Nog meer?

Kan er nog meer gebeuren?
Het gaat zoals verwacht elke dag beter. Gister heeft Frank af en toe op bed gelegen en vandaag zijn we met elkaar naar buiten geweest. Even een eindje wandelen, en dat ging ook heel goed. Helemaal als je het vergelijkt met de vorige kuur. Toen zaten we de eerste zondag na de eerste kuur de hele dag in het ziekenhuis. En nu de eerste zondag na de tweede kuur lopen we met elkaar buiten. Wat een verschil. Hij was wel moet van het stukje lopen maar hij is in elk geval buiten geweest.
Frank was wel heel ziek van de chemo(infuus). Op zich logisch want hij stapt nu natuurlijk een tandje lager in. Vrijwel direct na het toedienen van het infuus voelde hij zich niet lekker worden. Gelukkig gaat het echt elke dag beter. Dinsdag moeten we weer naar het ziekenhuis voor controle. De vorige keer was dat de dag dat hij weer opgenomen werd. Nou het moet wel heel gek gaan dat dat nu weer gebeurd (gelukkig).

Maar dan hoop je je natuurlijk volledig te kunnen richten op deze ziekte en dit ziekteproces. Helaas loopt dat een beetje anders. Gisteravond is Frank op bed gaan liggen in de kamer. Niet lang daarna ben ik ook naar bed gegaan. Frank slaapt af en toe beneden. Zo is het voor mij rustiger, want dan wordt ik niet steeds wakker van Frank. En hij hoeft niet voorzichtig te doen om mij niet wakker te maken. Aangezien hij er best wel vaak uit moet 's nachts voor de w.c. of een pil.
Om 1.55 uur hoor ik Frank roepen. Ik schrik een beetje omdat ik denk dat er wat met hem is. Dan vertelt Frank dat er iemand aan onze deur heeft gezeten. De deur waar Frank zijn bed voor staat. Frank stond helemaal te trillen. Hij hoorde ineens de klink, maar deze zat op slot. Toen zag hij een schim naar de bijkeuken deur gaan om daar de klink te proberen. En deze zat ook op slot. Ja, we waren al gewaarschuwd want donderdag aan het einde van de middag is bij onze buren twee huizen verderop ingebroken. Frank heeft toen op het raam gebonsd. Want hij ligt er echt 20 cm vanaf. En toen 112 gebeld. Dus zat om 2.30 uur de politie bij ons in huis. Natuurlijk zijn ze niet gevonden. Ze hebben er zelfs nog een hond bij gehad. Donderdag zat de politie ook al bij ons in huis om te melden dat er bij de buren verderop was ingebroken. Dus Frank gaat voorlopig weer boven naast mij in bed liggen. Wat een schrik. Je begrijpt, we hebben een erg onrustige nacht achter de rug. Want slapen doe je niet echt meer. Je hoort alles.
En we hadden al een beetje de balen want donderdag is onze auto naar de garage geweest voor de keuring: afgekeurd. En alsof dat niet genoeg is ook nog een poging tot inbraak.

Maar goed, afgezien van dit alles gaat het wel heel goed bij ons. Alles 'loopt' lekker en er is wel een bepaalde rust. Ik geniet nu al enorm bij het idee dat ik morgen niet hoef te werken. Vrijdag heb ik ook een heerlijk dagje gehad. Ik ben alleen naar het strand geweest. En daar is eigenlijk wel iets bijzonders gebeurd. Ik wilde flink een potje janken daar, maar dat duurde wel even. Misschien was ik teveel met foto's maken bezig. Want ik ben op zoek naar een mooie foto voor in de kamer. Maar toen ik tot stilstand kwam met mijn gezicht naar de golven kwamen de tranen vanzelf. Toen ik mij omdraaide stond een eindje achter mij een moeder die ik ken van school. We lopen naar elkaar toe en ze vraagt hoe het gaat en of ik misschien liever alleen wil zijn. Ach laten we maar een eindje samen lopen, alleen kan altijd nog. Ze liet mij mijn hele verhaal vertellen en al snel kwam ik erachter dat ze er meer verstand van had. Alsof ze het ook had meegemaakt. Ze wist precies van de chemokuren van 3 weken met een rustweek, operatie etc. Wat blijkt nou, heeft vorig jaar haar vader precies hetzelfde gehad. En haar vader werk nu 4,5 dagen en zit momenteel in Israël. Hoe bijzonder is dit?? Dat wij allebei alleen naar het strand zijn gekomen. Dat kan geen toeval zijn. En toen ging in de auto weer naar huis, met de nieuwe sela cd aan waar ik als eerste deze tekst hoor:

Heer, zie ook ons bewogen aan
Waar wij tastend, zoekend door het leven gaan.
In moeite en onzekerheid
Blijf bij ons Heer, nu en altijd

Dit verhaal en deze ervaring had ik even nodig. Nogmaals een bevestiging van WE ZIJN NIET ALLEEN!! Ik kwam met een enorme energie stoot weer thuis. En heb gelijk Frank op de hoogte gebracht. Die wil dit natuurlijk ook wel horen. Frank stond onder de douche want we gingen daarna naar de kapper. Eigenlijk had hij zich wat te laat gedoucht, want hij moest er erg van bijkomen. Hij had ook niet heel veel zin om naar de kapper te gaan. Hij zag er enorm tegenop om weg te gaan. Toen we terug kwamen is hij ook direct weer op bed gaan liggen.

Ik hoor vaak dat mensen om wat voor reden dan ook geen reactie kunnen achterlaten. Ik heb bij de instellingen een wijziging geplaatst dat nu iedereen kan reageren, ook als je geen volger bent.

reageren mag ook altijd via: franktimmerman@kpnplanet.nl