Frank krijgt weer eten!! Helaas niet met een peg, maar gewoon met een neussonde die via de maag in de dunne darm is gelegd. Het plaatsen van de peg is mislukt. Er zit teveel tumorweefsel en ze wilden geen risico's lopen. Het is jammer, maar ik vind het belangrijker dat hij nu weer eten krijgt.
Frank blijft nog een nachtje in het ziekenhuis, dit hebben we samen besloten om elkaar een rustige nacht te geven.
Bedankt voor jullie meeleven en gebed ik voelde me heel rustig vandaag. Na de ingreep lag Frank ook heel rustig te slapen.
donderdag 27 oktober 2011
woensdag 26 oktober 2011
Donderdag
Morgen (donderdag) gaan we naar het ziekenhuis voor het plaatsen van de peg. Frank vindt de ingreep ontzettend spannend en ziet er heel erg tegenop. De reden dat het plaatsen pas morgen gaat plaatsvinden is dat de professor (hoofd van de afdeling MDL) er dan bij kan zijn. Zodat ze geen enkele mogelijkheid over het hoofd zien. Het is nl. nog helemaal niet zeker dat het gaat lukken om de peg te plaatsen. Omdat Frank tumorweefsel in zijn maag heeft moet er wel een mogelijkheid zijn om ergens langs te kunnen. En ze willen het liefst niet door tumorweefsel heen. Dus het wordt ook nog behoorlijk spannend morgen.
Maandag werd voor ons al vrij snel duidelijk dat we niet naar het ziekenhuis hoefden. Je legt je er dan bij neer en het is dan ook wel weer rustig dat je gewoon thuis kunt blijven. Maandagavond belde de oncoloog en hij zou proberen te vervroegen naar dinsdag. Dus we hielden rekening met dinsdag. Dinsdagmorgen werd ons verteld waarom het niet eerder kon. De reden kunnen we heel goed begrijpen. Frank mocht wel naar het ziekenhuis komen voor een gewone sonde. Maar dat wilde Frank zelf niet omdat hij dan 2x zo'n ingreep vlak na elkaar moet ondergaan (in beide gevallen gaan ze met instrumenten via de keel naar binnen). Frank ging een drempel over om nutricia drink te gaan drinken. Maar dat viel ook helemaal niet lekker.
Het is heel goed te merken dat Frank nu bijna geen eten binnen krijgt. Hij heeft pijn, is vutloos, weinig energie en kracht en alles is teveel. De kinderen zijn (in zijn ogen) ook veel te druk. Dus het was nog best wel lang wachten tot donderdag.
Ik vind dit moeilijk om aan te geven, maar ik vind het lastig om steeds aan de telefoon te vertellen hoe het gaat. Helemaal nu, nu het eigenlijk niet zo goed gaat. De laatste dagen staan de telefoons veel op stil of laten we ze gewoon overgaan. Mail of sms maar, dan kunnen we zelf bepalen of we reageren. En ik ben heel bang dat het morgen niet gaat lukken. Daarom schrijf ik morgen op de blog hoe het is gegaan.
Willen jullie voor ons bidden?
Voor rust, wijsheid voor de artsen en een goed resultaat van de ingreep.
Liefs,
Maandag werd voor ons al vrij snel duidelijk dat we niet naar het ziekenhuis hoefden. Je legt je er dan bij neer en het is dan ook wel weer rustig dat je gewoon thuis kunt blijven. Maandagavond belde de oncoloog en hij zou proberen te vervroegen naar dinsdag. Dus we hielden rekening met dinsdag. Dinsdagmorgen werd ons verteld waarom het niet eerder kon. De reden kunnen we heel goed begrijpen. Frank mocht wel naar het ziekenhuis komen voor een gewone sonde. Maar dat wilde Frank zelf niet omdat hij dan 2x zo'n ingreep vlak na elkaar moet ondergaan (in beide gevallen gaan ze met instrumenten via de keel naar binnen). Frank ging een drempel over om nutricia drink te gaan drinken. Maar dat viel ook helemaal niet lekker.
Het is heel goed te merken dat Frank nu bijna geen eten binnen krijgt. Hij heeft pijn, is vutloos, weinig energie en kracht en alles is teveel. De kinderen zijn (in zijn ogen) ook veel te druk. Dus het was nog best wel lang wachten tot donderdag.
Ik vind dit moeilijk om aan te geven, maar ik vind het lastig om steeds aan de telefoon te vertellen hoe het gaat. Helemaal nu, nu het eigenlijk niet zo goed gaat. De laatste dagen staan de telefoons veel op stil of laten we ze gewoon overgaan. Mail of sms maar, dan kunnen we zelf bepalen of we reageren. En ik ben heel bang dat het morgen niet gaat lukken. Daarom schrijf ik morgen op de blog hoe het is gegaan.
