdag is onze auto naar de garage geweest voor de keuring: afgekeurd. En alsof dat niet genoeg is ook nog een poging tot inbraak.
Maar goed, afgezien van dit alles gaat het wel heel goed bij ons. Alles 'loopt' lekker en er is wel een bepaalde rust. Ik geniet nu al enorm bij het idee dat ik morgen niet hoef te werken. Vrijdag heb ik ook een heerlijk dagje gehad. Ik ben alleen naar het strand geweest. En daar is eigenlijk wel iets bijzonders gebeurd. Ik wilde flink een potje janken daar, maar dat duurde wel even. Misschien was ik teveel met foto's maken bezig. Want ik ben op zoek naar een mooie foto voor in de kamer. Maar toen ik tot stilstand kwam met mijn gezicht naar de golven kwamen de tranen vanzelf. Toen ik mij omdraaide stond een eindje achter mij een moeder die ik ken van school. We lopen naar elkaar toe en ze vraagt hoe het gaat en of ik misschien liever alleen wil zijn. Ach laten we maar een eindje samen lopen, alleen kan altijd nog. Ze liet mij mijn hele verhaal vertellen en al snel kwam ik erachter dat ze er meer verstand van had. Alsof ze het ook had meegemaakt. Ze wist precies van de chemokuren van 3 weken met een rustweek, operatie etc. Wat blijkt nou, heeft vorig jaar haar vader precies hetzelfde gehad. En haar vader werk nu 4,5 dagen en zit momenteel in Israël. Hoe bijzonder is dit?? Dat wij allebei alleen naar het strand zijn gekomen. Dat kan geen toeval zijn. En toen ging in de auto weer naar huis, met de nieuwe sela cd aan waar ik als eerste deze tekst hoor:
Heer, zie ook ons bewogen aan
Waar wij tastend, zoekend door het leven gaan.
In moeite en onzekerheid
Blijf bij ons Heer, nu en altijd
Dit verhaal en deze ervaring had ik even nodig. Nogmaals een bevestiging van WE ZIJN NIET ALLEEN!! Ik kwam met een enorme energie stoot weer thuis. En heb gelijk Frank op de hoogte gebracht. Die wil dit natuurlijk ook wel horen. Frank stond onder de douche want we gingen daarna naar de kapper. Eigenlijk had hij zich wat te laat gedoucht, want hij moest er erg van bijkomen. Hij had ook niet heel veel zin om naar de kapper te gaan. Hij zag er enorm tegenop om weg te gaan. Toen we terug kwamen is hij ook direct weer op bed gaan liggen.
Het gaat zoals verwacht elke dag beter. Gister heeft Frank af en toe op bed gelegen en vandaag zijn we met elkaar naar buiten geweest. Even een eindje wandelen, en dat ging ook heel goed. Helemaal als je het vergelijkt met de vorige kuur. Toen zaten we de eerste zondag na de eerste kuur de hele dag in het ziekenhuis. En nu de eerste zondag na de tweede kuur lopen we met elkaar buiten. Wat een verschil. Hij was wel moet van het stukje lopen maar hij is in elk geval buiten geweest.
Frank was wel heel ziek van de chemo(infuus). Op zich logisch want hij stapt nu natuurlijk een tandje lager in. Vrijwel direct na het toedienen van het infuus voelde hij zich niet lekker worden. Gelukkig gaat het echt elke dag beter. Dinsdag moeten we weer naar het ziekenhuis voor controle. De vorige keer was dat de dag dat hij weer opgenomen werd. Nou het moet wel heel gek gaan dat dat nu weer gebeurd (gelukkig).
Maar dan hoop je je natuurlijk volledig te kunnen richten op deze ziekte en dit ziekteproces. Helaas loopt dat een beetje anders. Gisteravond is Frank op bed gaan liggen in de kamer. Niet lang daarna ben ik ook naar bed gegaan. Frank slaapt af en toe beneden. Zo is het voor mij rustiger, want dan wordt ik niet steeds wakker van Frank. En hij hoeft niet voorzichtig te doen om mij niet wakker te maken. Aangezien hij er best wel vaak uit moet 's nachts voor de w.c. of een pil.
Om 1.55 uur hoor ik Frank roepen. Ik schrik een beetje omdat ik denk dat er wat met hem is. Dan vertelt Frank dat er iemand aan onze deur heeft gezeten. De deur waar Frank zijn bed voor staat. Frank stond helemaal te trillen. Hij hoorde ineens de klink, maar deze zat op slot. Toen zag hij een schim naar de bijkeuken deur gaan om daar de klink te proberen. En deze zat ook op slot. Ja, we waren al gewaarschuwd want donderdag aan het einde van de middag is bij onze buren twee huizen verderop ingebroken. Frank heeft toen op het raam gebonsd. Want hij ligt er echt 20 cm vanaf. En toen 112 gebeld. Dus zat om 2.30 uur de politie bij ons in huis. Natuurlijk zijn ze niet gevonden. Ze hebben er zelfs nog een hond bij gehad. Donderdag zat de politie ook al bij ons in huis om te melden dat er bij de buren verderop was ingebroken. Dus Frank gaat voorlopig weer boven naast mij in bed liggen. Wat een schrik. Je begrijpt, we hebben een erg onrustige nacht achter de rug. Want slapen doe je niet echt meer. Je hoort alles.
En we hadden al een beetje de balen want donderdag is onze auto naar de garage geweest voor de keuring: afgekeurd. En alsof dat niet genoeg is ook nog een poging tot inbraak.
Maar goed, afgezien van dit alles gaat het wel heel goed bij ons. Alles 'loopt' lekker en er is wel een bepaalde rust. Ik geniet nu al enorm bij het idee dat ik morgen niet hoef te werken. Vrijdag heb ik ook een heerlijk dagje gehad. Ik ben alleen naar het strand geweest. En daar is eigenlijk wel iets bijzonders gebeurd. Ik wilde flink een potje janken daar, maar dat duurde wel even. Misschien was ik teveel met foto's maken bezig. Want ik ben op zoek naar een mooie foto voor in de kamer. Maar toen ik tot stilstand kwam met mijn gezicht naar de golven kwamen de tranen vanzelf. Toen ik mij omdraaide stond een eindje achter mij een moeder die ik ken van school. We lopen naar elkaar toe en ze vraagt hoe het gaat en of ik misschien liever alleen wil zijn. Ach laten we maar een eindje samen lopen, alleen kan altijd nog. Ze liet mij mijn hele verhaal vertellen en al snel kwam ik erachter dat ze er meer verstand van had. Alsof ze het ook had meegemaakt. Ze wist precies van de chemokuren van 3 weken met een rustweek, operatie etc. Wat blijkt nou, heeft vorig jaar haar vader precies hetzelfde gehad. En haar vader werk nu 4,5 dagen en zit momenteel in Israël. Hoe bijzonder is dit?? Dat wij allebei alleen naar het strand zijn gekomen. Dat kan geen toeval zijn. En toen ging in de auto weer naar huis, met de nieuwe sela cd aan waar ik als eerste deze tekst hoor:
Heer, zie ook ons bewogen aan
Waar wij tastend, zoekend door het leven gaan.
