Scan

Wat is het toch een ongelooflijke rotziekte. Zo ontzettend wisselend als het kan gaan. Vreselijk om het allemaal aan te zien. En ik kan zo weinig en verstand heb ik er al helemaal niet van, dus kan Frank ook niet echt helpen. Gelukkig mogen we altijd het ziekenhuis bellen. Het lukt nu ook gewoon even niet om er positief in te staan.

Frank voelt zich weer misselijk, lamlendig en beroerd. hij heeft vanavond weer contact gehad met het ziekenhuis en het advies was (net als dinsdag) om met alles even te stoppen. Ook met de sondevoeding. We wachten maar weer af of het dit keer ook gaat helpen.

Vanmorgen zijn we redelijk op tijd opgestaan. Frank moest om 8.00/8.30 uur het ziekenhuis bellen om te overleggen met de afdeling van de scan hoe het zit met dat vloeistof wat hij moet drinken. Gelukkig hoefde hij zich er geen zorgen over te maken en kan de scan gewoon doorgaan. Frank koppelt zijn sonde af want 2 uur voor de scan mag je niks meer eten.

Ik had gisteravond al de wasmachine ingesteld zodat deze op tijd zou beginnen. En om 9.00 uur was hij al klaar en kon ik de was lekker buiten hangen want het was vandaag wederom heerlijk weer. Ik moest wel heel erg opletten want voordat ik het wist zat Daan alweer bovenop de glijbaan. Ongelooflijk, hij is ook nergens bang voor. In 5 minuten zijn zijn net schone kleren alweer vies. Want hij doet wel af en toe stapjes maar grote afstanden doen hij toch nog 'veilig' op zijn knietjes.

Om 10.10 uur kwam Cor (volgens Lysanne: mijn Cor!) En zijn wij direct in de auto gestapt. In Alkmaar op de ring stonden we gelijk al stil, dit begint al goed. Maar het was de brug die open stond en daarna konden we overal doorrijden. Het ging lekker snel en we waren ruim op tijd. Ik heb Frank afgezet en heb toen een parkeerplek opgezocht.

Frank is naar 'zijn' afdeling gegaan om een infuus te laten zetten. De vorige keer bij deze scan (in Alkmaar) ging het mis toen zat alle vloeistof in zijn arm. En de laatste tijd doet prikken zeer en lukt het ook niet altijd. Dus Frank wilde zeker weten dat het goed zou gaan. Onbewust heeft hij er toch een beetje angst voor gekregen want het ging ook vandaag niet makkelijk. Bij de 3e poging ging het goed.

Om 11.40 uur stonden we op de afdeling voor de scan. Al snel werd 'meneer Timmerman' geroepen. Frank gaat mee en ik blijf zitten. Ik tref nog een dochter van iemand van de kerk en we praten wat samen. En voor ik het weet staat Frank alweer voor mijn neus. Dat ging lekker snel.

Toen het vloeistof in zijn infuus werd gespoten werd Frank heel erg misselijk en begon weer te spugen. Toch is de scan wel goed gelukt. Er zijn goeie opnames gemaakt. Dus nu maar afwachten wat de uitslag is.

Rond 13.00 uur zijn we thuis. De kinderen liggen heerlijk te slapen. Ze zijn met Cor nog op het strand geweest. Als we een uurtje thuis zijn begint Frank zich weer wat misselijk te voelen. Hij neemt afscheid van Cor en gaat naar bed. Helaas zakt de misselijkheid niet.

Aan het einde van de middag ga ik met de kinderen maar eens wat boodschappen halen. Vraag nog even bij de buren of de babyfoon dinsdag bij ze kan staan, zodat ik weer naar het ziekenhuis kan. En dan wordt ik gebeld door Frank of ik thuis wil komen want het gaat niet goed. Hij zit even in een dip. Logisch want als je je steeds zo beroerd voelt daar ga je natuurlijk niet positiever van denken.

Nu zit hij hier bij mij beneden. Hij is wel wat opgewekter maar voelt zich nog niet oké. We gaan zo maar eens naar bed en hopen op een goede nachtrust. Dat het morgen maar weer beter mag gaan. Jammer dat het deze week zo gaat. We hebben een weekje rust maar eigenlijk ging het vorige week beter. Hopen maar dat hij de komende dagen toch nog genoeg aan kan sterken voor de volgende kuur.