Willen jullie voor ons bidden?
Voor rust, wijsheid voor de artsen en een goed resultaat van de ingreep.
Liefs,
zondag 23 oktober 2011
Peg-sonde
Vorige week lag Frank in het ziekenhuis. De sondevoeding slaat aan en langzaamaan is de sondevoeding dosering opgevoerd. Daarnaast is de medicatie ook op orde gekomen in het ziekenhuis. Frank heeft nu een morfinepleister, pillen voor zijn misselijkheid, pillen voor zijn maagzuur en nog morfine pillen voor als de pleister niet voldoende is.
Eigenlijk was elk dagdeel in het ziekenhuis anders met Frank. Soms zat hij in bed een tijdschrift te lezen, soms werd hij zomaar moe en ging hij slapen. Als hij dan wakker werd had hij heel veel pijn, dan kreeg hij weer medicijnen en dan zakte het weer af. Frank heeft ook heel erg last van 'tumor koorts', dit ontstaat door de tumor. Vooral als Frank slaapt dan wordt hij wakker omdat hij dan enorm zweet en zijn kussen helemaal nat is. Het was telkens weer een verrassing hoe ik Frank zou aantreffen. Soms had je heel veel aan hem en soms helemaal niks.
Uiteindelijk mocht Frank dinsdag naar huis. Maar omdat Frank ook nog steeds bleef spugen wilden ze eerst een foto maken om te kijken of de sonde nog wel goed lag. Op deze foto was te zien dat het slangetje helemaal niet in zijn maag zat maar halverwege zijn slokdarm. Dit verklaarde veel klachten (gelukkig). Voor Frank vervelend omdat hij weer zo'n ingreep moet ondergaan. Toen dat achter de rug was gingen we samen naar huis. Dat het slangetje niet goed zat kan heel goed komen door het spugen wat Frank steeds doet.
Frank zag er heel erg tegenop om naar huis te gaan. Het liefst wilde hij in het ziekenhuis blijven. Daar is het veilig en heb je alle zorg om je heen. De arts heeft hem uitgelegd dat dit niet de plek is waar je wil zijn. Thuis moet je zijn, bij je vrouw en je kinderen, zolang als het kan. Inmiddels had Karin (oncologie wijkverpleegkundige) meest uitgebreide hulp aangevraagd voor thuiszorg. Dit is erg fijn zo sta je er thuis ook niet alleen voor. Toen we dinsdagavond thuis kwamen stond er gelijk al iemand op de stoep om ons te helpen met de sondevoeding aan te sluiten.
Ondanks dat Frank het zo spannend vond, ging het eigenlijk best wel goed afgelopen week. Het was wel wennen voor Frank. Het thuis zijn, de drukte van de kinderen en hij vond het thuis maar koud. Hoe Frank zich voelt kan heel snel wisselen. Soms heeft hij een goede nacht, soms wordt hij heel veel wakker omdat hij zo zweet. Soms voelt hij zich misselijk en met een pilletje zakt dat dan wel weer wat af. Soms is Frank moe dan gaat hij slapen en als hij wakker wordt heeft hij vaak pijn. Zo is er telkens wel iets waardoor Frank zich gewoon niet heel lekker voelt en alleen maar met zichzelf bezig is. Hierdoor lukt het hem ook niet goed om van het 'thuis zijn' te genieten.
Toch ziet hij er wel veel beter uit dan vorige week. Hij is lang zo onrustig niet en ik heb het idee dat het allemaal wat meer onder controle is. Frank ligt ook niet meer de hele dag op bed. Er staat weer een bed in de kamer dus kan Frank zo liggen als hij dat wil. Afgelopen week heeft hij ook een paar nachten beneden geslapen om zo elkaar wat meer rust te geven.
De voeding ging met de sonde ook goed afgelopen week. Maandagavond was de laatste keer dat hij heeft gespuugd. Tot vrijdagmiddag. Toen moest Frank spugen en kwam ook tijdens het spugen het slangetje van de sonde mee naar buiten. Frank heeft toen de hele sonde er maar uitgetrokken omdat hij hem ook niet zelf terug kan duwen. We hebben toen contact gehad met het ziekenhuis maar omdat Frank komende week een peg-sonde krijgt heeft hij nog geen nieuwe sonde gekregen. Aan de ene kant gelukkig want zo hebben in het weekend niet de drukte van het heen en weer rijden.