In moeite en onzekerheid
Blijf bij ons Heer, nu en altijd
Dit verhaal en deze ervaring had ik even nodig. Nogmaals een bevestiging van WE ZIJN NIET ALLEEN!! Ik kwam met een enorme energie stoot weer thuis. En heb gelijk Frank op de hoogte gebracht. Die wil dit natuurlijk ook wel horen. Frank stond onder de douche want we gingen daarna naar de kapper. Eigenlijk had hij zich wat te laat gedoucht, want hij moest er erg van bijkomen. Hij had ook niet heel veel zin om naar de kapper te gaan. Hij zag er enorm tegenop om weg te gaan. Toen we terug kwamen is hij ook direct weer op bed gaan liggen.
Ik hoor vaak dat mensen om wat voor reden dan ook geen reactie kunnen achterlaten. Ik heb bij de instellingen een wijziging geplaatst dat nu iedereen kan reageren, ook als je geen volger bent.
reageren mag ook altijd via: franktimmerman@kpnplanet.nl
donderdag 10 maart 2011
Chemo 2.1 do
Zo ik heb net Daan maar weer es (voor de 3e keer) naar bed gebracht. Het lijkt wel of hij zeker wil weten of ik thuis ben. En gelukkig ben ik vanavond gewoon lekker thuis. Want Frank is ook weer thuis. Vanmiddag om 14.00 uur was hij thuis. Opgehaald door Tiem. Hij voelt zich beter dan gister en eergisteren. En hij had wel zin om naar huis te gaan. Al vindt hij het wel druk met de kinderen om hem heen. Af en toe voelt hij zich misselijk maar dat is met de medicijnen goed te onderdrukken.
Verder heb ik wel een lekker rustig dagje gehad. Vanmorgen ontdekte in ineens dat we vandaag ook een afspraak hebben met Karin (wijkverpleegkundige). Ik heb haar maar gelijk gebeld om te zeggen dat Frank in het ziekenhuis ligt. Ze wilde toch komen, als ik het goed vond, want misschien kon ze nog wat voor mij betekenen. Ik moet zeggen dat het fijn was om met haar te praten. Op een een of andere manier begreep ze wat ik bedoelde. Hoe goed bedoeld andere adviezen ook zijn. En zij gaf mij het gevoel dat ik goeie beslissingen maak en goed met de kinderen en alles bezig ben. Dus het was toch goed dat ze langs is geweest. Het was gewoon even heerlijk om met haar te praten.
Kort nadat Frank thuis kwam ben ik met de kids naar de apotheek gegaan om zijn medicijnen te halen. En gelijk even een groot rondje gelopen. Zo kan Frank even lekker bijkomen. Toen we thuis kwamen hebben we lekker fruit gegeten en daarna zijn ze al lekker in bad geweest. Zo kunnen ze snel na het eten in bed. Zeker Lysanne is moe want die wilde vanmiddag niet slapen. Allebei lagen ze om 19.00 uur in bed. Maar Daan had er niet zo'n zin in. Ik heb hem net nog een papfles aangeboden maar daar had hij geen zin in (hoe is het mogelijk) maar ik geloof dat het nu toch wel stil is boven.
Frank zit nu aan tafel zijn pillen te malen om ze straks weer in de sonde te spuiten. En ik zit voetbal te kijken. Waarom eigenlijk? Ben ik eindelijk een avond thuis, zet Frank de tv op voetbal. Ik ga maar gauw zappen.
Morgen ben ik vrij. Ik ga iemand regelen die met Frank naar de fysio gaat, als Frank daar naar toe wil. En dan ga ik (afhankelijk van het weer) naar het strand.. lekker uitwaaien. Morgenmiddag gaan we allebei naar de kapper. Frank laat al zijn haren er af halen want hij heeft er erg pijn aan. En dan laat ik tegelijk ook mijn haar knippen (in mijn eigen model, ik doe niet met Frank mee)
Verder heb ik wel een lekker rustig dagje gehad. Vanmorgen ontdekte in ineens dat we vandaag ook een afspraak hebben met Karin (wijkverpleegkundige). Ik heb haar maar gelijk gebeld om te zeggen dat Frank in het ziekenhuis ligt. Ze wilde toch komen, als ik het goed vond, want misschien kon ze nog wat voor mij betekenen. Ik moet zeggen dat het fijn was om met haar te praten. Op een een of andere manier begreep ze wat ik bedoelde. Hoe goed bedoeld andere adviezen ook zijn. En zij gaf mij het gevoel dat ik goeie beslissingen maak en goed met de kinderen en alles bezig ben. Dus het was toch goed dat ze langs is geweest. Het was gewoon even heerlijk om met haar te praten.
Kort nadat Frank thuis kwam ben ik met de kids naar de apotheek gegaan om zijn medicijnen te halen. En gelijk even een groot rondje gelopen. Zo kan Frank even lekker bijkomen. Toen we thuis kwamen hebben we lekker fruit gegeten en daarna zijn ze al lekker in bad geweest. Zo kunnen ze snel na het eten in bed. Zeker Lysanne is moe want die wilde vanmiddag niet slapen. Allebei lagen ze om 19.00 uur in bed. Maar Daan had er niet zo'n zin in. Ik heb hem net nog een papfles aangeboden maar daar had hij geen zin in (hoe is het mogelijk) maar ik geloof dat het nu toch wel stil is boven.
Frank zit nu aan tafel zijn pillen te malen om ze straks weer in de sonde te spuiten. En ik zit voetbal te kijken. Waarom eigenlijk? Ben ik eindelijk een avond thuis, zet Frank de tv op voetbal. Ik ga maar gauw zappen.
Morgen ben ik vrij. Ik ga iemand regelen die met Frank naar de fysio gaat, als Frank daar naar toe wil. En dan ga ik (afhankelijk van het weer) naar het strand.. lekker uitwaaien. Morgenmiddag gaan we allebei naar de kapper. Frank laat al zijn haren er af halen want hij heeft er erg pijn aan. En dan laat ik tegelijk ook mijn haar knippen (in mijn eigen model, ik doe niet met Frank mee)
woensdag 9 maart 2011
Chemo 2.1 woe
Vandaag hebben we geen afspraken dus we doen lekker rustig aan. Rond half 9 zitten we beneden. Lysanne al wat eerder, zij zit lekker tv te kijken.
Als Daan zijn fles leeg heeft en een broodje op heeft leg ik hem weer in bed. Hij is moe. Daarna bel ik even met Frank. Hij heeft een slechte nacht gehad. Om 2.00 uur deed hij nog een rondje over de gang. Hij voelt zich misselijk maar het lijkt wel iets minder te zijn dan gister. Gelukkig maar.
Ik ga me even douchen. En vaak doe ik dan ook direct een was in de wasmachine maar dat hoeft nu niet want alle was is weg. Heerlijk
Als ik weer beneden kom ruim ik de afwasmachine leeg. En dan hoor ik dat Daan alweer wakker is. Ik haal hem uit bed en doe zijn kleren aan. En als ook Lysanne haar kleren aan heeft gaan we maar even wat boodschapjes halen. We kopen ook een cadeautje voor Frank. Hij kan wel een hart onder de riem gebruiken. Eigenlijk wachten we op een telefoontje van papa, want we gaan met z'n allen papa ophalen. We wachten totdat Frank heeft gehoord dat hij naar huis mag en dan stappen wij in de auto.
