Chemo 1.2 di

Kwart over 6 gaat de wekker. We moeten om 9.00 uur in het ziekenhuis zijn. En we willen natuurlijk niet te laat zijn. De kinderen moet ik voor die tijd ook nog wegbrengen. Iets voor half 8 sta ik met de kinderen bij Rollebol. Ze zijn de eerste van hun groep.

Snel ga ik weer terug om Frank op te halen. Het is hem niet gelukt om gelijk klaar te zijn met de kinderen. Als ik thuis kom zit hij op de bank, voorover gebogen. Tegen zijn pillen aan te hikken. Hij neemt vla mee in een beker. Die chemopillen doen we dan wel in het ziekenhuis. Voor ons gevoel te laat vertrekken we. We besluiten toch ook nog maar even te tanken. Dan zijn we er maar om 9.10 uur, zegt Frank. Gelukkig is het niet druk op de weg. Het is vakantie en dat scheelt. Het is stil in de auto en Frank hangt wat in de auto stoel. Om 8.40 zoeken we een parkeerplekje. Lekker op tijd. Kunnen we ook op ons gemakje naar de bloedprik afdeling lopen. Als we daar zijn, meld ik dat Frank er is. Frank ploft op een bank. Hij moet eerst bijkomen. Zijn hartslag gaat tekeer van de wandeling die we net hebben gemaakt om hier te komen.

Deze bank zit eigenlijk best prima. We besluiten om hier gewoon te wachten tot we naar dokter Verheul gaan. We kijken wat mensen, soms komt er iemand langs die we inmiddels hebben leren kennen. Frank eet zijn pillen. En we komen rustig bij.

Om 9.50 uur lopen we naar de afdeling voor de afspraak met dokter Verheul. We hoeven maar heel even te wachten of we worden al opgehaald.

Frank doet zijn verhaal: Dit had ik niet verwacht. Ik voel me misselijk, duizelig, moe, ik heb pijn bij het slikken dus eten en drinken lukt niet goed, ik wil alleen maar op bed liggen, ik voel me vutloos en geestelijk doet het ook heel veel met me. Al snel zegt de dokter: “Het lijkt me goed dat we je opnemen, zo kunnen wij de medicatie even goed uitzoeken (want sommige pijnstillers hebben als bijwerking, misselijkheid) en eventueel even in je keel kijken.” We gaan je medische hulp geven en maatschappelijk zou ook goed zijn, zegt de dokter.  Prima, vinden wij allebei direct. Want zoals het nu gaat thuis, gaat het niet goed. En eigenlijk zijn we wel een beetje blij. De dokter vertelt nog dat ondanks hij weinig drinkt het toch genoeg blijkt te zijn. Zijn bloedwaarden zijn net als zondag prima in orde.

K18, een kamer helemaal voor Frank alleen. Hè, ben je er weer? Ik had het al verwacht, je ging al niet lekker naar huis. De chemo maakt je natuurlijk harstikke ziek. Waarom heeft nog niemand dát tegen ons gezegd. Het is thuis maar zoeken naar het wat en hoe. We installeren ons in zijn nieuwe kamer. En bellen de fysio af. Frank zou vandaag voor het eerst ‘trainen’ (onder begeleiding).

Ik merk dat Frank rustiger wordt. Zijn manier van grapjes komen weer een beetje terug. Hij voelt zich thuis erg onzeker. En die onzekerheid vloeit nu langzaam weg. Toen hij gister hoorde dat hij zich zo mag voelen, werd het al wat makkelijker. Hij had dit niet verwacht. Wij zouden ervoor gaan en van de 1^e kuur zouden wij toch geen last hebben. We zijn toch jong? Eigenlijk moet je dus accepteren dat je lichaam dus niet zo reageert dan je had verwacht en dat dit er allemaal bij hoort. Het is telkens zoeken wat het is.

Ik accepteer dat ik hem maar moet laten. 2x is gebleken dat zijn bloed in orde is. Dus ergens doen we het dus goed. Nu zitten we hier in k18. Lekker een kamer voor ons alleen en we wachten maar af op wat komen gaat.

Frank krijgt zijn algemene controles. Bloeddruk is wel een beetje laag maar nog wel goed. Zijn gewicht: 78 kg. Er is weer 5 kilo af. Dan moet ik even terug naar de auto om de meter bij te vullen. Als ik terug kom zit de zaalarts bij zijn bed. Om 15.00 uur krijgt Frank een kijkoperatie en tegelijk wordt een sonde ingebracht. Ook krijgt hij een infuus voor vocht. Frank voelt zich misselijk en krijgt een zetpil. Verder mag hij niks meer eten of drinken. Voor de kijkoperatie moet hij nuchter zijn. Nou dat is voor Frank niet zo’n probleem. Om 14.00 uur komt de maatschappelijk werkster nog even langs. We praten wat en wij kunnen even ons verhaal doen. Dat is wel prettig. Als Frank om 15.00 uur wordt opgehaald, ga ik naar huis. Het heeft geen zin om te blijven en te wachten. Nu kan ik de kids toch zelf nog even ophalen,  met ze eten en naar bed brengen. Dan kom ik vanavond nog wel even weer terug. De bezoektijden zijn toch ‘vrij’. Dus als het wat later is maakt dat toch niet zoveel uit. En hij heeft een kamer alleen, dus we zijn niemand tot ‘last’.

Als ik de kinderen ophaal, vraagt Lysanne zich af waar papa is. Papa is in het ziekenhuis. Oh alweer, zegt ze. Tja ze snapt er niet veel van. In het ziekenhuis gaat de dokter goed voor papa zorgen. En dan is ze tevreden. Ze vindt het zelfs helemaal prima dat ik de babyfoon bij de buren breng en dat de buurvrouw oppast. Ze maakt er zelfs een grapje over, want ze zegt dat ze gaat huilen zodat de buurvrouw bij haar komt. (maar is niet gebeurt) Wel super heerlijk dat ze dit accepteert.

Na het eten breng ik de babyfoon naar de buren en vertrek ik weer richting A’dam. Nu tref ik Frank aan met een slangetje aan zijn neus. Gelukkig zijn er geen bijzondere dingen gevonden in zijn keel. Omdat de opening van de slokdarm naar zijn maag zo klein is door de tumor, wekt dat wat irritatie op. Hij moet erg aan die sonde wennen, logisch. De 1^e sondevoeding loopt. Hij voelt zich verder goed. Tot dat hij zijn chemopillen neemt. Hij kan ze nu fijn malen en in zijn sonde spuiten. Dat is natuurlijk voor hem wel prettig. Maar door ze te malen en op te lossen in water, werken ze ook direct. Hij voelt zich dan ook heel snel misselijk. En dan gaan wij (ik, Renske en Berthe) maar naar huis. Ik haal de babyfoon op, het is allemaal goed gegaan. Ik bel nog een paar mensen en ga dan ook maar eens naar bed, lekker slapen.