Dit is toch wel heel gek hoor. Ik hoef de kinderen niet op te halen, maar heb eigenlijk ook nog geen zin om thuis te zitten. Dus loop ik op mijn werk te zoeken naar werk omdat ik tijd over heb. Ook wel weer eens lekker om wat werk af te maken en dingen uitgebreid voor te bereiden voor maandag.
Toch is het wel stil hoor om zo thuis te komen. Het uitrusten kan in elk geval beginnen. Want nog een half uurtje en dan wordt er eten gebracht. Zelfs daar hoef ik me vandaag niet druk om te maken.
Met Frank zelf gaat het beter met zijn diarree nog niet. Hij klinkt ook een stuk opgewekter voor de telefoon. Straks na het eten ga ik weer naar hem toe. Ik ben benieuwd hoe ik hem aantref.
Lysanne kon niet wachten om weg te gaan vanmorgen. Ik heb voordat ik naar mijn werk ging nog even heerlijk geknuffeld. Zelfs Daan deed zijn armpjes om me heen. Heel erg lief. Allebei zwaaien voor het raam. Schatten zijn het. Ik probeerde net al even te bellen, maar ze hebben het veel te druk.
--
Net weer terug uit het ziekenhuis. Frank ziet er echt beter uit gisteren. Hij maakt af en toe weer een grapje en dat is een positief teken. Alleen naar het w.c. gaan is nog een drama. In die korte tijd dat ik bij hem was moest hij 2 keer naar de w.c.
Er is nog geen uitslag van zijn ontlasting. En de chirurg (vd Peet) had ook nog niet veel bijzonders te vertellen. Over twee weken wil hij Frank weer zien. Frank moet eerst aansterken. Dus de operatie is over minimaal 6 weken, misschien wel 7 of 8. Nou ik vind het wel prima. Het zou fijn zijn om straks even van de gewone dingen te kunnen genieten en deze rotziekte even op de 2e plek te kunnen zetten. Gewoon even boodschappen doen misschien weer een beetje werken. Dat zou fijn zijn.
Toen ik vanavond bij Frank kwam kreeg hij een voetmassage. Ik ben met Diane maar even op de gang gaan zitten. Dan kan Frank zit goed concentreren op zijn ontspanning. Daarna rook de hele kamer heerlijk naar lavendel. Echt fijn dat ze dit soort dingen ook voor patiënten doen. Het was dezelfde vrouw die mij destijds ook gemasseerd heeft. Een hele lieve vrouw.
Net nog even met Alinda gebeld en de kinderen liggen heerlijk te slapen. Alles is goed gegaan vandaag en de kids hebben zich prima vermaakt vandaag. Dus nu ga ik ook maar naar bed. Helemaal alleen in dit grote huis. En geen wekker zetten. Morgen wakker worden wanneer ik wakker wordt, heerlijk. Dat is wel heel lang geleden.
vrijdag 15 april 2011
donderdag 14 april 2011
Rust 3
Officieel begint vandaag de rustweek van de 3e chemokuur. Nou echt van rust kan ik niet spreken. Frank heeft sinds zaterdag op zondagnacht last van diarree. We zijn dinsdag in het ziekenhuis geweest gewoon voor standaard controle maar de arts wil het nog even aanzien. Zijn lichaam moet het zelf oplossen.
Maar tot hoever moet je gaan?? Vanaf zondag zit Frank om de 2 uur op de w.c. ontzettend vermoeiend. Het sloopt hem letterlijk en figuurlijk. Vannacht hebben we het ziekenhuis gebeld. Het stelt je wel een beetje gerust als de verpleegkundige verteld dat het heel normaal is en dat er mensen zijn die wel 2 weken diarree hebben. Maar ja, om nu nog anderhalf week zo door te gaan. Pffff
Ik ben vanmorgen vroeg mijn bed uitgegaan. Ik heb mijn bloed laten prikken. Er ligt al heel lang een briefje op het aanrecht maar het lukt steeds niet om mijn bloed te laten prikken. Nu is mijn zus er, dus nu kon ik makkelijk zonder kinderen even heen. Ik heb last van mijn voet (al heel lang) en de dokter wil jicht uitsluiten. Eigenlijk voelt het helemaal niet belangrijk maar ik heb er nog wel vaak last van. Dus nu moest het maar een keer.
Frank heeft nog weer contact met het ziekenhuis gehad vanmorgen. Vannacht heeft hij ook weer moeten braken. En waarschijnlijk willen ze Frank weer in het ziekenhuis hebben. We horen nog of er plek is en hoe laat we kunnen komen.