Frank zit dus nu zonder sondevoeding. Gelukkig lukt het hem wel om vloeibaar te eten, dus Frank probeert dit weekend zo veel mogelijk zelf te eten en te drinken. Morgen (maandag) worden we weer gebeld door het ziekenhuis. Dan horen we wanneer de ingreep voor de peg-sonde gaat plaatsvinden. Deze stond al gepland voor a.s. donderdag maar dit zal w.s. naar voren worden geschoven. Peg-sonde is een sonde die geplaatst wordt in de maag via de buikwand. We wachten maar af en zien wel wat deze week ons brengt.
Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last. (matth.6:34)
Eigenlijk was elk dagdeel in het ziekenhuis anders met Frank. Soms zat hij in bed een tijdschrift te lezen, soms werd hij zomaar moe en ging hij slapen. Als hij dan wakker werd had hij heel veel pijn, dan kreeg hij weer medicijnen en dan zakte het weer af. Frank heeft ook heel erg last van 'tumor koorts', dit ontstaat door de tumor. Vooral als Frank slaapt dan wordt hij wakker omdat hij dan enorm zweet en zijn kussen helemaal nat is. Het was telkens weer een verrassing hoe ik Frank zou aantreffen. Soms had je heel veel aan hem en soms helemaal niks.
Uiteindelijk mocht Frank dinsdag naar huis. Maar omdat Frank ook nog steeds bleef spugen wilden ze eerst een foto maken om te kijken of de sonde nog wel goed lag. Op deze foto was te zien dat het slangetje helemaal niet in zijn maag zat maar halverwege zijn slokdarm. Dit verklaarde veel klachten (gelukkig). Voor Frank vervelend omdat hij weer zo'n ingreep moet ondergaan. Toen dat achter de rug was gingen we samen naar huis. Dat het slangetje niet goed zat kan heel goed komen door het spugen wat Frank steeds doet.
Frank zag er heel erg tegenop om naar huis te gaan. Het liefst wilde hij in het ziekenhuis blijven. Daar is het veilig en heb je alle zorg om je heen. De arts heeft hem uitgelegd dat dit niet de plek is waar je wil zijn. Thuis moet je zijn, bij je vrouw en je kinderen, zolang als het kan. Inmiddels had Karin (oncologie wijkverpleegkundige) meest uitgebreide hulp aangevraagd voor thuiszorg. Dit is erg fijn zo sta je er thuis ook niet alleen voor. Toen we dinsdagavond thuis kwamen stond er gelijk al iemand op de stoep om ons te helpen met de sondevoeding aan te sluiten.
Ondanks dat Frank het zo spannend vond, ging het eigenlijk best wel goed afgelopen week. Het was wel wennen voor Frank. Het thuis zijn, de drukte van de kinderen en hij vond het thuis maar koud. Hoe Frank zich voelt kan heel snel wisselen. Soms heeft hij een goede nacht, soms wordt hij heel veel wakker omdat hij zo zweet. Soms voelt hij zich misselijk en met een pilletje zakt dat dan wel weer wat af. Soms is Frank moe dan gaat hij slapen en als hij wakker wordt heeft hij vaak pijn. Zo is er telkens wel iets waardoor Frank zich gewoon niet heel lekker voelt en alleen maar met zichzelf bezig is. Hierdoor lukt het hem ook niet goed om van het 'thuis zijn' te genieten.
Toch ziet hij er wel veel beter uit dan vorige week. Hij is lang zo onrustig niet en ik heb het idee dat het allemaal wat meer onder controle is. Frank ligt ook niet meer de hele dag op bed. Er staat weer een bed in de kamer dus kan Frank zo liggen als hij dat wil. Afgelopen week heeft hij ook een paar nachten beneden geslapen om zo elkaar wat meer rust te geven.
De voeding ging met de sonde ook goed afgelopen week. Maandagavond was de laatste keer dat hij heeft gespuugd. Tot vrijdagmiddag. Toen moest Frank spugen en kwam ook tijdens het spugen het slangetje van de sonde mee naar buiten. Frank heeft toen de hele sonde er maar uitgetrokken omdat hij hem ook niet zelf terug kan duwen. We hebben toen contact gehad met het ziekenhuis maar omdat Frank komende week een peg-sonde krijgt heeft hij nog geen nieuwe sonde gekregen. Aan de ene kant gelukkig want zo hebben in het weekend niet de drukte van het heen en weer rijden.
Frank zit dus nu zonder sondevoeding. Gelukkig lukt het hem wel om vloeibaar te eten, dus Frank probeert dit weekend zo veel mogelijk zelf te eten en te drinken. Morgen (maandag) worden we weer gebeld door het ziekenhuis. Dan horen we wanneer de ingreep voor de peg-sonde gaat plaatsvinden. Deze stond al gepland voor a.s. donderdag maar dit zal w.s. naar voren worden geschoven. Peg-sonde is een sonde die geplaatst wordt in de maag via de buikwand. We wachten maar af en zien wel wat deze week ons brengt.
Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last. (matth.6:34)
zaterdag 15 oktober 2011
En nu verder
Sorry voor als je elke dag even hebt gekeken voor meer nieuws. Ik weet dat mensen zitten te wachten maar het lukte gewoon niet. Als ik al een momentje 'niks' had, dan was het heerlijk om even niks te doen.
Maar nu ben ik er! Momenteel zit ik in het ziekenhuis. Frank is afgelopen donderdag opgenomen in het ziekenhuis. Nu ligt hij lekker te slapen (en volgens mij hoor ik hem snurken) en ik zit op de gang. Het lijkt een beetje de goede kant op te gaan.
Vanaf vorige week dinsdag heeft Frank het moeilijk. Het plaatsten van de stent ging goed maar daarna ging het moeizaam. Frank moest eraan wennen en de eerste dag lukte het niet om gewoon op bed te liggen. Het zuur van zijn maag kwam telkens omhoog zodat Frank eigenlijk alleen maar rechtop kon zitten. Dit was ontzettend vermoeiend en hij wilde zo graag gewoon lekker liggen en slapen. Gelukkig kwam dit met medicijnen onder controle. Daarbij kwam het verwerken van het nieuws. Frank werd negatief en het lukte hem niet om daaruit te stappen. Het eten lukte ook niet. (Hij weet dat hij moet eten maar het lukt hem niet). Afgelopen woensdag was hijzelf eindelijk zover om een broodje te proberen. Dit ging best goed tot dat hij smiddags een paar appelstukjes at. Toen kwam alles eruit, en vanaf toen bleef niks meer binnen, ook geen drinken. De volgende dag is Frank naar het ziekenhuis gegaan en toen hebben ze gekeken bij de stent en tegelijk een sondevoeding aangebracht.
Een nieuwe stap want voor Frank is het nu afgelopen om zelf te eten. Nu heeft Frank dus sondevoeding en ook dat spuugde Frank er net zo hard weer uit. De dosering van de sonde is op heel laag gezet, en vanaf gister (vr)middag heeft Frank niet meer gespuugd. Gelukkig!! Want het kan zijn dat zijn lichaam de sondevoeding niet accepteert. En als dat het geval is dan is het 'eet-verhaal' afgelopen. Zonet is de sondevoeding iets verhoogt, en nu afwachten hoe dat gaat verlopen.
Gister zag het er erg treurig uit. Het bericht dat mogelijk de sondevoeding niet aanslaat. Frank die steeds heel moe is en het liefst wil slapen. Ook heeft Frank veel pijn, vooral in zijn rug. Gister heeft hij een morfine pleister gekregen. Zijn eigen gevoel was gister dat zijn lichaam er al mee stopte. Dan komt het afscheid nemen wel heel dicht bij.
Vanmorgen trof ik een andere Frank aan. Hij keek opgewekter, zat een tijdschrift te lezen, hij wilde zich gaan douchen (al is dat nog steeds niet gebeurd) en had weer wat praatjes. Dat maakt mij weer wat positiever. Het is afwachten, en genieten van de goede momenten. Zoveel mogelijk dingen uitspreken en veel bij elkaar zijn.
Maar nu ben ik er! Momenteel zit ik in het ziekenhuis. Frank is afgelopen donderdag opgenomen in het ziekenhuis. Nu ligt hij lekker te slapen (en volgens mij hoor ik hem snurken) en ik zit op de gang. Het lijkt een beetje de goede kant op te gaan.
Vanaf vorige week dinsdag heeft Frank het moeilijk. Het plaatsten van de stent ging goed maar daarna ging het moeizaam. Frank moest eraan wennen en de eerste dag lukte het niet om gewoon op bed te liggen. Het zuur van zijn maag kwam telkens omhoog zodat Frank eigenlijk alleen maar rechtop kon zitten. Dit was ontzettend vermoeiend en hij wilde zo graag gewoon lekker liggen en slapen. Gelukkig kwam dit met medicijnen onder controle. Daarbij kwam het verwerken van het nieuws. Frank werd negatief en het lukte hem niet om daaruit te stappen. Het eten lukte ook niet. (Hij weet dat hij moet eten maar het lukt hem niet). Afgelopen woensdag was hijzelf eindelijk zover om een broodje te proberen. Dit ging best goed tot dat hij smiddags een paar appelstukjes at. Toen kwam alles eruit, en vanaf toen bleef niks meer binnen, ook geen drinken. De volgende dag is Frank naar het ziekenhuis gegaan en toen hebben ze gekeken bij de stent en tegelijk een sondevoeding aangebracht.