Als ik om 12.30 uur thuis kom van de boodschappen heb ik nog niks gehoord. Dus gaan we maar weer es bellen. Frank weet nog niks. Hij weet alleen dat hij zich heel beroerd voelt en hoofdpijn heeft. De medicijnen tegen de misselijkheid helpen niet echt. Hij wacht nog op de arts.
Even later belt hij: Ik weet nog niet of ik naar huis mag. Omdat ik me zo beroerd voel willen ze nog wat bloed afnemen. Ook is mijn ontlasting erg donker. Dus we moeten nog even wachten op deze uitslagen. Ik bereid Lysanne er alvast op voor dat we misschien papa niet op gaan halen. Misschien moet papa nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. Ondertussen zijn we ook al weer bezig om oppas te regelen. Want als Frank niet naar huis mag dan wil ik natuurlijk wel naar het ziekenhuis.
14.30 uur. Frank belt. Hij moet nog een nachtje blijven. Gewoon voor de zekerheid omdat hij zich zo beroerd voelt. Bloed afnemen is niet gelukt maar ze hebben wel zijn ontlasting kunnen onderzoeken. Ze waren bang voor een inwendige bloeding maar daar waren geen aanwijzingen voor. Gelukkig.
Nu is de oppas inmiddels geregeld en Rinke om met me mee te gaan naar het ziekenhuis. Vervelend dat Frank moet blijven maar het is ook wel prima zo. Ik heb er wel een rustig gevoel bij. Als hij zich zo vervelend voelt dan heb ik liever maar dat hij in het ziekenhuis zit en niet thuis. Daar staat hij toch goed onder controle. En zo ziet Frank het ook.
Ik ben nu net bij hem geweest. Hij heeft al behoorlijk wat meer praatjes dan gister. Ook ziet hij er beter uit (afgezien van zijn haar dan want dat lijkt echt raar, met hier en daar nog wat plukken haar) Gister had hij over zijn hele lijf een bepaalde kleur. Beetje wittig. Heer raar ziet dat eruit. Dat had hij ook bij de eerste kuur. En vanavond was het weer gewoon zoals Frank. Praatjes voor 10. Ook voelt hij zich veel minder misselijk dan gister. Gister voelde hij zich constant misselijk. Nu af en toe. Naar mijn idee gaat het de goede kant op en mijn gevoel zegt dat hij morgen gewoon thuis komt. We gaan het zien.
Nu eerst maar naar bed. Vandaag is ook afgesproken dat ik vrijdag en volgende week niet ga werken. Ik kom gewoon niet tot rust. Ik ga maar door (heb ook geen keus en kan ook bijna niet anders)
Als Daan zijn fles leeg heeft en een broodje op heeft leg ik hem weer in bed. Hij is moe. Daarna bel ik even met Frank. Hij heeft een slechte nacht gehad. Om 2.00 uur deed hij nog een rondje over de gang. Hij voelt zich misselijk maar het lijkt wel iets minder te zijn dan gister. Gelukkig maar.
Ik ga me even douchen. En vaak doe ik dan ook direct een was in de wasmachine maar dat hoeft nu niet want alle was is weg. Heerlijk
Als ik weer beneden kom ruim ik de afwasmachine leeg. En dan hoor ik dat Daan alweer wakker is. Ik haal hem uit bed en doe zijn kleren aan. En als ook Lysanne haar kleren aan heeft gaan we maar even wat boodschapjes halen. We kopen ook een cadeautje voor Frank. Hij kan wel een hart onder de riem gebruiken. Eigenlijk wachten we op een telefoontje van papa, want we gaan met z'n allen papa ophalen. We wachten totdat Frank heeft gehoord dat hij naar huis mag en dan stappen wij in de auto.
Als ik om 12.30 uur thuis kom van de boodschappen heb ik nog niks gehoord. Dus gaan we maar weer es bellen. Frank weet nog niks. Hij weet alleen dat hij zich heel beroerd voelt en hoofdpijn heeft. De medicijnen tegen de misselijkheid helpen niet echt. Hij wacht nog op de arts.
Even later belt hij: Ik weet nog niet of ik naar huis mag. Omdat ik me zo beroerd voel willen ze nog wat bloed afnemen. Ook is mijn ontlasting erg donker. Dus we moeten nog even wachten op deze uitslagen. Ik bereid Lysanne er alvast op voor dat we misschien papa niet op gaan halen. Misschien moet papa nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. Ondertussen zijn we ook al weer bezig om oppas te regelen. Want als Frank niet naar huis mag dan wil ik natuurlijk wel naar het ziekenhuis.
14.30 uur. Frank belt. Hij moet nog een nachtje blijven. Gewoon voor de zekerheid omdat hij zich zo beroerd voelt. Bloed afnemen is niet gelukt maar ze hebben wel zijn ontlasting kunnen onderzoeken. Ze waren bang voor een inwendige bloeding maar daar waren geen aanwijzingen voor. Gelukkig.
Nu is de oppas inmiddels geregeld en Rinke om met me mee te gaan naar het ziekenhuis. Vervelend dat Frank moet blijven maar het is ook wel prima zo. Ik heb er wel een rustig gevoel bij. Als hij zich zo vervelend voelt dan heb ik liever maar dat hij in het ziekenhuis zit en niet thuis. Daar staat hij toch goed onder controle. En zo ziet Frank het ook.
Ik ben nu net bij hem geweest. Hij heeft al behoorlijk wat meer praatjes dan gister. Ook ziet hij er beter uit (afgezien van zijn haar dan want dat lijkt echt raar, met hier en daar nog wat plukken haar) Gister had hij over zijn hele lijf een bepaalde kleur. Beetje wittig. Heer raar ziet dat eruit. Dat had hij ook bij de eerste kuur. En vanavond was het weer gewoon zoals Frank. Praatjes voor 10. Ook voelt hij zich veel minder misselijk dan gister. Gister voelde hij zich constant misselijk. Nu af en toe. Naar mijn idee gaat het de goede kant op en mijn gevoel zegt dat hij morgen gewoon thuis komt. We gaan het zien.
Nu eerst maar naar bed. Vandaag is ook afgesproken dat ik vrijdag en volgende week niet ga werken. Ik kom gewoon niet tot rust. Ik ga maar door (heb ook geen keus en kan ook bijna niet anders)
dinsdag 8 maart 2011
Chemo 2.1 di
Ik kan wat later uit mijn bed want Cor en Gerla zijn er nog en zij brengen de kinderen naar Rollebol. Als ik naar school fiets merk ik al dat ik niet lekker in mijn vel zit. Het werken wil dus ook van geen kant. Ik weet niet precies waarom ik me zo voel. Het is niet dat ik verdrietig ben omdat Frank in het ziekenhuis ligt. Ik maak me ook geen zorgen voor wat komen gaat want er is een positief vooruitzicht. Ligt het misschien aan alle extra aandacht die er ineens bij komt kijken.. Ik weet het niet.