Inmiddels zitten we in het ziekenhuis. Dokter Verheul leek het verstandiger dat Frank wordt opgenomen. We hebben een afspraak staan met de chirurg voor de operatie. Dus naar Amsterdam moesten we toch. Maar of die afspraak ook doorgaat is nog even afwachten. Misschien dat de chirurg nog even bij ons langs loopt. En anders misschien morgen.
Er zijn weer allerlei onderzoeken geweest. Bloed afgenomen, buik gevoelt, temperaturen, bloeddruk en gewogen. Ook heeft Frank zijn ontlasting opgevangen. Dit wordt onderzocht. Als er geen infectie is dan krijgt Frank een diarree remmer. Dit zorgt ervoor dat de darmen minder actief zijn waardoor de ontlasting dikker wordt. Dit is nog even afwachten dus. Dat zou voor Frank erg lekker zijn want hij heeft nu heel veel pijn. Soms komt hij huilend van de w.c.
Gelukkig is mijn zus bij ons. Zo konden we makkelijk het huis uitstappen en gaat het thuis gewoon door. We hadden zo'n heerlijk vooruitzicht. Morgen gaan de kinderen met mijn zus mee naar huis. We zouden een rustig weekend met z'n tweeën hebben om een beetje bij te komen en lekker samen te zijn. Maandag komen ze pas weer terug. Waarschijnlijk ben ik nu helemaal alleen dit weekend. Hopen maar dat we wel een beetje tot rust kunnen komen. Ik kan in elk geval wel vannacht 'ongestoord' slapen.
Ik ga straks naar huis. Ik wacht even tot de dikste files voorbij zijn. Ik voel me rustig. Vaak wordt er gevraagd: hoe gaat het met jou? Maar ik voel me goed en sterk. Misschien komt de klap volgende week? Vorige week was een dip en daar ben ik sterk uit gekomen voel ik.
Straks thuis nog even met Lysanne en Daan knuffelen en hun spullen klaarmaken. Morgen gaan ze logeren. Ik ga werken. Het heeft niet zoveel zin om de hele dag naast Frank zijn bed te zitten. Thuis zou hij ook heel de dag boven liggen. Morgen na het eten ga ik weer naar het ziekenhuis. En tussendoor sms-en of bellen natuurlijk. Ik mis dan waarschijnlijk wel het gesprek met de chirurg want die komt morgen langs. Ze kunnen niet aangeven wanneer dat gaat gebeuren. Waarschijnlijk ergens tussendoor.
Maar tot hoever moet je gaan?? Vanaf zondag zit Frank om de 2 uur op de w.c. ontzettend vermoeiend. Het sloopt hem letterlijk en figuurlijk. Vannacht hebben we het ziekenhuis gebeld. Het stelt je wel een beetje gerust als de verpleegkundige verteld dat het heel normaal is en dat er mensen zijn die wel 2 weken diarree hebben. Maar ja, om nu nog anderhalf week zo door te gaan. Pffff
Ik ben vanmorgen vroeg mijn bed uitgegaan. Ik heb mijn bloed laten prikken. Er ligt al heel lang een briefje op het aanrecht maar het lukt steeds niet om mijn bloed te laten prikken. Nu is mijn zus er, dus nu kon ik makkelijk zonder kinderen even heen. Ik heb last van mijn voet (al heel lang) en de dokter wil jicht uitsluiten. Eigenlijk voelt het helemaal niet belangrijk maar ik heb er nog wel vaak last van. Dus nu moest het maar een keer.
Frank heeft nog weer contact met het ziekenhuis gehad vanmorgen. Vannacht heeft hij ook weer moeten braken. En waarschijnlijk willen ze Frank weer in het ziekenhuis hebben. We horen nog of er plek is en hoe laat we kunnen komen.
Inmiddels zitten we in het ziekenhuis. Dokter Verheul leek het verstandiger dat Frank wordt opgenomen. We hebben een afspraak staan met de chirurg voor de operatie. Dus naar Amsterdam moesten we toch. Maar of die afspraak ook doorgaat is nog even afwachten. Misschien dat de chirurg nog even bij ons langs loopt. En anders misschien morgen.
Er zijn weer allerlei onderzoeken geweest. Bloed afgenomen, buik gevoelt, temperaturen, bloeddruk en gewogen. Ook heeft Frank zijn ontlasting opgevangen. Dit wordt onderzocht. Als er geen infectie is dan krijgt Frank een diarree remmer. Dit zorgt ervoor dat de darmen minder actief zijn waardoor de ontlasting dikker wordt. Dit is nog even afwachten dus. Dat zou voor Frank erg lekker zijn want hij heeft nu heel veel pijn. Soms komt hij huilend van de w.c.