Een nieuwe stap want voor Frank is het nu afgelopen om zelf te eten. Nu heeft Frank dus sondevoeding en ook dat spuugde Frank er net zo hard weer uit. De dosering van de sonde is op heel laag gezet, en vanaf gister (vr)middag heeft Frank niet meer gespuugd. Gelukkig!! Want het kan zijn dat zijn lichaam de sondevoeding niet accepteert. En als dat het geval is dan is het 'eet-verhaal' afgelopen. Zonet is de sondevoeding iets verhoogt, en nu afwachten hoe dat gaat verlopen.
Gister zag het er erg treurig uit. Het bericht dat mogelijk de sondevoeding niet aanslaat. Frank die steeds heel moe is en het liefst wil slapen. Ook heeft Frank veel pijn, vooral in zijn rug. Gister heeft hij een morfine pleister gekregen. Zijn eigen gevoel was gister dat zijn lichaam er al mee stopte. Dan komt het afscheid nemen wel heel dicht bij.
Vanmorgen trof ik een andere Frank aan. Hij keek opgewekter, zat een tijdschrift te lezen, hij wilde zich gaan douchen (al is dat nog steeds niet gebeurd) en had weer wat praatjes. Dat maakt mij weer wat positiever. Het is afwachten, en genieten van de goede momenten. Zoveel mogelijk dingen uitspreken en veel bij elkaar zijn.
woensdag 5 oktober 2011
Uitbehandeld
Gistermorgen zijn we in alle vroegte weer vertrokken naar het ziekenhuis. Kwart voor 7 zaten we al in de auto. Gelukkig kon Margriet bij ons slapen zodat zij de kinderen naar Rollebol kon brengen. Afgelopen donderdag is er een scan gemaakt en gister(dinsdag) zouden wij de uitslag krijgen.
We zijn allebei nerveus. Eigenlijk al een paar dagen ervoor. Frank blijft last van zijn rug houden en dat maakt je toch ongerust. Het was fijn dat we niet thuis waren, zo hadden we voldoende afleiding.
Eindelijk was het dan zover. Gek word je van het wachten en vooral die spanning in je buik.
"Ik heb slecht nieuws" Was het eerste waar de oncoloog mee begon. "De tumor is gegroeid en er zijn nieuwe plekken zichtbaar". Dan valt er een stilte..
De vorige kuur heeft in het begin wel gewerkt, want een stent was immers niet nodig meer. Maar al snel zei Frank zijn lichaam: 'Hier ga ik niks meer mee doen!" En zo is dus tijdens de kuur de tumor 'gewoon' door gaan groeien. En omdat er nu zoveel plekken zijn heeft het geen zin meer om een chemokuur te starten. Oftewel we zijn uitbehandeld. Je weet dat dit een keer gaat gebeuren maar dit is wel heel erg snel. Hier hadden we geen rekening mee gehouden. Hooguit een nieuwe/andere chemokuur. Maar helemaal niets meer...
We zouden nog mee kunnen doen aan een studie, maar daar hebben ze helemaal geen resultaten van en het is maar de vraag of het iets op gaat leveren. En tegelijk gaat het veel energie kosten. Omdat je een studieobject bent moet je vaker naar het ziekenhuis, vaker je bloed laten prikken etc. Dus hier moeten we nog over na denken of we dat willen. Het moet niet ten koste gaan van de tijd die we nog hebben.
Wat wij allebei nu heel spannend vinden is: Wat gaat er gebeuren, hoe gaat het met Frank, wat staat ons te wachten, wat is de tijd die we krijgen. We zetten nu meer vaart achter de laatste regeldingen, de begrafenis, testament, voogdij etc.. Voor mijn gevoel moeten we nu alles snel regelen. Liever veel te vroeg klaar dan 1 dag te laat.
Momenteel zit in het ziekenhuis te wachten op Frank. Hij krijgt vandaag een stent. (heel erg hopen dat dat zonder problemen gaat) Want als je helemaal niks doet, zal op een gegeven moment de slokdarm dichtgroeien. En dan komt er geen eten en drinken meer binnen en dan gaat het nog sneller.
We zijn allebei nerveus. Eigenlijk al een paar dagen ervoor. Frank blijft last van zijn rug houden en dat maakt je toch ongerust. Het was fijn dat we niet thuis waren, zo hadden we voldoende afleiding.
Eindelijk was het dan zover. Gek word je van het wachten en vooral die spanning in je buik.
"Ik heb slecht nieuws" Was het eerste waar de oncoloog mee begon. "De tumor is gegroeid en er zijn nieuwe plekken zichtbaar". Dan valt er een stilte..