Als ik op mijn werk ben, heb ik al snel het gevoel van: wat doe ik hier. Maar ik voel met niet 'ziek', dus we gaan er maar voor. Tussendoor krijg ik van Frank een sms: de eerste chemopillen zitten er alweer in. Helaas zit Frank zijn infuus niet goed, dus het duurt allemaal wat langer voordat de chemokuur via infuus gaan beginnen. In de middagpauze bel ik Frank even en toen is het infuus net begonnen.
Gelukkig ging het werken na de middagpauze stukken beter. We hebben nog even lekker buiten gespeeld (extra) want het is echt super mooi weer. Daarna zijn we nog verder gegaan met ons nieuwe thema. De kinderen gingen heerlijk aan de gang. Dus een gezellige middag gehad. Heerlijk om de dag mee af te sluiten.
Na schooltijd ruim ik nog wat op, stuur een mailtje naar mijn collega en ga dan snel naar huis. Ik had eerst het plan om naar huis te gaan, even lekker rustig te zitten en dan pas de kinderen op te halen. Maar als ik op de fiets zit wil ik eigenlijk direct naar de kinderen toe. En ik krijg een plannetje waar Lysanne vast ook heel blij mee is. Het is mooi weer dus tijd voor een ijsje.
Als ik met de kinderen thuis ben, doe ik Daan direct in de wandelwagen en we hebben samen een lekker ijsje opgehaald. Ik merk dat ik helemaal weer oplaad met de kinderen om mij heen. We smikkelen lekker het ijsje op en gaan dan weer naar huis.
Lysanne zit sesamstraat te kijken en ik haal de was binnen. Gerla heeft alle was weggewerkt en het hangt heerlijk buiten te drogen. Als ik druk bezig ben wordt er alweer aangebeld. Het eten wordt gebracht. Dat is toch elke keer weer genieten. Ik zou niet weten wanneer ik ook nog had moeten koken, laat staan boodschappen doen.
We zijn op tijd klaar met eten dus kunnen de kinderen nog even heerlijk in bad, en om 18.45 uur liggen ze allebei schoon in een schoon bedje. (want ook alle bedden zijn weer lekker schoon) Ik breng de babyfoon naar de buren en ik stap bij Caroline in de auto. We gaan naar Frank.
Als we in het ziekenhuis komen ligt Frank op bed. Hij heeft niet veel praatjes. Hij voelt zich misselijk. Hij is deze keer erg ziek van de chemo, en dan rijst vanzelf de vraag: Waarom moeten we dit toch allemaal meemaken? Ook heeft Frank erg last van 'haarpijn'. Dat is pijn bij zijn haren en dat is pas over als hij al zijn haren kwijt is. Het gaat nou ook heel hard met zijn haren. Er vallen steeds meer gaten in zijn kapsel. Vooral op de plekken waar hij op ligt. Ook de haren op zijn kin doen zeer. Dat hij zich zo ziek voelt komt voornamelijk door de chemokuur dit hij via het infuus krijgt. En deze kuur zit er alweer in, hij is nu aan het naspoelen. Als dat morgen klaar is dan mag hij naar huis. De verwachting is dat hij tussen 12 en 2 naar huis mag. Daarnaast is de chemokuur via pillen vandaag ook weer begonnen. Deze kuur is lichter dan het infuus dus deze is beter te onderdrukken met medicatie..
We wachten maar weer af wat het ons deze keer gaat brengen.
Als ik op mijn werk ben, heb ik al snel het gevoel van: wat doe ik hier. Maar ik voel met niet 'ziek', dus we gaan er maar voor. Tussendoor krijg ik van Frank een sms: de eerste chemopillen zitten er alweer in. Helaas zit Frank zijn infuus niet goed, dus het duurt allemaal wat langer voordat de chemokuur via infuus gaan beginnen. In de middagpauze bel ik Frank even en toen is het infuus net begonnen.
Gelukkig ging het werken na de middagpauze stukken beter. We hebben nog even lekker buiten gespeeld (extra) want het is echt super mooi weer. Daarna zijn we nog verder gegaan met ons nieuwe thema. De kinderen gingen heerlijk aan de gang. Dus een gezellige middag gehad. Heerlijk om de dag mee af te sluiten.
Na schooltijd ruim ik nog wat op, stuur een mailtje naar mijn collega en ga dan snel naar huis. Ik had eerst het plan om naar huis te gaan, even lekker rustig te zitten en dan pas de kinderen op te halen. Maar als ik op de fiets zit wil ik eigenlijk direct naar de kinderen toe. En ik krijg een plannetje waar Lysanne vast ook heel blij mee is. Het is mooi weer dus tijd voor een ijsje.
Als ik met de kinderen thuis ben, doe ik Daan direct in de wandelwagen en we hebben samen een lekker ijsje opgehaald. Ik merk dat ik helemaal weer oplaad met de kinderen om mij heen. We smikkelen lekker het ijsje op en gaan dan weer naar huis.
Lysanne zit sesamstraat te kijken en ik haal de was binnen. Gerla heeft alle was weggewerkt en het hangt heerlijk buiten te drogen. Als ik druk bezig ben wordt er alweer aangebeld. Het eten wordt gebracht. Dat is toch elke keer weer genieten. Ik zou niet weten wanneer ik ook nog had moeten koken, laat staan boodschappen doen.
We zijn op tijd klaar met eten dus kunnen de kinderen nog even heerlijk in bad, en om 18.45 uur liggen ze allebei schoon in een schoon bedje. (want ook alle bedden zijn weer lekker schoon) Ik breng de babyfoon naar de buren en ik stap bij Caroline in de auto. We gaan naar Frank.
Als we in het ziekenhuis komen ligt Frank op bed. Hij heeft niet veel praatjes. Hij voelt zich misselijk. Hij is deze keer erg ziek van de chemo, en dan rijst vanzelf de vraag: Waarom moeten we dit toch allemaal meemaken? Ook heeft Frank erg last van 'haarpijn'. Dat is pijn bij zijn haren en dat is pas over als hij al zijn haren kwijt is. Het gaat nou ook heel hard met zijn haren. Er vallen steeds meer gaten in zijn kapsel. Vooral op de plekken waar hij op ligt. Ook de haren op zijn kin doen zeer. Dat hij zich zo ziek voelt komt voornamelijk door de chemokuur dit hij via het infuus krijgt. En deze kuur zit er alweer in, hij is nu aan het naspoelen. Als dat morgen klaar is dan mag hij naar huis. De verwachting is dat hij tussen 12 en 2 naar huis mag. Daarnaast is de chemokuur via pillen vandaag ook weer begonnen. Deze kuur is lichter dan het infuus dus deze is beter te onderdrukken met medicatie..
We wachten maar weer af wat het ons deze keer gaat brengen.
maandag 7 maart 2011
Chemo 2.1 ma
Na een weekje rust zitten we weer in het ziekenhuis. We zijn vanmorgen gebracht en om 10.15 waren we weer op de afdeling. Er is al weer bloed afgenomen en het eerste gesprek met de zaalarts is ook al geweest. Er is nog een beetje onduidelijkheid over of Frank nog weer een hart test moet ondergaan of niet. We wachten het maar af.