Gelukkig is mijn zus bij ons. Zo konden we makkelijk het huis uitstappen en gaat het thuis gewoon door. We hadden zo'n heerlijk vooruitzicht. Morgen gaan de kinderen met mijn zus mee naar huis. We zouden een rustig weekend met z'n tweeën hebben om een beetje bij te komen en lekker samen te zijn. Maandag komen ze pas weer terug. Waarschijnlijk ben ik nu helemaal alleen dit weekend. Hopen maar dat we wel een beetje tot rust kunnen komen. Ik kan in elk geval wel vannacht 'ongestoord' slapen.
Ik ga straks naar huis. Ik wacht even tot de dikste files voorbij zijn. Ik voel me rustig. Vaak wordt er gevraagd: hoe gaat het met jou? Maar ik voel me goed en sterk. Misschien komt de klap volgende week? Vorige week was een dip en daar ben ik sterk uit gekomen voel ik.
Straks thuis nog even met Lysanne en Daan knuffelen en hun spullen klaarmaken. Morgen gaan ze logeren. Ik ga werken. Het heeft niet zoveel zin om de hele dag naast Frank zijn bed te zitten. Thuis zou hij ook heel de dag boven liggen. Morgen na het eten ga ik weer naar het ziekenhuis. En tussendoor sms-en of bellen natuurlijk. Ik mis dan waarschijnlijk wel het gesprek met de chirurg want die komt morgen langs. Ze kunnen niet aangeven wanneer dat gaat gebeuren. Waarschijnlijk ergens tussendoor.
dinsdag 12 april 2011
Chemo 3.2 di
Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor controle. Het was druk op de weg en we waren te laat. Gelukkig maakt dat voor deze afspraak niet zo veel uit. En wij maken ons er ook niet meer zo druk om. Margriet (die gister ook al bij ons was) heeft de kinderen naar Rollebol gebracht zo konden wij op tijd vertrekken en hadden we geen drukte met het wegbrengen. Daarna is ze met de trein weer naar huis gegaan.
Bij het ziekenhuis heb ik Frank afgezet en daarna de auto geparkeerd. Zo hoeft Frank niet dat hele eind terug naar het ziekenhuis te lopen. Bloed weer geprikt (in 2 pogingen) en alles was in orde. Frank heeft nog steeds wel last van diarree. Dit is voor Frank erg vervelend want hij moet echt om de 2 uur naar de w.c.
De chemokuur tast alle slijmvliezen aan, zo ook die in zijn darmen. Daardoor liggen zijn darmen helemaal plat. Dit is een bijwerking van de chemo. Zijn lichaam moet dit zelf herstellen.
Vanaf zondag is hij gestopt met de chemopillen. Dit moest van de arts. Vandaag hebben we gehoord dat Frank die 4 dagen niet hoeft af te maken. Hij heeft 10 dagen die pillen gehad en dat is goed. Dus Frank is nu officieel klaar met de 1e fase!!
Omdat Frank vanaf zondag ook geen sonde heeft gehad, voelt hij zich erg slap en duizelig. De arts vertelde vandaag dat hij de sonde weer moet aansluiten en moet proberen weer wat te gaan eten. Volgende week hebben we een telefonische afspraak. Daarna hebben we wat gedronken in het restaurant. Even bijkomen. Toen heb ik de auto opgehaald en Frank weer opgepikt. Toen we thuis kwamen waren we allebei erg moe en zijn we vrijwel direct in bed gedoken. De kinderen zijn er niet, dus kunnen we even slapen.
Om 14.30 kwam Karin. Dit was een fijn gesprek. Het is toch fijn hoor zo'n wijkverpleegkundige oncologie. Ze weet er zoveel van. Erg fijn om met haar te praten.
Daarna heb ik de kinderen weer opgehaald van Rollebol. Daan was moe en Lysanne had vanmiddag geslapen dus die had nog wel wat energie over. Na het eten nog even met elkaar gedanst. Daan loopt sinds gister helemaal los. Zomaar midden in de kamer gaat hij staan en gaat hij lopend verder. Heel erg stoer om te zien. Hij kijkt dan ook super trots. Toen Daan maar gauw naar bed gebracht. Hij is helemaal op. Lysanne mag nog even sesamstraat kijken en daarna ook maar naar bed. Misschien moet dat middagslaapje er toch maar af. Toen ik om 21.00 uur naar sporten ging sliep ze nog steeds niet.
Bij het ziekenhuis heb ik Frank afgezet en daarna de auto geparkeerd. Zo hoeft Frank niet dat hele eind terug naar het ziekenhuis te lopen. Bloed weer geprikt (in 2 pogingen) en alles was in orde. Frank heeft nog steeds wel last van diarree. Dit is voor Frank erg vervelend want hij moet echt om de 2 uur naar de w.c.