De vorige kuur heeft in het begin wel gewerkt, want een stent was immers niet nodig meer. Maar al snel zei Frank zijn lichaam: 'Hier ga ik niks meer mee doen!" En zo is dus tijdens de kuur de tumor 'gewoon' door gaan groeien. En omdat er nu zoveel plekken zijn heeft het geen zin meer om een chemokuur te starten. Oftewel we zijn uitbehandeld. Je weet dat dit een keer gaat gebeuren maar dit is wel heel erg snel. Hier hadden we geen rekening mee gehouden. Hooguit een nieuwe/andere chemokuur. Maar helemaal niets meer...
We zouden nog mee kunnen doen aan een studie, maar daar hebben ze helemaal geen resultaten van en het is maar de vraag of het iets op gaat leveren. En tegelijk gaat het veel energie kosten. Omdat je een studieobject bent moet je vaker naar het ziekenhuis, vaker je bloed laten prikken etc. Dus hier moeten we nog over na denken of we dat willen. Het moet niet ten koste gaan van de tijd die we nog hebben.
Wat wij allebei nu heel spannend vinden is: Wat gaat er gebeuren, hoe gaat het met Frank, wat staat ons te wachten, wat is de tijd die we krijgen. We zetten nu meer vaart achter de laatste regeldingen, de begrafenis, testament, voogdij etc.. Voor mijn gevoel moeten we nu alles snel regelen. Liever veel te vroeg klaar dan 1 dag te laat.
Momenteel zit in het ziekenhuis te wachten op Frank. Hij krijgt vandaag een stent. (heel erg hopen dat dat zonder problemen gaat) Want als je helemaal niks doet, zal op een gegeven moment de slokdarm dichtgroeien. En dan komt er geen eten en drinken meer binnen en dan gaat het nog sneller.
dinsdag 27 september 2011
Terug van weggeweest
Afgelopen vrijdag morgen (heel vroeg) zijn wij (Frank en ik, met Ferdinand en Sarah) thuis gekomen van een heerlijk weekje Griekenland/Kos. Het was echt fantastisch. Alle dagen mooi weer en temperaturen boven de 30 graden. Elke dag bij het zwembad liggen heerlijk in de zon, Frank in de schaduw. Bijkomen van alles. Ik merk ook dat het me goed gedaan heeft want ik voel me veel energieker. Alleen een beetje verkouden maar dat komt vast van de overgang. Het was een fijne ervaring om een vliegvakantie mee te maken samen met Frank.
De kinderen hebben bij mijn zus gelogeerd en die hebben wij vrijdag weer opgehaald. Daarna hebben we nog een nachtje bij opa en oma geslapen en vanaf zaterdag zijn we weer met z'n allen thuis.
En nu we thuis weer allemaal een beetje gewend zijn begint het gewone ritme weer. Vandaag zijn we weer in het ziekenhuis geweest. Erg vroeg ging de wekker. Lysanne had ook het gevoel dat ze midden in de nacht wakker werd gemaakt. Gelukkig was het al een beetje licht toen we naar Rollebol gingen. We moesten om 8.45 uur in het ziekenhuis zijn. Dit hebben we niet gehaald want er stond een enorme file. Frank heeft zijn bloed laten prikken, die was wederom goed. En daarna een gesprek met de oncoloog. Nav Frank zijn verhaal is de chemokuur van vandaag niet doorgegaan.
Frank heeft vanaf de terugreis van Griekenland last met het eten. De laatste avond hadden we 25 min. om te eten. Elke avond kon je eten vanaf 19.00 uur (tot 21.30 uur) Maar de laatste dag werden we opgehaald om 19.25 uur door de bus naar het vliegveld. Dus dat de laatste avond het eten niet goed lukte kwam door de tijdsdruk. Frank moet rustig en met kleine hapjes eten anders blijft het eten 'hangen'. Daarna begon de terugreis. Dan ben je wat gespannen en we kwamen om 4.00 uur pas thuis. Dan ben je gewoon even van slag. Dat ben ik, dus Frank helemaal. Frank voelt zich vanaf toen ook niet zo heel erg lekker. Heel erg moe, vutloos, het eten lukt wel en dan weer niet. Hij heeft last van zijn buik en rug. Het eten doet zeer als het in zijn maag komt. Tja en wat dan de oorzaak is?? Dat is lastig.
Het kan van alles zijn, een griepje, verkouden, bijkomen van de reis of de chemokuur slaat niet meer aan? Toen de oncoloog dit hoorde stelde hij voor om geen kuur te doen vandaag en een ct-scan te maken om te zien hoe het er voor staat. Zodoende zaten wij dus al vrij snel weer in de auto terug naar huis.