Het is mooi weer, we krijgen af en toe een foto op onze mobiel. Cor en Gerla zijn vandaag bij de kinderen thuis en nu zitten ze met hen op het strand. Helemaal geweldig en het ziet er heerlijk uit.
We hebben vannacht goed geslapen. Het voelt stukken minder gespannen dan de eerste keer. We weten nu beter wat er gaat komen. Ik ben enorm benieuwd hoe de bijwerkingen van de chemo zullen zijn, nu we ons niet meer druk hoeven maken over het eten en drinken. We wachten het maar gewoon af. We zien het wel per dag. Net zoals de afgelopen weken.
Vorige week was voor Frank een rust week. En volgens mij heeft het iedereen goed gedaan. Afgezien van zijn haaruitval was het ook echt een rustige week. Op dat moment was het haaruitval erg confronterend maar daarna was het eigenlijk gelijk alweer prima. Ook toen Frank bij de kapper zat, had hij er geen moeite mee. Grappig hoe dit kan veranderen. In het begin zag Frank er heel erg tegen op om zijn haar te verliezen. En nu is het allemaal prima. Het moet er eigenlijk helemaal af want er ontstaan kalige plekken.
Ik merk aan alles thuis dat er wat rust is gekomen. Het heeft ons allemaal goed gedaan. Frank, mijzelf maar ook met de kinderen ging het hartstikke goed afgelopen week. Het voelde weer even zoals het altijd was. Even geen gekke dingen. Gewoon lekker rustig. We zijn donderdag nog even bij Lysanne haar grote vriend, Rinke geweest want die was jarig. Vrijdagmorgen heb ik in alle rust de kinderen naar Rollebol gebracht. Ik was vrij dus vooral geen haast. Er is nog iemand van de thuiszorg geweest want Frank heeft last van de sonde in zijn neus. Donderdag was er ook al iemand geweest om de pleister te vervangen. Maar op de een of andere manier is de pleister niet goed geplakt want Frank blijft last van zijn neus houden. Als het slangetje van de sonde te lang op dezelfde plek blijft zitten, dan krijg je zo'n door-lig-plek in je neus. En daar heeft Frank last van want dat begint te irriteren. Maar de pleister is vrijdag goed geplakt. Nu heeft Frank er geen last meer van.
Daarna zijn we samen naar de fysiotherapie geweest. Frank heeft 'gesport' maar vooral gepraat met lotgenoten. Het doet hem goed, al komt hij wel moe thuis. Hij kruipt gelijk op bed in de kamer en valt snel in slaap. Ik neem eerst een broodje en dan ga ik ook naar bed. Tja daar hoeft Frank zich niet druk om te maken.
's Avonds zijn we op verjaardag van Maarten geweest. Frank voelt zich goed en hij ziet er naar uit om even weg te gaan. Het gaat ook heel goed. Heel even staat Frank in het middelpunt maar als snel gaan de gesprekken over van alles en nog wat. Heerlijk. Na dik een uur gaan we weer naar huis. Het was fijn en gezellig. Al was het alleen al dat we niet steeds over Frank zijn ziekte hoefden te praten.
Zaterdag was ook een rustige dag. De kinderen gingen om en om naar bed. Dus de drukte was wat verdeeld die dag. Ik ben met Lysanne nog even naar de dienstdoende apotheek geweest want Frank zijn medicijnen tegen de pijn waren op. Het ziekenhuis heeft het recept gefaxt, en toen lag het voor ons klaar. 's Avonds lekker patatjes gegeten en na een heerlijk bad gingen de kinderen weer naar bed. Zondag ben ik met de kinderen naar de kerk geweest. Lysanne is met me mee geweest naar de kerk. Voor de eerste keer en het ging heel goed. Ik hoefde niet eens alles uit de kast te halen om haar bezig te houden. Er was ook nog toevallig die morgen een kinderpreek. Dat was ook wel een mooie onderbreking. Frank voelt zich verder goed, hij was alleen wat moe. Maar achteraf hoorde ik dat dat kwam omdat hij iets te lang heeft gelezen. Nou ja gelukkig maar dat het zo'n oorzaak heeft.
's Middags kwam Diane bij ons om met de kinderen bezig te zijn. Zo kon ik ook weer even lekker slapen. Wanneer het kan moet ik toch mijn rust maar pakken.
En nu zitten we dus weer in het ziekenhuis. We hebben al gehoord dat Frank verder geen onderzoeken hoeft ondergaan. Dus we hoeven niet perse op de afdelingen te blijven. We gaan even samen naar beneden. Hebben even in het restaurant gezeten en daarna gaan we weer naar de afdeling. Frank leest de telegraaf. En ik ga even op zijn bed liggen. En ik val ook nog in slaap. Daarna ruilen we even, het is voornamelijk wachten.
We hebben net samen gezellig beneden gezeten in het personeel restaurant. De verpleegkundige vertelde dat wij daar ook gewoon mogen zitten. Het is daar gezelliger en goedkoper. En allebei is waar. Het was alsof we in een echt restaurant zaten. Niets leek erop dat we in het ziekenhuis zitten. Ook hebben we nog met Lysanne gebeld. Ze had praatjes voor 10, of te wel: die heeft het prima naar de zin. Fijn! We hebben net gehoord dat je na de uitslag van je bloedtest naar huis mag, maar dan moet je de dag erna rond 9.00 uur weer in het ziekenhuis zijn. Dat vertellen ze lekker op tijd. Zitten we hier de hele dag te wachten. Hadden we gewoon naar huis gemogen. Ach we laten het maar zo, alles is geregeld. Oppas, taxi, visite's etc. Misschien iets voor de volgende keer. We hebben nu wel een heerlijk uitrust dagje gehad.
Straks weer afscheid nemen van Frank. Niet leuk maar dit keer zal het minder moeilijk zijn dan de 1e keer, we weten nu toch beter wat ons te wachten staat. Ik hoop dat hij een beetje lekker kan slapen vannacht. En dan zie ik hem morgenavond weer.
Het is mooi weer, we krijgen af en toe een foto op onze mobiel. Cor en Gerla zijn vandaag bij de kinderen thuis en nu zitten ze met hen op het strand. Helemaal geweldig en het ziet er heerlijk uit.
We hebben vannacht goed geslapen. Het voelt stukken minder gespannen dan de eerste keer. We weten nu beter wat er gaat komen. Ik ben enorm benieuwd hoe de bijwerkingen van de chemo zullen zijn, nu we ons niet meer druk hoeven maken over het eten en drinken. We wachten het maar gewoon af. We zien het wel per dag. Net zoals de afgelopen weken.
Vorige week was voor Frank een rust week. En volgens mij heeft het iedereen goed gedaan. Afgezien van zijn haaruitval was het ook echt een rustige week. Op dat moment was het haaruitval erg confronterend maar daarna was het eigenlijk gelijk alweer prima. Ook toen Frank bij de kapper zat, had hij er geen moeite mee. Grappig hoe dit kan veranderen. In het begin zag Frank er heel erg tegen op om zijn haar te verliezen. En nu is het allemaal prima. Het moet er eigenlijk helemaal af want er ontstaan kalige plekken.