De chemokuur tast alle slijmvliezen aan, zo ook die in zijn darmen. Daardoor liggen zijn darmen helemaal plat. Dit is een bijwerking van de chemo. Zijn lichaam moet dit zelf herstellen.
Vanaf zondag is hij gestopt met de chemopillen. Dit moest van de arts. Vandaag hebben we gehoord dat Frank die 4 dagen niet hoeft af te maken. Hij heeft 10 dagen die pillen gehad en dat is goed. Dus Frank is nu officieel klaar met de 1e fase!!
Omdat Frank vanaf zondag ook geen sonde heeft gehad, voelt hij zich erg slap en duizelig. De arts vertelde vandaag dat hij de sonde weer moet aansluiten en moet proberen weer wat te gaan eten. Volgende week hebben we een telefonische afspraak. Daarna hebben we wat gedronken in het restaurant. Even bijkomen. Toen heb ik de auto opgehaald en Frank weer opgepikt. Toen we thuis kwamen waren we allebei erg moe en zijn we vrijwel direct in bed gedoken. De kinderen zijn er niet, dus kunnen we even slapen.
Om 14.30 kwam Karin. Dit was een fijn gesprek. Het is toch fijn hoor zo'n wijkverpleegkundige oncologie. Ze weet er zoveel van. Erg fijn om met haar te praten.
Daarna heb ik de kinderen weer opgehaald van Rollebol. Daan was moe en Lysanne had vanmiddag geslapen dus die had nog wel wat energie over. Na het eten nog even met elkaar gedanst. Daan loopt sinds gister helemaal los. Zomaar midden in de kamer gaat hij staan en gaat hij lopend verder. Heel erg stoer om te zien. Hij kijkt dan ook super trots. Toen Daan maar gauw naar bed gebracht. Hij is helemaal op. Lysanne mag nog even sesamstraat kijken en daarna ook maar naar bed. Misschien moet dat middagslaapje er toch maar af. Toen ik om 21.00 uur naar sporten ging sliep ze nog steeds niet.
zondag 10 april 2011
Chemo 3.2 zo
Frank ligt al een uur op bed. Na twee hele goeie dagen. Is het vandaag weer helemaal mis. Hij heeft sinds vanmorgen diarree. Verliest hierdoor vocht en natuurlijk ook gewicht. We hebben vandaag veel contact gehad met het ziekenhuis, maar zolang Frank geen koorts heeft hoeft hij niet naar het ziekenhuis te komen. Gelukkig natuurlijk maar wel weer vervelend dat dit er nog bij komt. Het is natuurlijk iets wat we ook nog niet eerder hebben gehad dus dit kunnen we nu ook weer afstrepen. Frank voelt zich moe en vutloos. Hoe verder we op de dag kwamen hoe meer Frank zich zieker begon te voelen. Daarom ligt hij nu ook al op bed. Vannacht ook niet veel geslapen doordat hij vaak naar de w.c. moest. Hopen maar dat deze nacht heb weer wat doet opknappen.
Verder heb ik met de kinderen wel een mooie dag gehad. Vanmorgen met ze naar de kerk geweest op de fiets. Het is ook echt zo lekker weer. Toen we thuis kwamen wilde Lysanne direct in de zandbak en vanaf toen zijn we eigenlijk de hele dag buiten geweest. Daan een broodje en naar bed. Hij is toch altijd wel moe van een ochtendje spelen. Frank lag te wachten op een telefoontje van het ziekenhuis. We gingen er eigenlijk van uit dat we naar het ziekenhuis toe moesten. Maar toen ik terug kwam van de kerk hadden ze nog niet terug gebeld. (dus was ik blij dat ik toch weg ben gegaan met de kinderen) Uiteindelijk hoorden we dat Frank gewoon thuis kan blijven. Dus hoefden we ook niks te regelen voor de kinderen.
Vanmiddag na het slaapje van Daan nog met de kinderen naar het Geestmerambacht geweest. Rinke mee gevraagd, want Lysanne wilde wel graag met Maud spelen. (dit was misschien nodig als we naar het ziekenhuis moesten) Het was heel gezellig. lekker spelen met zand en water. Ook Daan was niet bij het water weg te slaan. Daarna nog even lekker een eindje gewandeld. Ik had Lysanne haar fiets meegenomen en de buggy voor Daan.
Het was Frank gelukt om het eten klaar te maken. Dus toen we thuis kwamen konden we gelijk eten. Daarna lekker in bad. En nu slapen ze allebei als roosjes. Het is fijn om te zien dat je kinderen genieten. Dat gaan we zeker vaker doen.