En nu spookt er weer van alles door je hoofd. Vanmorgen heeft Frank een broodje gegeten zonder problemen. Hij voelt zich beter dan het afgelopen weekend en hij voelt zich niet meer zo vutloos. Hij krijgt weer behoorlijk wat praatjes en grapjes. Dan denk je, het zit wel goed. Tegelijk kan het natuurlijk ook fout zijn. Ik wil daar nog niet aan denken maar kan die gedachten nog niet echt goed wegdrukken. Er zit steeds zo'n kriebel in mijn maag.
Zo zit je dus in Griekenland en zo sta je weer met beide benen op de grond. Ik was steeds nog van plan een leuk verslag te schrijven van Griekenland. Maar het lukt me niet. Lijkt nu ook niet zo heel belangrijk meer. Het belangrijkste is dat we het fijn hebben gehad en dat er in Griekenland helemaal geen problemen waren met Frank. Dus het kan ook heel goed zijn dat er nu niks aan de hand is.
Over hand gesproken... Ik ben die knobbel op mijn hand kwijt!! Afgelopen zaterdag waren we bij mijn ouders en ik wilde Lysanne achter de bank vandaan trekken. Ik had iets in mijn hand en leunde op mijn pols, knap! (binnenin) Mijn lichaam heeft het zelf opgeruimd. Heel bijzonder. Ik was er ook een beetje van slag van, dat ie 'zomaar' was verdwenen. het voelde ook wat onwennig in mijn pols. Maar nu voel ik er niks meer van en is de knobbel nog steeds weg. Hopen dat dat zo blijft.
Donderdag wordt de scan gemaakt. Volgende week dinsdag hebben we weer een gesprek met de oncoloog. Ik hoop dat ik het een beetje van me af kan zetten.
De kinderen hebben bij mijn zus gelogeerd en die hebben wij vrijdag weer opgehaald. Daarna hebben we nog een nachtje bij opa en oma geslapen en vanaf zaterdag zijn we weer met z'n allen thuis.
En nu we thuis weer allemaal een beetje gewend zijn begint het gewone ritme weer. Vandaag zijn we weer in het ziekenhuis geweest. Erg vroeg ging de wekker. Lysanne had ook het gevoel dat ze midden in de nacht wakker werd gemaakt. Gelukkig was het al een beetje licht toen we naar Rollebol gingen. We moesten om 8.45 uur in het ziekenhuis zijn. Dit hebben we niet gehaald want er stond een enorme file. Frank heeft zijn bloed laten prikken, die was wederom goed. En daarna een gesprek met de oncoloog. Nav Frank zijn verhaal is de chemokuur van vandaag niet doorgegaan.
Frank heeft vanaf de terugreis van Griekenland last met het eten. De laatste avond hadden we 25 min. om te eten. Elke avond kon je eten vanaf 19.00 uur (tot 21.30 uur) Maar de laatste dag werden we opgehaald om 19.25 uur door de bus naar het vliegveld. Dus dat de laatste avond het eten niet goed lukte kwam door de tijdsdruk. Frank moet rustig en met kleine hapjes eten anders blijft het eten 'hangen'. Daarna begon de terugreis. Dan ben je wat gespannen en we kwamen om 4.00 uur pas thuis. Dan ben je gewoon even van slag. Dat ben ik, dus Frank helemaal. Frank voelt zich vanaf toen ook niet zo heel erg lekker. Heel erg moe, vutloos, het eten lukt wel en dan weer niet. Hij heeft last van zijn buik en rug. Het eten doet zeer als het in zijn maag komt. Tja en wat dan de oorzaak is?? Dat is lastig.
Het kan van alles zijn, een griepje, verkouden, bijkomen van de reis of de chemokuur slaat niet meer aan? Toen de oncoloog dit hoorde stelde hij voor om geen kuur te doen vandaag en een ct-scan te maken om te zien hoe het er voor staat. Zodoende zaten wij dus al vrij snel weer in de auto terug naar huis.
En nu spookt er weer van alles door je hoofd. Vanmorgen heeft Frank een broodje gegeten zonder problemen. Hij voelt zich beter dan het afgelopen weekend en hij voelt zich niet meer zo vutloos. Hij krijgt weer behoorlijk wat praatjes en grapjes. Dan denk je, het zit wel goed. Tegelijk kan het natuurlijk ook fout zijn. Ik wil daar nog niet aan denken maar kan die gedachten nog niet echt goed wegdrukken. Er zit steeds zo'n kriebel in mijn maag.