Ik merk aan alles thuis dat er wat rust is gekomen. Het heeft ons allemaal goed gedaan. Frank, mijzelf maar ook met de kinderen ging het hartstikke goed afgelopen week. Het voelde weer even zoals het altijd was. Even geen gekke dingen. Gewoon lekker rustig. We zijn donderdag nog even bij Lysanne haar grote vriend, Rinke geweest want die was jarig. Vrijdagmorgen heb ik in alle rust de kinderen naar Rollebol gebracht. Ik was vrij dus vooral geen haast. Er is nog iemand van de thuiszorg geweest want Frank heeft last van de sonde in zijn neus. Donderdag was er ook al iemand geweest om de pleister te vervangen. Maar op de een of andere manier is de pleister niet goed geplakt want Frank blijft last van zijn neus houden. Als het slangetje van de sonde te lang op dezelfde plek blijft zitten, dan krijg je zo'n door-lig-plek in je neus. En daar heeft Frank last van want dat begint te irriteren. Maar de pleister is vrijdag goed geplakt. Nu heeft Frank er geen last meer van.
Daarna zijn we samen naar de fysiotherapie geweest. Frank heeft 'gesport' maar vooral gepraat met lotgenoten. Het doet hem goed, al komt hij wel moe thuis. Hij kruipt gelijk op bed in de kamer en valt snel in slaap. Ik neem eerst een broodje en dan ga ik ook naar bed. Tja daar hoeft Frank zich niet druk om te maken.
's Avonds zijn we op verjaardag van Maarten geweest. Frank voelt zich goed en hij ziet er naar uit om even weg te gaan. Het gaat ook heel goed. Heel even staat Frank in het middelpunt maar als snel gaan de gesprekken over van alles en nog wat. Heerlijk. Na dik een uur gaan we weer naar huis. Het was fijn en gezellig. Al was het alleen al dat we niet steeds over Frank zijn ziekte hoefden te praten.
Zaterdag was ook een rustige dag. De kinderen gingen om en om naar bed. Dus de drukte was wat verdeeld die dag. Ik ben met Lysanne nog even naar de dienstdoende apotheek geweest want Frank zijn medicijnen tegen de pijn waren op. Het ziekenhuis heeft het recept gefaxt, en toen lag het voor ons klaar. 's Avonds lekker patatjes gegeten en na een heerlijk bad gingen de kinderen weer naar bed. Zondag ben ik met de kinderen naar de kerk geweest. Lysanne is met me mee geweest naar de kerk. Voor de eerste keer en het ging heel goed. Ik hoefde niet eens alles uit de kast te halen om haar bezig te houden. Er was ook nog toevallig die morgen een kinderpreek. Dat was ook wel een mooie onderbreking. Frank voelt zich verder goed, hij was alleen wat moe. Maar achteraf hoorde ik dat dat kwam omdat hij iets te lang heeft gelezen. Nou ja gelukkig maar dat het zo'n oorzaak heeft.
's Middags kwam Diane bij ons om met de kinderen bezig te zijn. Zo kon ik ook weer even lekker slapen. Wanneer het kan moet ik toch mijn rust maar pakken.
En nu zitten we dus weer in het ziekenhuis. We hebben al gehoord dat Frank verder geen onderzoeken hoeft ondergaan. Dus we hoeven niet perse op de afdelingen te blijven. We gaan even samen naar beneden. Hebben even in het restaurant gezeten en daarna gaan we weer naar de afdeling. Frank leest de telegraaf. En ik ga even op zijn bed liggen. En ik val ook nog in slaap. Daarna ruilen we even, het is voornamelijk wachten.
We hebben net samen gezellig beneden gezeten in het personeel restaurant. De verpleegkundige vertelde dat wij daar ook gewoon mogen zitten. Het is daar gezelliger en goedkoper. En allebei is waar. Het was alsof we in een echt restaurant zaten. Niets leek erop dat we in het ziekenhuis zitten. Ook hebben we nog met Lysanne gebeld. Ze had praatjes voor 10, of te wel: die heeft het prima naar de zin. Fijn! We hebben net gehoord dat je na de uitslag van je bloedtest naar huis mag, maar dan moet je de dag erna rond 9.00 uur weer in het ziekenhuis zijn. Dat vertellen ze lekker op tijd. Zitten we hier de hele dag te wachten. Hadden we gewoon naar huis gemogen. Ach we laten het maar zo, alles is geregeld. Oppas, taxi, visite's etc. Misschien iets voor de volgende keer. We hebben nu wel een heerlijk uitrust dagje gehad.
Straks weer afscheid nemen van Frank. Niet leuk maar dit keer zal het minder moeilijk zijn dan de 1e keer, we weten nu toch beter wat ons te wachten staat. Ik hoop dat hij een beetje lekker kan slapen vannacht. En dan zie ik hem morgenavond weer.
woensdag 2 maart 2011
Rust 1
Eigenlijk hoopten we op een week rust. Echt rust, vooral medisch gezien. En op zich is er ook wel rust. Tot vanmorgen. Toen Frank onder de douche stond, ontdekte hij dat hij haren uit zijn hoofd kan trekken. Ja, en dan wordt je wel heel erg geconfronteerd met deze ziekte. Frank stond te huilen onder de douche. Hij probeerde mij te roepen (ik was beneden met de kinderen) maar ik hoorde hem niet. En dat vind ik nog het vervelendste. We hebben de kapper gebeld over wat we nu het beste kunnen doen. Om half 4 vanmiddag konden we nog terecht. Deze kapper is gespecialiseerd in het knippen van 'chemo-haar'. We zijn al eerder bij ze geweest voor eventueel een pruik. Maar omdat Frank een huidziekte heeft op zijn hoofd is het volgens de dermatoloog niet slim om dat af te dekken met een pruik. Dus daar zijn we mee gestopt.
De kapster heeft eerst een kort model geknipt, zo is de overgang naar helemaal kaal niet zo groot. We zaten in een apart kamertje achter de kapsalon. Zo hebben we veel privacy en dat is in deze situatie wel heel erg lekker. Frank vond het eigenlijk nog te lang. Hij is heel bang om plukken haar op zijn kussen te vinden. Dus toen is er nog een laagje afgegaan. Standje tondeuse met een kam ertussen. En dit model vond Frank oké. Frank heeft nu een kapsel waarmee hij zo het leger in zou kunnen. Het is echt een paar millimeter lang of kort, t'is maar net hoe je het bekijkt. Als Frank nu de rest van zijn haren gaat verliezen dan merkt hij er minder van. Als nu blijkt dat er echt gaten gaan vallen in zijn kapsel, dan mogen we terug komen en dan gaan ze er alles af halen. We hebben ook een 'buff' gekocht. Dat is een soort sjaal/muts die hij op kan doen. Helemaal nu het zo koud is, is alleen een petje niet voldoende.
