Vandaag mogen we 'eindelijk' naar het ziekenhuis. Ik breng de kinderen naar Rollebol en rond 9.30 uur rijden we naar Amsterdam. Het is gek hoe vertrouwd het is om hier op deze afdeling te lopen. We zijn hier pas voor de 3e kuur, en nu al zo bekend. Natuurlijk liever niet maar als je een hele dag moet wachten dan is het wel lekker als het zo vertrouwd voelt.
Er is nog geen kamer vrij voor Frank dus we nemen plaats aan een tafel. En dan kan het wachten beginnen. Al vrij snel wordt Frank zijn bloed geprikt. Het doet zeer, en het lukt ook niet in 1 keer. Helaas voor Frank, hij gaat er steeds meer tegenop zien. Na het bloed prikken gaan we naar de kantine om te eten, want het is inmiddels al weer 12.00 uur geweest. Als we terug komen gaan we weer aan de tafel zitten want Frank zijn kamer is nog steeds niet leeg. Maar Frank is wel heel erg moe en hij zou graag even liggen. Gelukkig wordt dat snel opgemerkt en Frank krijgt even een 'tijdelijk' bed. Als hij daar net lekker een half uurtje ligt komt de zaalarts.
Frank zijn bloedwaarden zijn prima in orde. De kuur kan morgen dus doorgaan. Nogmaals vertelt ze dat de kuur aanslaat en dat er verandering is te zien aan de tumor. Precieze details weet ze niet want daarvoor zou een pet-scan gemaakt moeten zijn. Maar we mogen bij onze eigen arts wel vragen naar de beelden van de scan. Daar zijn we natuurlijk wel benieuwd naar.
Rond 14.45 uur ga ik naar huis. Kan Frank even lekker slapen en dan ga ik vanavond met Maarten en Rinke weer terug. Ik haal de kinderen lekker op tijd op, en doe ze voor het eten aan in bad. Nu het zo lekker weer is komen ze veel viezer thuis omdat ze lekker buiten hebben gespeeld. Nu zijn ze lekker schoon en kunnen ze na het eten snel naar bed. Er zijn deze avond pannenkoeken gebracht en dat viel bij de kinderen erg in de smaak. Het was een feestje. Daan heeft ook bijna 2 pannenkoeken opgegeten.
Lysanne accepteert ook vanavond weer dat de babyfoon naar de buren gaat. Heel lief roept ze me na en zeggen we: Tot straks! Ik beloof altijd dat als ik thuis kom dat ik haar een kus komt brengen. Ik heb ook al gemerkt dat ik moet zorgen dat ze die kus merkt anders krijg ik 's morgens op mijn kop dat ik geen kus heb gebracht.
Bij Frank in het ziekenhuis hebben we de hele avond aan de tafel gezeten. Rond 9.15 zijn we pas weer naar huis gegaan. Toen ik om 22.30 uur thuis kwam, was ik moet. Ik ben eigenlijk direct naar bed gegaan. We ondergaan maar weer een kuur. Frank daar en ik thuis met de kinderen. Ik vind het wel heel erg spannend deze keer. De afgelopen week kwam al het extra wat Frank naar binnen spoot via de sonde er met net zo'n vaart weer uit. En dat is echt geen pretje. Dus ik hou mijn hart vast voor de chemopillen. Ik ben heel erg bang dat deze niet blijven 'zitten'. Ik heb nu ook heel erg het gevoel dat hij niet vrijdag thuis komt, maar zaterdag pas. We wachten het maar weer af.
Donderdag:
Wat hebben wij toch schatten van kinderen. Het was een heerlijke dag met ons 3-tjes. In alle rust opgestaan. Niet al te langzaam want er staat wel een afspraak. Ik moet om 11.30 bij het consultatie bureau zijn voor Lysanne. Ik heb Daan maar snel weer in bed gelegd, misschien dat hij nog weer gaat slapen. Want als hij tot zolang wakker moet blijven dat gaat hij niet redden. Hij mag even bij Emmy spelen. Dan kan ik even 'rustig' naar het consultatie bureau. Voordat ik ging douchen eerst nog even met Frank gebeld. Tot nu toe gaat het goed gelukkig. Het voorspoelen is begonnen, dus nog even en dan gaat de chemo beginnen. De eerste chemopillen zijn alweer binnen. En ze zijn binnen gebleven. Gelukkig.
Alles was goed met Lysanne. Ze heeft een oogtest gehad dat ging ook goed. Ik heb ook maar even in haar oren laten kijken, blijkt dat ze toch oost-indisch doof is. Er is dus niks aan de hand. Soms had ik het idee dat ze niet goed hoort. Maar gelukkig is er niks aan de hand.
Toen we thuis kwamen heeft Daan een broodje gegeten en Lysanne en ik een tosti. Daarna de kids lekker naar bed. Ik heb eerst nog even de was opgehangen en daarna ben ik ook even naar bed gegaan. Lysanne wilde heel graag naar bed en daar moet ik van genieten want dat is niet altijd zo. Toen we wakker werden hebben we eerst lekker fruit gegeten en daarna nog even wat boodschapjes gedaan. Martina kwam bij ons eten. Zo kan ik na het eten direct weg en brengt zij de kinderen op bed.
En nu zit ik weer in het ziekenhuis. Frank heeft zijn eerste aanval van misselijkheid al gehad. Die was vrij heftig maar door de juiste medicatie en handelen van de verpleegkundige gaat het nu weer goed. Frank heeft weer zo'n rare kleur over zich. Dat blijft er toch raar uitzien, en morgen is het weer weg.
Het infuus is al aan het doorspoelen en momenteel is Frank bezig met het malen van zijn pillen. Ik ben alleen naar het ziekenhuis gekomen omdat we er eigenlijk vanuit gingen dat Frank zich heel ziek zou voelen. Maar ik moet zeggen dat hij er beter bij zit/ligt dan de vorige chemokuur (de eerste dag). Nou misschien valt het dan toch nog een beetje mee deze ronde.
Er ligt een man naast Frank met dezelfde behandeling. Alleen heeft hij al de operatie achter de rug. Bij hem is toch de hele maag eruit gehaald, dit bleek tijdens de operatie beter. Nu kan Frank een beetje horen wat hem staat te gebeuren. Natuurlijk is het bij iedereen anders, maar het is toch prettig een beetje een idee te hebben.
Frank heeft net een bekertje warme chocolademelk voor me opgehaald. Hij ging even een rondje lopen om een beetje in beweging te zijn, en daar heb ik even gebruik van gemaakt. Op de afdeling staat een koffieautomaat. Als ik de chocolademelk op heb ga ik maar weer eens naar huis. Voordat ik thuis ben en goed en wel op bed lig, zijn we zo weer een uur verder (als het niet meer is). Liever niet al te laat naar heb want ik moet morgen weer werken. Ik geef Frank een dikke kus en ga weer richting Alkmaar.
Sterke El!!
BeantwoordenVerwijderen