Vrijdag en zaterdag ging het dus goed met Frank. Donderdag was een behoorlijk dip-dag voor ons allebei. Ook de kinderen waren niet gezellig. Frank bleef maar in zijn negativiteit en ik kon het niet ombuigen. Ik snapte vooral niet waarom hij niks wilde. (want uiteindelijk is hij niet mee geweest die schoenen van Lysanne op te halen) En als hij 'last' van de kinderen had, dan ging hij naar boven. Maar ik kan dat natuurlijk niet. Het was zwaar om deze week de boel te draaien hier. Maar na donderdagavond kwam er een keerpunt. Henk is bij ons geweest en we hebben goed met elkaar gepraat. Gelijk mijn ouders gevraagd voor zaterdag of ze konden komen. Dan krijg ik een beetje rust en hebben we even tijd voor elkaar. Daarna ging het stukken beter. Frank is vrijdag naar de fysio geweest. Ik heb gewerkt. Want voor het eerst zag ik er heel erg naar uit om naar school toe te gaan. Even weg van thuis. Even zonder (mijn eigen) kinderen. En gelukkig was het ook fijn om daar te zijn.
Het is ongelooflijk wat er allemaal bij zo'n ziekte komt kijken. Het is niet alleen de behandeling, de bijwerking maar ook psychisch krijg je af en toe een klap. Maar goed, dit hebben we ook weer overleeft. We wachten nu maar weer af wat de komende dagen gaat brengen voor Frank. Het zou fijn zijn als het snel opknapt. Dan kunnen we langzaam aan een beetje gaan starten met aansterken, en genieten van de rust voor de operatie.
Verder heb ik met de kinderen wel een mooie dag gehad. Vanmorgen met ze naar de kerk geweest op de fiets. Het is ook echt zo lekker weer. Toen we thuis kwamen wilde Lysanne direct in de zandbak en vanaf toen zijn we eigenlijk de hele dag buiten geweest. Daan een broodje en naar bed. Hij is toch altijd wel moe van een ochtendje spelen. Frank lag te wachten op een telefoontje van het ziekenhuis. We gingen er eigenlijk van uit dat we naar het ziekenhuis toe moesten. Maar toen ik terug kwam van de kerk hadden ze nog niet terug gebeld. (dus was ik blij dat ik toch weg ben gegaan met de kinderen) Uiteindelijk hoorden we dat Frank gewoon thuis kan blijven. Dus hoefden we ook niks te regelen voor de kinderen.
Vanmiddag na het slaapje van Daan nog met de kinderen naar het Geestmerambacht geweest. Rinke mee gevraagd, want Lysanne wilde wel graag met Maud spelen. (dit was misschien nodig als we naar het ziekenhuis moesten) Het was heel gezellig. lekker spelen met zand en water. Ook Daan was niet bij het water weg te slaan. Daarna nog even lekker een eindje gewandeld. Ik had Lysanne haar fiets meegenomen en de buggy voor Daan.
Het was Frank gelukt om het eten klaar te maken. Dus toen we thuis kwamen konden we gelijk eten. Daarna lekker in bad. En nu slapen ze allebei als roosjes. Het is fijn om te zien dat je kinderen genieten. Dat gaan we zeker vaker doen.
Vrijdag en zaterdag ging het dus goed met Frank. Donderdag was een behoorlijk dip-dag voor ons allebei. Ook de kinderen waren niet gezellig. Frank bleef maar in zijn negativiteit en ik kon het niet ombuigen. Ik snapte vooral niet waarom hij niks wilde. (want uiteindelijk is hij niet mee geweest die schoenen van Lysanne op te halen) En als hij 'last' van de kinderen had, dan ging hij naar boven. Maar ik kan dat natuurlijk niet. Het was zwaar om deze week de boel te draaien hier. Maar na donderdagavond kwam er een keerpunt. Henk is bij ons geweest en we hebben goed met elkaar gepraat. Gelijk mijn ouders gevraagd voor zaterdag of ze konden komen. Dan krijg ik een beetje rust en hebben we even tijd voor elkaar. Daarna ging het stukken beter. Frank is vrijdag naar de fysio geweest. Ik heb gewerkt. Want voor het eerst zag ik er heel erg naar uit om naar school toe te gaan. Even weg van thuis. Even zonder (mijn eigen) kinderen. En gelukkig was het ook fijn om daar te zijn.