Maar buiten dit alles gaat het eigenlijk best wel goed. Toen Frank thuis kwam uit het ziekenhuis vorige week vrijdag, hebben we een prima nacht gehad. Zaterdag's hebben we heerlijk rustig aan gedaan, we hadden de tijd aan ons zelf. Rond 10.30 uur kregen wij een sms-je van Rinke: Of Lysanne zin heeft om mee te gaan naar de dierentuin. Nou dat wilde ze wel. Een uur later werd ze opgehaald. Lysanne heeft een heerlijke dag gehad, al die dieren. En daarna nog eten in een pannenkoekenrestaurant. En wij hebben ook een heerlijke rustige dag gehad. Het is leuk om Daan alleen thuis te hebben. Je zag ook hem er heel erg van genieten. Het gaat ook goed met Daan, zijn billen zijn weer helemaal in orde en hij eet weer erg goed. Gelukkig.
Zondag is Frank mee geweest naar de kerk. Hij voelde zich goed. En het was fijn om samen in de kerk te zitten. Het was een vriendendienst met als thema: Wat er ook gebeurd! De hele dienst voelde voor ons heel erg dichtbij. Mijn ouders zijn voor kerktijd bij ons gekomen, dus zij waren met de kinderen thuis. We merken ook dat Lysanne steeds meer wendt aan 'het slangetje'. Als ik Frank help om het slangetje dicht te knijpen als hij zijn medicijnen in de sonde spuit, dan wil Lysanne ook helpen. En ze houd ook het slangetje vast. Later op de dag lukt het om Frank een kus te geven op zijn wang zonder slangetje. Het wordt steeds gewoner.
Maandag heb ik gewerkt. Mijn ouders konden een dag langer blijven. Halverwege de dag merk ik dat ik eigenlijk niet had moeten gaan werken. Ik ben erg moe en 's middags komt er niet veel uit mijn handen. Ik ga iets eerder naar huis want rond 15.00 uur komt er een verpleegkundige (Karin) gespecialiseerd in oncologie bij ons thuis (van de thuiszorg). Dit was een fijn gesprek. Frank doet (wederom) zijn hele verhaal en vertelt ook dat we eigenlijk een nieuwe bank nodig hebben omdat hij op deze niet lekker kan liggen. Karin vraagt of hij dat graag zou willen. En stelt voor om een bed te regelen. Toevallig hadden we het daar zelf ook al over gehad. Ik besluit om van dit aanbod gebruik te maken. Frank weet het niet zo goed. Het is zo aanwezig zo'n bed, en dus ook de ziekte. Toch trek ik hem snel over de streep. Het is voor Frank fijner dat hij lekker kan liggen en niet steeds boven hoeft te zijn. Hoe verder hij met de chemo's is, hoe meer vermoeit hij zal zijn. Het bed kan woensdag al geleverd worden, en dat is ook gebeurd. Vanmorgen is het bed gebracht. Hij staat voor de openslaande deuren, en het past eigenlijk prima. Hier en daar even iets anders neer zetten. Want het is toch een 'meubel' wat een tijdje bij in huis zal staan.
Als wij maandagavond de kinderen naar bed brengen wordt Lysanne ineens heel boos. Frank helpt haar met handen wassen, maar dat moet mama doen. Het is ongelooflijk hoe zo'n klein meisje zo boos kan zijn. Helaas laat ze nu vaker zulke buien zien. En waar komt het vandaan. Is dit haar reactie op de hele situatie? Of hoort dit bij haar ontwikkeling? Lastig, volgende week gaan we dit bespreken met Karin.
Dinsdag heb ik ook gewerkt. En aan het einde van de dag bekruipt mij het gevoel dat ik vrijdag vrij moet nemen. Ik heb echt op. Ik ben toe aan wat rust, echt rust. En een dag thuis omdat ik niet hoef te werken is niet echt uitrusten omdat je toch de hele dag druk met de kinderen bent. Vrijdag zijn ze naar Rollebol, dus zal het voor mij rustiger zijn. Ik benoem dit al voorzichtig naar mijn collega. Als de kinderen dinsdagavond op bed liggen, en dat was heel vroeg want ze waren heel moe van hun Rollebol-dag. Kom ik al snel tot de beslissing dat ik ook niet ga sporten. Ik had niet eens de energie om de tafel af te ruimen. Lekker vroeg naar bed.
En ik moet zeggen dat ik lekker heb geslapen vannacht. Ook best lang. Lysanne mocht om 8.00 uur vanmorgen naar beneden en Daan lag nog lekker te slapen. Rond half 9 werd hij wakker. En toen ben ik met hem ook naar beneden gegaan.
En toen gebeurde dat 'haar' gedoe van Frank. Hij was er wel even van slag van. Ik ben toen met de kinderen even een eindje gaan lopen, met Lysanne op de fiets. Zo kon Frank even lekker alleen zijn. Hierdoor lagen de kinderen vanmiddag wel wat laat op bed. En omdat wij naar de kapper gingen. Had ik uiteindelijk een uur voor mijzelf. Toen heb ik de knoop doorgehakt: Ik ga vrijdag niet werken.
Als ik kijk naar de chemokuur, dan gaat het best goed met Frank. Hij is wel eens misselijk maar daar heeft hij medicijnen voor. Soms moet hij heel erg braken. Dat doet op dat moment zeer want er komt niks uit. Maar vaak lucht het wel op want de misselijkheid vervaagt dan. Het is wel akelig om hem zo te zien. Soms heeft hij pijn maar ook daar heeft hij een pilletje voor. Vanmiddag hoor ik hem tegen dokter Verheul zeggen: Ik denk dat ik niet mag klagen. Ik denk het ook niet. We balen soms, zijn soms verdrietig maar verder is hij niet zo ziek dat hij de hele dag op bed wil liggen. Daar zijn we dankbaar voor.
Ook de sonde gaat prima. Op onze weegschaal thuis is hij 80 kg. Dat gaat dus ook weer de goede kant op. De druk van het eten en drinken is volledig van ons afgegleden. Frank voelt zich veel beter. Hij onderneemt allerlei kleine dingen wat hij aan kan. Dinsdag is hij bij de fysiotherapie geweest. Bewegen onder begeleiding. En hij is gewoon weer Frank zoals Frank is (met alleen iets minder energie).
Vanavond hebben de kinderen nog heerlijk gespeeld na het eten. Ik heb samen met Lysanne gedanst (wat ze heel graag doet) en dan wil Daan natuurlijk meedoen. En ze hebben even op papa's bed gezeten. Lysanne roept steeds trots dat ze niet meer bang is voor het slangetje. En dat is ook zo. Ze geeft papa steeds kusjes op zijn goeie wang en Frank mag ook haar nu een kusje geven. Het was een heerlijk ontspannen moment met de kinderen en Lysanne ging zonder 'boos zijn' naar bed.
De kapster heeft eerst een kort model geknipt, zo is de overgang naar helemaal kaal niet zo groot. We zaten in een apart kamertje achter de kapsalon. Zo hebben we veel privacy en dat is in deze situatie wel heel erg lekker. Frank vond het eigenlijk nog te lang. Hij is heel bang om plukken haar op zijn kussen te vinden. Dus toen is er nog een laagje afgegaan. Standje tondeuse met een kam ertussen. En dit model vond Frank oké. Frank heeft nu een kapsel waarmee hij zo het leger in zou kunnen. Het is echt een paar millimeter lang of kort, t'is maar net hoe je het bekijkt. Als Frank nu de rest van zijn haren gaat verliezen dan merkt hij er minder van. Als nu blijkt dat er echt gaten gaan vallen in zijn kapsel, dan mogen we terug komen en dan gaan ze er alles af halen. We hebben ook een 'buff' gekocht. Dat is een soort sjaal/muts die hij op kan doen. Helemaal nu het zo koud is, is alleen een petje niet voldoende.