Zo zit je dus in Griekenland en zo sta je weer met beide benen op de grond. Ik was steeds nog van plan een leuk verslag te schrijven van Griekenland. Maar het lukt me niet. Lijkt nu ook niet zo heel belangrijk meer. Het belangrijkste is dat we het fijn hebben gehad en dat er in Griekenland helemaal geen problemen waren met Frank. Dus het kan ook heel goed zijn dat er nu niks aan de hand is.
Over hand gesproken... Ik ben die knobbel op mijn hand kwijt!! Afgelopen zaterdag waren we bij mijn ouders en ik wilde Lysanne achter de bank vandaan trekken. Ik had iets in mijn hand en leunde op mijn pols, knap! (binnenin) Mijn lichaam heeft het zelf opgeruimd. Heel bijzonder. Ik was er ook een beetje van slag van, dat ie 'zomaar' was verdwenen. het voelde ook wat onwennig in mijn pols. Maar nu voel ik er niks meer van en is de knobbel nog steeds weg. Hopen dat dat zo blijft.
Donderdag wordt de scan gemaakt. Volgende week dinsdag hebben we weer een gesprek met de oncoloog. Ik hoop dat ik het een beetje van me af kan zetten.
Ik hef mijn ogen op naar de bergen
waar komt mijn hulp vandaag?
ik hef mijn ogen op naar U Heer,
Die mij bij zal staan
maandag 12 september 2011
Euro Disney
Zo de kids liggen in bed en daar waren ze ook heel hard aan toe. We hebben een druk weekend achter de rug. We zijn naar Euro Disney geweest!
Mijn schoonouders waren in juli 40 jr getrouwd en om dat met elkaar te vieren, zijn we het afgelopen weekend naar Euro Disney geweest. Dit was ontzettend leuk. Wat een belevenis zeg, voor groot en klein.
Donderdag zijn we al richting Parijs vertrokken. Vlak voor Parijs hadden we een hotelovernachting. En vrijdag waren we rond 10 uur op het park Davy Crockett Ranch (dit was vlak bij het park van Euro Disney). We konden pas na 15.00 uur in ons huisje (blokhut) maar we kregen al wel onze tickets voor Euro Disney Park. De rest van de dag hebben we ons daar vermaakt. Net zo als de zaterdag en de zondag. Met ontzettend veel indrukken kom je na een dag terug in je huisje. En dan kun je bij je huisje ook nog van alles beleven. Kortom een weekend is veel te kort. Want je wil alles zien, beleven en meemaken en daar is een weekend eigenlijk te kort voor. Nu hebben we dat allemaal wel geprobeerd in 1 weekend maar dat kost wel wat energie. (Ook van de kids)
Wij hebben vannacht ook in een hotel geslapen vlak bij Parijs, en zijn gisteravond tegelijk met de kinderen naar bed gegaan. Vanmorgen rond 10 uur zaten we weer in de auto.
En nu zijn we weer thuis met een fototoestel vol foto's, een hoofd vol indrukken, een vermoeid lichaam en de kids hebben allebei een mickey mouse knuffel, waar ze heel blij mee zijn. En die liggen momenteel ook in bed....
Mijn schoonouders waren in juli 40 jr getrouwd en om dat met elkaar te vieren, zijn we het afgelopen weekend naar Euro Disney geweest. Dit was ontzettend leuk. Wat een belevenis zeg, voor groot en klein.
Donderdag zijn we al richting Parijs vertrokken. Vlak voor Parijs hadden we een hotelovernachting. En vrijdag waren we rond 10 uur op het park Davy Crockett Ranch (dit was vlak bij het park van Euro Disney). We konden pas na 15.00 uur in ons huisje (blokhut) maar we kregen al wel onze tickets voor Euro Disney Park. De rest van de dag hebben we ons daar vermaakt. Net zo als de zaterdag en de zondag. Met ontzettend veel indrukken kom je na een dag terug in je huisje. En dan kun je bij je huisje ook nog van alles beleven. Kortom een weekend is veel te kort. Want je wil alles zien, beleven en meemaken en daar is een weekend eigenlijk te kort voor. Nu hebben we dat allemaal wel geprobeerd in 1 weekend maar dat kost wel wat energie. (Ook van de kids)
Wij hebben vannacht ook in een hotel geslapen vlak bij Parijs, en zijn gisteravond tegelijk met de kinderen naar bed gegaan. Vanmorgen rond 10 uur zaten we weer in de auto.
En nu zijn we weer thuis met een fototoestel vol foto's, een hoofd vol indrukken, een vermoeid lichaam en de kids hebben allebei een mickey mouse knuffel, waar ze heel blij mee zijn. En die liggen momenteel ook in bed....
Abonneren op:
Posts (Atom)