Het is ongelooflijk wat er allemaal bij zo'n ziekte komt kijken. Het is niet alleen de behandeling, de bijwerking maar ook psychisch krijg je af en toe een klap. Maar goed, dit hebben we ook weer overleeft. We wachten nu maar weer af wat de komende dagen gaat brengen voor Frank. Het zou fijn zijn als het snel opknapt. Dan kunnen we langzaam aan een beetje gaan starten met aansterken, en genieten van de rust voor de operatie.
woensdag 6 april 2011
Chemo 3.2 woe
En langzamerhand gaat het zonnetje weer een beetje schijnen hier in huize Timmerman. Ik hoorde Frank vanmiddag zelf aan de telefoon zeggen: Ja het gaat nu wel weer wat beter.
De afgelopen dagen waren erg donker. Vooral Frank zat ik een behoorlijke dip. Zondag begon het met die pijn die er extra bij kwam. Op zich is deze ronde de misselijkheid 'wel te doen', met pillen is dit aardig onder controle te houden. Maar Frank blijft zich moe en lusteloos voelen. Geen zin in visite en vooral veel op bed. En ja dan heb je natuurlijk ook alle tijd om na te denken. En in je eentje ga je niet ineens positief denken. Ik vind het lastig om dat om te buigen. Frank heeft de afgelopen dagen vaak gezegd dat hij zich niet zo wil voelen. En als ik dan zeg dat hij hier doorheen moet en eigenlijk geen keus heeft, dan heeft hij daar natuurlijk niet zo heel veel aan. Het veranderd zijn gevoel niet echt.
Ik heb gister gewerkt en het was ook een behoorlijk lange dag. Ik had nog een vergadering na schooltijd, daarna direct weggegaan om de kinderen op te halen en daarna snel naar huis. Kijk, dan is Frank wel een hele lange dag alleen geweest. Hij had ook niet echt behoefte aan mensen om hem heen. Maar zo was er ook geen afleiding. Vanmorgen probeerde ik voorzichtig om maar eens samen naar buiten te gaan. Maar hij vond het te koud en te nat en hij wilde vooral niet nog meer verkouden worden. Snap ik natuurlijk ook heel goed.
Vanmiddag is hij even met de buurman mee geweest iets op halen. Alleen maar in de auto zitten. En hij gaf zelf toe dat het hem goed gedaan heeft. Het zonnetje begon halverwege de middag ook te schijnen en daardoor werd alles weer een beetje vrolijker. Toen hij vanavond de telefoon opnam met een grap wist ik het zeker: Het gaat nu echt de goede kant weer op.
De afgelopen dagen waren erg donker. Vooral Frank zat ik een behoorlijke dip. Zondag begon het met die pijn die er extra bij kwam. Op zich is deze ronde de misselijkheid 'wel te doen', met pillen is dit aardig onder controle te houden. Maar Frank blijft zich moe en lusteloos voelen. Geen zin in visite en vooral veel op bed. En ja dan heb je natuurlijk ook alle tijd om na te denken. En in je eentje ga je niet ineens positief denken. Ik vind het lastig om dat om te buigen. Frank heeft de afgelopen dagen vaak gezegd dat hij zich niet zo wil voelen. En als ik dan zeg dat hij hier doorheen moet en eigenlijk geen keus heeft, dan heeft hij daar natuurlijk niet zo heel veel aan. Het veranderd zijn gevoel niet echt.
Ik heb gister gewerkt en het was ook een behoorlijk lange dag. Ik had nog een vergadering na schooltijd, daarna direct weggegaan om de kinderen op te halen en daarna snel naar huis. Kijk, dan is Frank wel een hele lange dag alleen geweest. Hij had ook niet echt behoefte aan mensen om hem heen. Maar zo was er ook geen afleiding. Vanmorgen probeerde ik voorzichtig om maar eens samen naar buiten te gaan. Maar hij vond het te koud en te nat en hij wilde vooral niet nog meer verkouden worden. Snap ik natuurlijk ook heel goed.
Vanmiddag is hij even met de buurman mee geweest iets op halen. Alleen maar in de auto zitten. En hij gaf zelf toe dat het hem goed gedaan heeft. Het zonnetje begon halverwege de middag ook te schijnen en daardoor werd alles weer een beetje vrolijker. Toen hij vanavond de telefoon opnam met een grap wist ik het zeker: Het gaat nu echt de goede kant weer op.
Vanmorgen kon ik een beetje uitslapen, Lysanne ging naar beneden rond 8.00 uur en Frank ook voor zijn pillen. Daan blijft vaak nog lekker liggen in zijn bed en op een gegeven moment werd het weer stil. Om 9.00 uur was ik wakker en ben ik maar eens naar beneden gegaan. Broodjes gesmeerd en maar eens bij Daan kijken. Hij lag nog heerlijk te slapen en werd niet eens wakker van de deur. Na een half uur maar weer eens gekeken. Nog steeds in dromenland. Om 10.00 uur heb ik hem maar eens wakker gemaakt. Nu wordt het toch wel eens tijd om wakker te worden.