Maar buiten dit alles gaat het eigenlijk best wel goed. Toen Frank thuis kwam uit het ziekenhuis vorige week vrijdag, hebben we een prima nacht gehad. Zaterdag's hebben we heerlijk rustig aan gedaan, we hadden de tijd aan ons zelf. Rond 10.30 uur kregen wij een sms-je van Rinke: Of Lysanne zin heeft om mee te gaan naar de dierentuin. Nou dat wilde ze wel. Een uur later werd ze opgehaald. Lysanne heeft een heerlijke dag gehad, al die dieren. En daarna nog eten in een pannenkoekenrestaurant. En wij hebben ook een heerlijke rustige dag gehad. Het is leuk om Daan alleen thuis te hebben. Je zag ook hem er heel erg van genieten. Het gaat ook goed met Daan, zijn billen zijn weer helemaal in orde en hij eet weer erg goed. Gelukkig.
Zondag is Frank mee geweest naar de kerk. Hij voelde zich goed. En het was fijn om samen in de kerk te zitten. Het was een vriendendienst met als thema: Wat er ook gebeurd! De hele dienst voelde voor ons heel erg dichtbij. Mijn ouders zijn voor kerktijd bij ons gekomen, dus zij waren met de kinderen thuis. We merken ook dat Lysanne steeds meer wendt aan 'het slangetje'. Als ik Frank help om het slangetje dicht te knijpen als hij zijn medicijnen in de sonde spuit, dan wil Lysanne ook helpen. En ze houd ook het slangetje vast. Later op de dag lukt het om Frank een kus te geven op zijn wang zonder slangetje. Het wordt steeds gewoner.
Maandag heb ik gewerkt. Mijn ouders konden een dag langer blijven. Halverwege de dag merk ik dat ik eigenlijk niet had moeten gaan werken. Ik ben erg moe en 's middags komt er niet veel uit mijn handen. Ik ga iets eerder naar huis want rond 15.00 uur komt er een verpleegkundige (Karin) gespecialiseerd in oncologie bij ons thuis (van de thuiszorg). Dit was een fijn gesprek. Frank doet (wederom) zijn hele verhaal en vertelt ook dat we eigenlijk een nieuwe bank nodig hebben omdat hij op deze niet lekker kan liggen. Karin vraagt of hij dat graag zou willen. En stelt voor om een bed te regelen. Toevallig hadden we het daar zelf ook al over gehad. Ik besluit om van dit aanbod gebruik te maken. Frank weet het niet zo goed. Het is zo aanwezig zo'n bed, en dus ook de ziekte. Toch trek ik hem snel over de streep. Het is voor Frank fijner dat hij lekker kan liggen en niet steeds boven hoeft te zijn. Hoe verder hij met de chemo's is, hoe meer vermoeit hij zal zijn. Het bed kan woensdag al geleverd worden, en dat is ook gebeurd. Vanmorgen is het bed gebracht. Hij staat voor de openslaande deuren, en het past eigenlijk prima. Hier en daar even iets anders neer zetten. Want het is toch een 'meubel' wat een tijdje bij in huis zal staan.
Als wij maandagavond de kinderen naar bed brengen wordt Lysanne ineens heel boos. Frank helpt haar met handen wassen, maar dat moet mama doen. Het is ongelooflijk hoe zo'n klein meisje zo boos kan zijn. Helaas laat ze nu vaker zulke buien zien. En waar komt het vandaan. Is dit haar reactie op de hele situatie? Of hoort dit bij haar ontwikkeling? Lastig, volgende week gaan we dit bespreken met Karin.
Dinsdag heb ik ook gewerkt. En aan het einde van de dag bekruipt mij het gevoel dat ik vrijdag vrij moet nemen. Ik heb echt op. Ik ben toe aan wat rust, echt rust. En een dag thuis omdat ik niet hoef te werken is niet echt uitrusten omdat je toch de hele dag druk met de kinderen bent. Vrijdag zijn ze naar Rollebol, dus zal het voor mij rustiger zijn. Ik benoem dit al voorzichtig naar mijn collega. Als de kinderen dinsdagavond op bed liggen, en dat was heel vroeg want ze waren heel moe van hun Rollebol-dag. Kom ik al snel tot de beslissing dat ik ook niet ga sporten. Ik had niet eens de energie om de tafel af te ruimen. Lekker vroeg naar bed.
En ik moet zeggen dat ik lekker heb geslapen vannacht. Ook best lang. Lysanne mocht om 8.00 uur vanmorgen naar beneden en Daan lag nog lekker te slapen. Rond half 9 werd hij wakker. En toen ben ik met hem ook naar beneden gegaan.
En toen gebeurde dat 'haar' gedoe van Frank. Hij was er wel even van slag van. Ik ben toen met de kinderen even een eindje gaan lopen, met Lysanne op de fiets. Zo kon Frank even lekker alleen zijn. Hierdoor lagen de kinderen vanmiddag wel wat laat op bed. En omdat wij naar de kapper gingen. Had ik uiteindelijk een uur voor mijzelf. Toen heb ik de knoop doorgehakt: Ik ga vrijdag niet werken.
Als ik kijk naar de chemokuur, dan gaat het best goed met Frank. Hij is wel eens misselijk maar daar heeft hij medicijnen voor. Soms moet hij heel erg braken. Dat doet op dat moment zeer want er komt niks uit. Maar vaak lucht het wel op want de misselijkheid vervaagt dan. Het is wel akelig om hem zo te zien. Soms heeft hij pijn maar ook daar heeft hij een pilletje voor. Vanmiddag hoor ik hem tegen dokter Verheul zeggen: Ik denk dat ik niet mag klagen. Ik denk het ook niet. We balen soms, zijn soms verdrietig maar verder is hij niet zo ziek dat hij de hele dag op bed wil liggen. Daar zijn we dankbaar voor.
Ook de sonde gaat prima. Op onze weegschaal thuis is hij 80 kg. Dat gaat dus ook weer de goede kant op. De druk van het eten en drinken is volledig van ons afgegleden. Frank voelt zich veel beter. Hij onderneemt allerlei kleine dingen wat hij aan kan. Dinsdag is hij bij de fysiotherapie geweest. Bewegen onder begeleiding. En hij is gewoon weer Frank zoals Frank is (met alleen iets minder energie).
Vanavond hebben de kinderen nog heerlijk gespeeld na het eten. Ik heb samen met Lysanne gedanst (wat ze heel graag doet) en dan wil Daan natuurlijk meedoen. En ze hebben even op papa's bed gezeten. Lysanne roept steeds trots dat ze niet meer bang is voor het slangetje. En dat is ook zo. Ze geeft papa steeds kusjes op zijn goeie wang en Frank mag ook haar nu een kusje geven. Het was een heerlijk ontspannen moment met de kinderen en Lysanne ging zonder 'boos zijn' naar bed.
Abonneren op:
Posts (Atom)