Frank had het koud en die wilde graag in bad. Prima natuurlijk maar daardoor kon ik mij niet douchen. Dus we hebben de hele morgen in onze pyjama's gelopen. De kinderen zijn moe en rond 11.30 uur zaten we alweer achter een broodje. En om 12.00 uur lagen ze al weer in bed. Ook Daan. En omdat Lysanne ook vroeg of ze naar bed mocht, ben ik ook mijn bed weer in gedoken. Ik had toch mijn pyjama nog aan.
Zo was het dus best een rare dag. Om 15.00 uur heb ik me gedoucht en ik heb Daan om 16.00 uur weer wakker moeten maken. Hij heeft vandaag dus meer geslapen dan dat ie wakker is geweest. Na het fruit eten zijn we even naar buiten gegaan. Zonder Frank want die was met de buurman mee. Ik ben samen met de kinderen naar een schoenenwinkel gegaan. Om te kijken naar zomerschoenen voor Lysanne. En gevonden! Ik heb ze achteruit laten zetten, misschien dat we ze morgen even kunnen halen samen met Frank.
Vanavond nog bij de Ikea geweest. Ik werd gek van al het speelgoed wat Daan omver trekt. Samen met de buurman een kast opgehaald. Ik wist al precies wat ik wilde, dus ik hoefde niet te zoeken. Toen we thuis kwamen gelijk in elkaar gezet (of eigenlijk hebben we dat laten doen, heerlijk) En morgen maar het speelgoed uitzoeken en de kast inpakken.
Vanavond nog bij de Ikea geweest. Ik werd gek van al het speelgoed wat Daan omver trekt. Samen met de buurman een kast opgehaald. Ik wist al precies wat ik wilde, dus ik hoefde niet te zoeken. Toen we thuis kwamen gelijk in elkaar gezet (of eigenlijk hebben we dat laten doen, heerlijk) En morgen maar het speelgoed uitzoeken en de kast inpakken.
zondag 3 april 2011
Chemo 3.1 zo
Toch niet helemaal een rustig verloop. Frank heeft af en toe pijn in zijn borst. Voor de eerste keer gebeurde dit in het ziekenhuis. Toen volgden er gelijk allerlei controles, en die waren goed. Vannacht gebeurde het weer. Schrikken! Want de pijn zit in zijn linkerborst en daar zit ook je hart. Frank maakte mij wakker omdat het zo zeer deed, en kort daarna belde hij het ziekenhuis. Want het is donker en het is iets nieuws en je weet niet wat je moet doen, dus je maakt je gelijk weer zorgen. Het maakt Frank ook erg onzeker. We vielen allebei alweer een beetje in slaap toen de telefoon ging (het ziekenhuis zou terugbellen). De arts verzekerd ons dat het niet Frank zijn hart is. De nieuwe chemo is aan het werk, de tumor slinkt waardoor er meer ruimte komt in de opening van de slokdarm. Zijn maagklep krijgt meer ruimte, waardoor het zuur omhoog komt. En dat veroorzaakt de pijn. Later in de nacht kreeg Frank nog zo'n aanval maar daar heb ik niks van gemerkt want hij heeft mij niet wakker gemaakt.
Dus een beetje een onrustige nacht gehad. Ik had ook niet zo heel veel zin om op te staan toen de wekker ging. Uiteindelijk toch maar onder de douche gegaan. Mijn ouders kwamen vandaag met onze auto. Inmiddels is deze weer goedgekeurd. En om 8.45 riep Lysanne: "opa en oma zijn er". Ik zei doe de deur maar open want ik was net Daan aan het aankleden.
We zijn met elkaar naar de kerk geweest (zonder Frank hoor) Lysanne weer mee in de kerk en Daan naar de creche. Ik vind het toch pittig van haar hoor, zolang stil zitten en het ook nog volhouden.
Verder wel een rustig dagje gehad. In de loop van de dag kwam Frank beneden, hij had nog een keer met de arts gesproken en daar werd hij wel wat rustiger van. Het zal er deze keer wel bij horen. Elke kuur heeft weer zijn eigen dingen. Denk je dat je een beetje weet wat je te wachten staat, gebeurt er weer iets nieuws. Het 'misselijk zijn' is deze keer niet zo heel erg gelukkig. Dus dat is wel erg fijn. Het is natuurlijk ook nog maar pas geleden dat de chemokuur is geweest. Het zal wel elke dag weer beter gaan. We bekijken het maar per dag.
Frank heeft verder de dag geen pijn meer gehad, alleen toen hij op bed ging liggen. Dus het verhaal over die zuren kan wel eens kloppen. Vanavond zijn bed maar meer omhoog, misschien helpt het.
Dus een beetje een onrustige nacht gehad. Ik had ook niet zo heel veel zin om op te staan toen de wekker ging. Uiteindelijk toch maar onder de douche gegaan. Mijn ouders kwamen vandaag met onze auto. Inmiddels is deze weer goedgekeurd. En om 8.45 riep Lysanne: "opa en oma zijn er". Ik zei doe de deur maar open want ik was net Daan aan het aankleden.
We zijn met elkaar naar de kerk geweest (zonder Frank hoor) Lysanne weer mee in de kerk en Daan naar de creche. Ik vind het toch pittig van haar hoor, zolang stil zitten en het ook nog volhouden.
Verder wel een rustig dagje gehad. In de loop van de dag kwam Frank beneden, hij had nog een keer met de arts gesproken en daar werd hij wel wat rustiger van. Het zal er deze keer wel bij horen. Elke kuur heeft weer zijn eigen dingen. Denk je dat je een beetje weet wat je te wachten staat, gebeurt er weer iets nieuws. Het 'misselijk zijn' is deze keer niet zo heel erg gelukkig. Dus dat is wel erg fijn. Het is natuurlijk ook nog maar pas geleden dat de chemokuur is geweest. Het zal wel elke dag weer beter gaan. We bekijken het maar per dag.
Frank heeft verder de dag geen pijn meer gehad, alleen toen hij op bed ging liggen. Dus het verhaal over die zuren kan wel eens kloppen. Vanavond zijn bed maar meer omhoog, misschien helpt het.
vrijdag 1 april 2011
Chemo 3.1 vr
Frank is thuis!
Eigenlijk hebben we allemaal een goeie dag gehad. De kinderen hebben lekker gespeeld bij Rollebol. Ik ben vandaag naar mijn werk geweest en dat ging ook allemaal goed. Het was heerlijk om weer bij ze te zijn. En met Frank gaat het ook heel erg goed. Eigenlijk heel erg tegen mijn verwachting in. Hij was vorige week zo ziek, en alles wat hij afgelopen week extra in zijn sonde naar binnen bracht, kwam er met net zo'n vaart weer uit. Dus ik hield mijn hart vast voor de chemopillen, maar die blijven 'gewoon' binnen. Het is ongelooflijk. Het gaat dus echt heel erg goed. Dus deze keer geen rare, extra bijwerkingen en daardoor mocht Frank vandaag weer naar huis.
Heerlijk om weer met z'n allen thuis te zijn. Frank is nu wel heel erg moe. Hij heeft heel de dag rustig aan gedaan in het ziekenhuis en vanmiddag stapte hij rond 16.00 uur in de auto. En vanaf toen heeft hij veel gedaan. spullen pakken, in de auto, naar huis, pillen halen bij de apotheek, de kinderen komen weer thuis, bellen. Hij moet gewoon lekker naar (zijn eigen) bed gaan.
En dan gaan we weer voor een rustig verloop van de 3e chemokuur.
Eigenlijk hebben we allemaal een goeie dag gehad. De kinderen hebben lekker gespeeld bij Rollebol. Ik ben vandaag naar mijn werk geweest en dat ging ook allemaal goed. Het was heerlijk om weer bij ze te zijn. En met Frank gaat het ook heel erg goed. Eigenlijk heel erg tegen mijn verwachting in. Hij was vorige week zo ziek, en alles wat hij afgelopen week extra in zijn sonde naar binnen bracht, kwam er met net zo'n vaart weer uit. Dus ik hield mijn hart vast voor de chemopillen, maar die blijven 'gewoon' binnen. Het is ongelooflijk. Het gaat dus echt heel erg goed. Dus deze keer geen rare, extra bijwerkingen en daardoor mocht Frank vandaag weer naar huis.
Heerlijk om weer met z'n allen thuis te zijn. Frank is nu wel heel erg moe. Hij heeft heel de dag rustig aan gedaan in het ziekenhuis en vanmiddag stapte hij rond 16.00 uur in de auto. En vanaf toen heeft hij veel gedaan. spullen pakken, in de auto, naar huis, pillen halen bij de apotheek, de kinderen komen weer thuis, bellen. Hij moet gewoon lekker naar (zijn eigen) bed gaan.
En dan gaan we weer voor een rustig verloop van de 3e chemokuur.
Abonneren op:
Posts (Atom)